Alle inzendingen

Ik vlieg om de maan als het moet, maar de machine hapert, het staal is te zacht de beitel te bot, de dichter is te moe te bang voor alle woorden die op de wereld geschopt kunnen worden vandaag. woorden, die met veel kabaal en rode vonken alle kanten schieten, als scherpe as neerdalen op papier dit alles om één roestvrij stalen waarheid…

drijvend onvermogen hangt zwaar om mij heen ik grijp naar een oorzaak maar grijp slechts misschien misschien is het antwoord een dier zonder naam dat schuw in de plooien van mijn lichaam blijft staan tien maanden loop ik door een kamer die draait waar gissen naar signalen zich telkens verspreidt de lucht boven alles blijft koppig…

Oma 1 ding moet je weten Ik kan en zal je niet vergeten Hoop dat je nog heel lang mag leven Al duurt het allemaal maar even Wil dat je altijd bij me blijft Oma Ik kan je niet missen Maar je weet nooit wat je in het leven hebt of krijgt Oma Ik zal altijd van je houden 1 ding moet je weten Ik kan en zal je niet vergeten…

“Ik merk niks van verhoogde brandstofprijzen Omdat ik altijd voor een tientje tank.” Eertijds een flauwe grap of stille wenk, Maar nu wil ik toch even op iets wijzen. Want maak ik nu diezelfde grap van toen, Moet ik dat wél met 100 euro doen.…

het licht dat ik in andermans ogen zie werd ooit in mij geboren een kleine vlam bijna ongemerkt in stilte ontstoken ik gaf haar door van hart tot hart en ergens verder groeit het groter maar wees gerust wie een licht ontsteekt draagt altijd de ochtend in zich…

Over Mei In zijn bio presenteert Mei ('89) zich als woordkunstenaar in de disciplines epiek en lyriek Hij doet zijn publiek versteld staan van moord en brand der actualiteit en het gif in non-ontmoetingen en haat en nijd in interpersoonlijke relaties die die naam als zodanig niet of nauwelijks verdienen Hij geeft ze evenwel de kost…

Twee takken als armen, Onder een dicht bladerdak Van donkre krullen, Mij beschermend Tegen het verzengende licht Van armageddons vuur.…

Vertel me niet alles. Laat de zwartste bladzijden maar dicht. Sommige dingen moeten stikken in hun eigen inkt. Ik vraag niet naar je hel. De brand in je hoofd hoef je me niet uit te leggen. Dat schurende na-na-na-na van gedachten die tegen de binnenkant van je schedel slaan als vliegen tegen glas. Je zit hier alsof je al half verdwenen…

Je hebt ons teleurgesteld jouw ouders, je broers, iedereen die voor jou heeft gezorgd Je was bevoorrecht, maar nu krijg je een andere kamer We zullen je helpen Nee, je kunt hen niet meer zien dat weet je heel goed Je bent niet rein voor het Heilige Huis Je bent al vergeten Je bent er nooit geweest Niemand kent je Jouw leven begint…

Het was te vroeg om op te staan,  te laat om nog te slapen  toen zij aan de liefde dacht. Hoe zij op prille bloemenvoetjes lento binnenschrijdt zich trillend tussen witte bloesems vlijt. Hoe liefde onder laaiend zonnelicht een lichtvoetig allegro zingt  haar oneindige vleugels spreidt. Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst troost dan weer…

Op deze plek geen happy end, geen blij ei te vinden. Toch voel je de dans van de hanen, dit klooien in plooien van ritmische goochelarij, als thematisch gewelf gespannen hangend aan de dunne lijntjes van talent. Geen gevoel kan tegen zulke bergen op, misschien dan, als kennis dat handje schept. Maar men zou ook gewoon door de dalen…

als je eenmaal weet hoe de trappen klinken vanachter de gesloten deur als je eenmaal weet welke stappen overgeslagen worden op de schreden naar beneden als je eenmaal weet dat diep in je afwezige zelf wel een vredige ruimte bestaat als je eenmaal weet waar die sleutel zich bevindt voordat de werkelijkheid binnendringt als je eenmaal…

Hij zit daar, gebogen, vingers langs glazen kusten waar geen golven meer slaan. Zijn ogen zijn lampjes in de nacht, zijn gedachten scrollen voorbij van drama naar Dopa-Mine. Een junk zonder naald, een gebruiker zonder roes, maar zijn fix is een feed die nooit opdroogt. Hij daalt in een schacht van licht, hakt kleine vonken uit zichzelf,…

De bol staat rond en vol op tafel een kleine wereld van helder glas hij vangt het licht van deze ochtend alsof hij altijd hier al was buiten wacht het veld nog even juni ligt verderop in de tijd toch zweeft er iets door open lucht een wolk van pluis komt aangewaaid paardenbloem zonder steel zonder veld, zonder geluid alsof een…

