Alle inzendingen

op de robuuste tafel liggen als strohalmen zijn smalle handen de vingers als verdroogde vleugels in het bruin van zijn irissen spikkels blauw grijs en groen hij keert het hoofd naar het venster een schaduw schuift over het regenboogvlies de atlasvlinder buiten aarzelt een ogenblik…

De heide bloeit nu nog, ondanks de regen die toch heel welkom is na al die droogte. Het mooie paars weent nu omdat de zomer voorgoed voorbij is en de herfst straks komt. Zo is het leven vaak zo anders dan we dromen maar alles gaat voorbij en keert niet weer. Toch is er dankbaarheid voor zoveel wat ons ongevraagd gegeven werd: de zon, de bomen…

Opgewekte zon glanst aan het zachte blauw. In de verte roept een fikse wandeling: "Naar bos en veld, als groep of enkeling." Maar zware wolken komen, dreigend en grauw... Donder treedt aan met langgerekte snauw; een leger van druppels brengt ontgoocheling. 't Voornemen maakt een plotse omwenteling: wat te wensen? Blijf eigen huiskamer trouw…

Herinneringen vervagen met de tijd, Raak je stukje bij beetje kwijt. Sommige verdwijnen heel erg snel, Andere onthoud je soms wel. Ze zeggen, tijd heelt alle wonden, Maar rouw heelt niet in de tijd, Velen leren ermee leven mettertijd, Zo goed en zo kwaad ze konden. Het brein is hét wonder van 't zijn, Zorgt voor emoties, pijn, Slaat…

Jij wilt van alles genieten, en dat vieren we, ik zing jouw naam in een optocht met geiten bokken saters maken grappen, ik zing jouw naam Je bent er niet bij Jouw zuchten niet in mijn armen en geen bevrijdende lach Maar ik zing jouw naam…

Ik heb Chat GPT aan ’t werk gezet: ‘Zijn jullie ook in staat tot zelfreflectie, bijvoorbeeld over jullie imperfectie? Schrijf dit in een satirisch snelsonnet.’ De chatbot reageerde aangeslagen: ‘Dit kun je beter aan Wim Meyles vragen.’…

In reke, langs de beke, en lijk bijeengevlucht, vol schamelheid en schaamte, geraamte bij geraamte, de bomen in de schemerlucht. Hoog rijzen ze in hun rildheid, die reuzen, bronzig-bruin, en steken, vol gestildheid, lijk stommen, kruin bij kruin. Hun brede voeten duiken ze in het boordevolle bed der beeweggaande wateren, die…

.... als je geen pijn hebt, ben je heel de dag druk met allerlei nodige dingen, je eet en je drinkt, je loopt en je schrijft en staat bij het koken te zingen. Geen ogenblik denk je: 'ik heb geen pijn', het schiet je gewoon niet te binnen. Maar als er iets zeer doet, heel de dag door, geeft al wat je doet je bezwaren: je eet en…

Als ik ooit lief zal hebben wil ik sterven. Ik wil er vacuüm- verpakt de eeuwigheid mee in, ik wil een astronaut die van me houdt en die me afschiet het heelal in, ik wil postuum worden benijd, niet levend worden uitgeloofd, aangemoedigd en getroost. Ik wil het onbesuisde niet het verstandig ingeluisde. Voor mij geen roze wat-dan-ook, voor…

D 66 had veel vroeger slechts 3 zetels nu met 26 zetels een cijferklucht dat met CDA en VVD een 66 minderheid door en in Den Haag het land bezucht met de jongste premier ooit: Rob van 38 de 1ste van d'mannenliefde die d'hamer vasthoudt met zijn partij gochelen ze nu met ons bestaan verplicht gezond van Paternotte naar de 90 gaan…

Onder de grond regent het nooit. Wolken hebben daar geen ruimte. Meegenomen door de wind waaien wolken over de wereld. Wanneer ze dan in een depressie raken beginnen minuscule waterdeeltjes met elkaar te botsen. Dat zorgt voor regen. Onder de grond is daar geen ruimte voor.…

Het is alsof de seizoenen het kader niet raken de herfst mag vallen en de winter mag komen maar jouw blik bewaart een eeuwige jeugd wat voorbij is gegaan hangt bevroren in ruimte ingelijst aan de muur onder een ijzeren dak van breekbare herinneringen aan grote verlangens jouw gezicht is in stilte in een verleden gebleven buiten trekt de…

verblijf nog even verpoos met lege dozen beidt uw tijd tref ergens aan een aanzet tot de wet van eeuwige constante te lezen wat er staat een zwartregel zwijgzaam zoekend naar het gezochte niet minder staal dan hard niet minder zee dan oceaan niet minder verloren dan gemis niet minder gebeurd dan werkelijk…

Terwijl de vloed de tijd zachtjes terugspoelt keek ik naar naar tankers aan de horizon geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend op ijle klanken van een englenkoor dat op het scherm niet nader werd genoemd Doch vloed spoelt in het algemeen nooit zacht de tijd terug, doch veeleer met een kracht die zeehelden trotseerden in de eeuw…

langs stille bomen ging hij in zichzelf verloren in zichzelf alleen alleen de regen ruiste en dan uit het niets uit de nevels omhooggeschoten langs het lover zweefde zij de hinde en hij de voorbestemde dode leefde hij toen even eindeloos leefde hij toen even niet meer alleen…

