1080 resultaten.
Koster Westerkerk John Faasse nam afscheid, ik speechte en speelde met zijn naam!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 Als John ergens zijn FAMILIENAAM FAASSE
eer heeft aangedaan
dan is dat als Koster van de Westerkerk te Amsterdam
Wat heeft hij daar GEFAASSEERD moeten/mogen werken
'In FAASSEN FAN FEITEN, FIJNE EN FERFELENDE':::
Trouw, rouw, grauw, gauw, kou, warm, arm, rijk, jong, oud, groot, klein, naar, FIJN
Dank John FAASSE voor FEEL en VANAF FANDAAG…
Nieuwjaarssonnet
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
389 dit is een nieuwjaarsgedicht
het is geboren uit deze korte dagen
naar ’t zuiden wil ik me niet wagen
dan moet het maar met weinig licht
het is gemaakt van wat me rest:
vriendschap en hoop op betere tijden
strijdlust ook in ’t onbestemde lijden
geschreven op weg - van oost naar west
weer een jaar om te lachen en te rouwen
om bemind te kunnen…
Silhouet uit de as
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
312 Ik ben jouw kind,
geboren uit rouw
en door onverschillige handen
nooit echt gedragen.
Ik ben toch ieders kind?
Wie wekt mij uit de omtrek
van vergeten gezichten,
wie leert mij mezelf weer herkennen?
Bevrijd mijn geheugen
uit de nagalm van verbrande salvo’s,
til mijn naam uit verkoold papier.…
Ik denk dus ik besta
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
136 Toch worden lijken
Vaak gekoesterd en goed bewaard,
Hele piramides voor opgericht
En kolossale mausoleums,
Grafheuvels en hunebedden,
Gedenktekens, en wat al niet,
Als teken van rouw en verdriet
Ter nagedachtenis..…
mantelzwaar
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
1.371 ik leg mijn vleugels stil;
het praten, moe, verzwijgt
de lage vlucht
naar rouw
de appelboom, vol van schaduw,
schudt druppels
op de nacht
wanneer mijn huid,
nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijd
ik zie jouw naam
in het gras geschreven
hoe bladeren vallen,
bruin en rood
mijn stem kent
slechts het schreeuwen,
zwart,…
Steen en Been
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.005 Welk een gesternte laat ons rouwen
bij Ariël's voorlaatste uur
terwijl Hezbollah vrij mag klauwen ?
Kom sterk ons hier, onder uw muur…
Oranje-bitter
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
874 Een dag opende in feest
met oranje linten
maar werd gesmoord in rouw,
heel onverwacht.
Vreugde sloeg om in verbijstering,
werd verdriet,
Oranje plots verruild voor zwarte tinten,
de dag werd in één seconde nacht.…
de doofheid van de leugen
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.213 geef me
geen dagen van gebeden
wanneer ik mijn waarheid op de brandstapel werp
maar geef me een lichaam
waarin ik kan wonen
ongewijzigd gillen
tegen de schrijvers
en de makers van een dichtgemetselde
eeuwigheid
waar ik kan rouwen om de leugen
steen per steen
geworpen in woorden van het lot
bewaak mijn huis
en het eenzame…
Ode aan een eiland.