ZIJ zijn de zwervers met de doem geboren Van eenzaamheid en eindloos-schrijnend leed: Hun wereld heeft haar diepste schoon verloren Sedert hun droefheid alles ledig weet. Geen helle droom, geen vreugd kan hun behoren, Liefde is hun nooit een zacht-verwarmend kleed: Zij pogen slechts het stil verdriet te smoren Dat rustloos aan hun zieke…

Men zit met zijn schimmen in de tuin, licht bladert schemer, er ademen oude nalatige vragen men zwijgt zich tezamen, is sprekend zijn naaste het is later, onhoorbaar als tijd men zou dit ingedikt niets willen stillen ontmaken deze langzame cirkel, dit doodlopend loze moment willen wissen in scheurende zijde, ontastbare tastende voeten voorbijgaand…

In de kantine van het zorgcentrum doet men een spelletje "dierenkennis", elk mag om de beurt een beest noemen, een zoogdier, vogel of vis, maar er ontstaat meteen al ferm kabaal als meneer Geus zegt ORINOCO-SIDDERAAL, want mevrouw Ham houdt vol dat dit een medicijn tegen constipatie is ...…

Van ver ben ik op weg naar Rotterdam. Best lange tijd geleden dat ik daar kwam. Stad met bijna gerenoveerde toren. Toen daar een lieve tante weggebracht. En nu een verre oom eraan verloren.…

Of toch goed is goed genoeg en voor de christenen de evangelisten en gereformeerde 'gristenen' God is goed genoeg meer dan genoeg doch wie goed doet, goed ontmoet en wellicht in het leven of na het overlijden GOD!!!…

Somberheid overMANde me met zoveel triestheid in de voordrachten van 10 DICHTERS in de Oerkap in Haarlem doch Ingrid Elsing de VROUW, de PRESENTATRICE heropende telkenmale met haar VRIENDelijke blijmoedige stem de aanzet tot verlichting zij zette met de aankondiging van elke nieuwe DICHTER de deur open naar de huiskamer van open…

De hoorns van de koe ogen soms als angstwekkende wapens die steeds gereed zijn tot keiharde strijd deze strenge speren herbergen het beheer over warmte binnen haar lichaam bewaren in zich bouwsteentjes voor goede gezondheid helpen mee met al wat het runderlijf inwendig doet tevens beslissen die gekromde sieraden van de koeienkop…

(voor Arthur Rimbaud) Ik ben jou niet vergeten, hoeveel ik ook bij anderen vertoef, voorbij al jouw wanhoopskreten, merk hoe ik een ander weerzien proef. Vandaag loop ik weer door Charleville, hier was het, in de Rue Napoléon, waar jij vlees werd voor jouw ziel, Cours d'Orléans, Rue Bourbon en Quai de la Madeleine, vervolgens naar het…

Ik ben en blijf een dromer, geweven uit wat licht, met sterren aan de hemel als mijn hoogste vergezicht. Ik adem de betovering van deze weidse sterrenpracht, waar mijn dromen kunnen schuilen in de luwte van de nacht. Zo zoek ik naar de warmte, op wegen stil en ver, waar elke stap mij kan leiden naar misschien die ene ster. Daar, tussen de…

Ach wat een blijdschap Wanneer onbedoeld toch blijkt Dat mooie verhalen als Ongeëvenaarde bronnen van Inspiratie zorgen voor Een onmetelijke hoeveelheid aan Nieuwe inzichten en Onnavolgbare uitgangspunten…

De nachten duren lang, duren, duren; uren, uren lang. Dromen brengen enig soelaas, geven als bloemen in een vaas wat verlichting in het zijn. Dan komt de ochtend toch, je weet wat komt er nog, weer uren aaneengeregen tot een eindeloos lange dag, steeds jezelf komt in tegen. Die ene op wie je wacht, die je wenst, niet verwacht. Die…

Ik lag in diepe slaap genietend van zachte rust toen kwam er iemand die heeft mij o zo teder wakker gekust ik opende mijn ogen en wist niet wat ik zag een schoon lief gezicht met stralende lach. Ik vroeg; “Bent u de engel die mij in 't holst der nacht komt halen?” ze glimlachte en zei “Nee, ik kom je alleen maar wekken, de nacht is…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

ongehoord en onbegrepen als bij slechthorende fietsers met het S-H plaatjes op het achterspatbord geschroefd als waarschuwing aan alle overige weggebruikers of louter en alleen om een stempel te drukken als vorm van zout strooien in een open wond…

als poëzie de kunst van het woord is dan heb ik het geluk met kunstige woorden te mogen werken...…

De tafel kent ons. Krassen waar woorden vielen. De deur weet hoe hard liefde kan klinken. We waren jong. Niet onschuldig. Soms zocht ik warmte waar jij niet was. Misschien jij ook. De nacht heeft nooit iets verraden. Nu drinken we koffie in dezelfde stilte. Jij kent mijn streken. Ik jouw zwijgen. De maskers liggen ergens…