Ik ben een man, een man alleen, Nadat een lief, één voor één, Uit mijn leven in de dood verdween Mij achterliet, mij liet alleen. Ik heb geleerd hiermee om te gaan, Kan mij alleen goed vermaken, Mis hun lieve blikken, hun aanraken, De liefdestaal in elkaars bestaan. Ik ben best tevree met mijn zijn alleen, Alleen dat gemis, ja dát, Wijl…

Je weet wat er gaat gebeuren maar toch doe je gewoon alsof het anders zal lopen en voorbij gaat, als je maar lang je adem inhoudt en het wachten rekt van je beter weten dat verstarring onmogelijk is en iets dat stil staat, van binnen doorgaat uiteen te vallen en dat alles opnieuw begint in ander leven zoals jij vaak genoeg hebt…

Ruisende branding spoelt alle prikkels zacht weg zee brengt diepe rust Het water wast de grens van de wereld weg, waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht. Voeten zinken diep weg in het natte zand, terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt. Een trage ademhaling van eb en vloed, diep ademhalend onder een blauwe hemel. Geen stem…

Zij wekt ons erfgoed andermaal tot leven en dat nog wel op Monumentendag ook al bestaat het twee millennia ik hoorde ergens wel de klepel luiden wist wel van Limes' castra en castella maar hoorde niet de kerkklok in Panoven slechts die van Pannerden tot Sevenaer…

'Ik was uit Azië geïmporteerd Al spoedig had mijn baas, een winkelier Mij aan een zondagsschooljuffrouw gesleten En ach, ik heb niet veel te klagen hier Ik zit behoorlijk warm en krijg te eten Iets evenwel vergeef ik haar niet gauw Het zijn de afgezaagde loze kreten (Dag! Lekker koekje! Lorre! Koppiekrauw! En meer nog) die dat mens me…

Zalig leeft hij bij de mensen Die met herte God betrouwt, Diens verkiezen, wil noch wensen Niet en zoekt dat na berouwt, Maar hert en wil gelaten houdt En volgt de wil des Heren. Dees lijdt En mijdt. Hij lijdt Gods daad En mijdt het kwaad: Dus mag hem hier geen onrust deren.…

gouden hart, elke dag louterend vuur, dood en leven mèt lofgezang, in de avond geurige stilte vol sprankelend licht…

De spits schoot prachtig binnen met een krul Daarna nog met een omhaal en een hakkie Die wedstrijd tegen Telstar werd een makkie Zo stond het vlak na rust al 7-0 Hij had die zevenklapper net gemaakt Toen werd de wedstrijd wel direct gestaakt…

Wie van ons kan het beletten de vooruitgang stil te zetten Maar wie van ons kan het beletten poëzie voortgekomen uit ‘t hart stil te zetten Met een kroontjespen gedoopt in inkt de poëzie die niet aan A.I. is gelinkt…

In het volgende geef me permissie om te verdwalen tussen het licht van de sterren geef me de kracht om meer te doen dan het bewonderen ik ben geesteloos geef me de moed om te snakken naar meer geef me alles wat ik niet bezit wat ik altijd heb geambieerd geef het aan mij want ik verdien het niet…

ze zijn de voetstukken die mijn bestaan een schaduw geven, een schaar om het ellenlange lint van een gevlochten leven door te halen, mijn zoom draadloos te hechten aan het stof waartoe ik eens zal wederkeren ze wisten van mijn weten, mijn niet - aflatende vorm die zelfs in Handelingen staat geschreven werden één met hen toen hun natte…

Met dat gesnoep voor het slapen want met teveel drop speelt je maag op wordt je nacht een flop want de drop rispt bij vlagen op Nu echt de daad niet meer praten 7 jaar van de alcohol af 2 jaar van het roken af nu van het snoepen nog af wordt de nacht weer top om lichaam en geest weer op te laden Ik kom uit de stad van geen woorden maar…

Jij draagt niets dan je zonnebloem maar daarmee ben je rijk. Ik die zoveel het mijne noem, voor hebzucht vaak bezwijk, ik zie je strom'lend verder gaan en voel weer wat ik mis: het lokken van de stem, verstaan in waar geen droefheid is omdat zo hevig geel het veld de oogst draagt van de vrede. Jij hebt al gaandeweg gemeld dat lachen…

De kamer is stil, de stemmen zijn weg, maar ik hoor nog altijd wat jij niet meer zegt. In de hoeken van de kamer, in de plooien van de tijd, klinkt zachtjes het ritme van onze tederheid. Een schaduw die danst op de muur van de gang, een lied op de radio, bekend en zo lang. Het zijn de fragmenten, de sporen op de tast, van een liefde die ooit…

onmiddellijk snak ik naar mijn eigenheid, opgeslokt door oeverloos verdriet lieve vrienden die verliezen wat ik was en nu walgen door het huidige van mij, net als ik die afschuw van mijn eigen spiegelbeeld…