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
899 http://www.plompetoren.nl/index.php
"Westenschouwen, 't zal u rouwen
dat ge heeft geroofd mijn vrouwe,
Westenschouwen zal vergaan
alleen de toren zal blijven staan"…
VERHOOGDE ZEESPIEGEL
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
879 Een eilandje in de zee
een kleine parel
een jaarlijks gebeuren
een knal in de stad
een gefrustreerde gek
een graag schietende
een levend kerkhof
een totale verslagenheid
een onuitwisbaar verdriet
een zee van bloemen
een pandemonium van rouw
een golfstroom aan tranen
een zee vol tranen
een oceaan vol tranen
een verhoogde zeespiegel
een…
BITTERE ROZEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
982 De bos rozen die jij mij gaf
ze zeggen mij nu niets meer
Ze verwelken op mijn graf
en zien vandaar op mij neer
De mooie woorden van jou
zijn door de wind gedragen
Ze spraken over jouw rouw;
kunnen mij nu niet behagen
Die mooie dingen die je zei
zeiden dat liefde mij omgaf
Ze bedoelden nu ben je vrij
en ze lachen boven het graf
De bos…
Gloeide maanlichtgeel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
544 de vleermuis
en een glazen kat
schedeltjes van ratten
ik had van alles wat
nam de donkere
schaduw van het pad
een paar lijkbleke skeletjes
ging er snel mee aan de slag
mijn raven zaten
op hun tak te rouwen
maar wisten vliegensvlug
de restanten te verstouwen
het elixer gloeide maanlichtgeel
fonkelde wat sterrenpracht
ik roerde het…
kofferdrager
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
695 is het zo bedoeld
zoals jij stilte draagt
een nevelige jas
onverschillig en zonder rouw
die om naaktheid lacht
en jou en mij
't gebroken licht aan mijn voeten
dat voorbij trekt, wegkruipt in dicht geboomte
en gedaalde dagen
de vragen die ik waag, vanzelf weer overgaan
als gerafelde schaduwen
en gescheurde deuren
is het zo bedoeld…
Bloemenregen boven Brussel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
588 op de steile weg omhoog
is alles te vinden wat
vastgelegd moet worden:
bloemen tussen grijze
rotsen van graniet
hoge kliffen diepe kloven
in de sporen van de tijd jouw
berichten van liefde en rouw
uit Brussel verlaten stad waar
alles te vinden is wat jij
zwijgend schrijft waar je alles
ziet in de breking van het licht op
de steile…
Opgestaan uit de dood
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
536 zij hadden hem
geschoond en met
witte doeken omwikkeld
zacht in het graf gelegd
in stilte baden
handen met ongezegde
woorden van liefde en trouw
harten vol verlies en rouw
toen zij in de vroegte
weer verschenen bleek
de grafsteen verdwenen
de tombe was leeg
in schrik en verwarring
zijn zij teruggelopen
de mare was hen vooruitgesneld…
Woud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 In dit woud onder het zachte
ruisen van oude bomen
rust ik stil als een vlinder
zo sterfelijk dat we
nauwelijks leven
Hoewel ik ook rouw
verheugt mij dit bos
van mos, stammen, takken
van nu en eeuwen her
Ik dacht dat ik eeuwig
wilde leven
maar ik heb me verzoend
En ik voel alleen aan de
dingen die hier blijven:
het zachte groene mos…
tranenflesjes
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
505 tranen in flesjes
om te koesteren
te verzamelen
de tranen van verdriet aan
een draad te rijgen
het boek der tranen
verhaalt over echte en
onechte tranen
mannen en vrouwen
witte en zwarte water-
landers van mensen
ook dierentranen
van krokodilachtige
aard soms een traan die
emotioneel
is een olifantentraan
door oprechte rouw…
EENZAAM KERKHOF
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.084 De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
de takken wiegen hun stille dromen
op donkere armen in sluiers van rouw,
het sleepkleed der treurende essenbomen
raakt bloeiende grassen in avonddauw.…
Nacht. - Aan het open raam
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.803 In norse toomloosheid, in koppig-taai weerstreven,
voel ik mijn rouw in mij gelijk de zee gebreid:
nóg wilder, waar ze in zich voelt huiveren en leven,
o Zee, het wéten van haar wrede oneindigheid.…
verpakt in wat rood
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
846 nog luiden klokken
in de dorpen het weten
lopen boerinnen met eten
verpakt in wat rood
naar de koelte van bomen
vlak langs de sloot
boodschappen tijd voor
hen die de uren vergeten
in wijding aan werk
de handen zo nijver
zichzelf niet wetend
in een toomloze ijver
donkeren klanken van rouwen
tingelen trouwen en luiden als
geestelijke…
De zee
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
849 De zee is als God
zij is groot, oneindig
en is er altijd
zij rolt zich voor
me uit hoort me aan
trekt zich dan weer terug
zonder enig grootmoedigheid
Mensen rouwen
ze praten
storten zich uit
voor de oceaan
in al haar schoonheid
ruisend
de kalmte zelve
hoort zij hen aan
Al die tranen
versmolten harten
alles neemt zij in
haar op…
Dodenwals
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.499 Waar nevelen wervelend lokken
en met Witte Wieven sjansen
moerassen rottend geuren
bomen bruin en zwart verkleuren
daar wil ik eindeloos met je dansen
Lachend zwierend draaien
gierend om het stervend licht
dat ondergaat in donkerblauw
zich schemer hult in diepe rouw
voor de duisternis gezwicht
Verloren gaand in de omhelzing
van kille…
Ik probeer je te ontlopen.
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
924 Maar ik mag je niet meer bekoren,
voor altijd ben ik in de rouw.
Elke dag opnieuw blijf ik hopen,
op een lief gebaar van jou.
Gingen je ogen maar af en toe open,
zodat je kon zien hoeveel ik van je hou...…
eindelijk content, of...
netgedicht
1.7 met 10 stemmen
631 de tranen in zijn ogen
behoren haar toe, zij
die erom smeekte, blauw
van zijn vroegere aard
zij aan de haard, en hij
altijd onderweg voor vrouw
en ook wel andermans kind
staan nu de tranen bij haar
in een potje op de schouw
het heden in de rouw omdat
zij maar loopt te klagen
best ook fel te zagen dat hij
niet meer de man durft zijn
die…
Duisterhuizen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.304 Kom ga mee naar sprookjesland
daar kun je over water lopen
laat mij je eerste kaartje kopen
een gratis tripje overkant
De zon is er in `t meer gebrand
en kleur lijkt rouwen na te jagen
je hoeft alleen de sprong te wagen
vertrouw een oude fabelkrant
Geen angst dat het je overmant
wat is er mis met helder dromen
eens lekker op verhaal te…
heb je zon beloofd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
804 krijgen
nu geen kans
handen trekken
schaduw aan
ze boeien licht
waarheid kijkt
onaangedaan
vervuld van plicht
je vreet weer energie
omdat de verte
andere dingen ziet
geen rust om stil
te staan je angsten
vallen anders aan
ga met de zon naar
wat je wilt vergeten
dood dromen waarvan
je niets wilt weten
vergeven en dan rouwen…
Einde
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
1.407 Dan hoeft niemand te rouwen en worden velen blij
Soms is het leven te zwaar en kan er niets méér bij.
Mijn vrienden kan ik troosten, eindelijk wat rust
Het aardse gedoe was echt geen lieve lust.
Vechten, boksen, strijden, het maakte me zo moe
Dus neem ik nu afscheid, geen vaarwel maar een rendez-vous.…
Haat
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.093 Wapperende vlaggen aan de gebouwen…
Alles wat ons nu nog rest is rouwen.…
Japan
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
543 De aarde recht zijn gekromde rug
schokt de wereld in zijn strijd
een zuil van water verdrinkt de tijd
werpt de mensheid eeuwen terug
en dat terwijl de rijzende zon verdrinkt
verdringt de straling het verdriet
vergaat de rouw om vrouw en kind
in angst om de dood die niemand ziet
de gevallen samoerai gehuld in zwijgzaamheid
krabbelt…
L o s laten
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
841 moet
gewoon goed met elkaar omgaan
er is altijd wel iets waardoor ik - of jij-
door dreig(t) te slaan
de pijn van de 38 jaar golft in mijn lijf
het gezin was verward
wij toen en nu ook
ik hou me groot
maar ik voel me zo klein
in leven allebei
maar wensen elkaar dood
dus ik mijn keuze dat ik je loslaat
Ik laat je los,
ik rouw…