1300 resultaten.
het ruizen van bamboe
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
906 ik zal het nog missen
het ruizen van bamboe
het zwiepen van de staken
door de mistral gedreven
maar er zijn ernstiger zaken
dus ik kan er mee leven…
Saudade
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.666 Saudade, voor altijd weten
dat men nooit meer een kind zal zijn,
eens van een adder gebeten
en tot de dood brandt het venijn.
Razernij, maar geen ontfermen
en voor elke vreugde te laf;
wel zingen, maar dierlijk kermen,
en wel dansen, maar op ons graf.
---------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 1986.…
jaren vijftig
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
539 eenvoudig geluk
was het simpele leven
in de steigers gezet
als basis voor later
nu we zoveel verder zijn
zie ik mezelf terug
als een dwars indiaantje
een buitenbeentje
in een doorsnee gezin
tenminste voor
de tijd van toen…
Pantha rhei
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
480 In het midden van de brede stroom,
waar alles overkant is, dreven wij
met toegeknepen ogen,
onder de zon
die zich zonder mededogen
vermenigvuldigde
in de spiegels
van het golvend oppervlak.
Na elke trage slag van onze bronzen armen
snelden onze zondoorstoofde zomerhoofden,
blond als twee kristallen bollen,
meters verder mee met het getij…
In Woorden Vangen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
561 het beschrijven van
de geur van die onbekende wilde orchidee
van de muskus van een os of hert
die ongekende gedachten
en die kleurrijke ondergaande
zonnen weten te vangen
die letters aan liefde kunnen hangen
soms onbegrijpelijk soms apert
die al wat je ziet of juist niet
emoties als vreugde en verdriet
en die je laten vlammen
van weemoed…
Sporen van de herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 De frisse herfstwind
laat herinnering leven
regen spoelt ze weg
De zwarte takken
rouwen na verlies van hun
dierbare blaadjes
Door het te zingen
heelt en geneest de merel
zijn gebroken hart
De stilte daalt neer
in de oranje herfstzon
de natuur in rust…
Met de Stroom mee...
hartenkreet
3.9 met 28 stemmen
1.963 In een stroom vol woestheid
Als een waterval op dreef
Krijgen mijn emoties ruimte
Weg te glijden in de diepte
Vol kracht en met overgave
Laat ik al mijn verdriet los
In duizenden druppels gevat
Vol weemoed, pijn en woedde
Weg heel erg ver weg van mij
Verdronken dromen opgeslokt
In de koelte van het stille water
Onvindbaar met de stroom…
Terug naar toen
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.961 Kijk je nooit in weemoed om?
Denk je nooit: Wat als?
Weet je nog hoe lief ik was?
Of blijf ik altijd vals?
Hebben we een kans gehad?
Die eerlijk was, oprecht?
Gaf jij echte liefde toen?
Was wat ik voelde echt?
Het klinkt misschien een beetje cru
Het mooie ook ten spijt
Ik heb je haast vergeten nu
Ik ben het meeste kwijt…
Toen en nu
gedicht
3.2 met 64 stemmen
36.534 En soms was ik weemoedig
om ik weet niet wat.…
ZIELSVERHUIZING
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.079 Moeders ziel
is verhuisd
voorgoed
Ze is nu
van hemel
niet langer van aarde
Haar huis
'gekuist'
achtergelaten
Ik weet niet
of dat
er nu toe doet
Wij wikkelen
haar huisraad
in oude kranten
Wij pakken dat alles
-met weemoed-
in ribkartonnen dozen
Wij herkennen
'onze maten'
nu oude kinderen
Die zij
toentertijd
uit…
de reiziger
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.235 de reiziger staat stil
hij overwelft de gehate vlakte
hij wikt de taal van zijn herinneringen
het lied des vaderlands
de reiziger leeft in gemeenschap
met uur, dag en tijd
hij groet de nederige passanten
en de bloemen aan het venster
loopt gezwind over het water
peilt de weemoed van de vissen
hij bezielt geen plan
stuurt geen kudden…
Mijn oude stad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.070 nevelige vroege morgen
Nestel ik mij in warm nat gras
En staar ik naar de zon die ras
De resten van de nacht doet worgen
In de verte zie ik contouren
Van mijn oude stad, het doet deugd
Zij herbergt mijn begin en jeugd
Wat heeft mij toch kunnen ontvoeren
Ik zal later haar schoot betreden
De wijken waar ik ben groot gebracht
Rouw en weemoed…
Hierna
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
716 En komen beelden uit een
vergeten kindertijd, ineens
in golven weemoed aan.
Stil zal ik samen met u rusten bij
het parelwitte strand, omzoomd
met 't eeuwigwuivend groen en
de zachtmoedige zomerzee.
Pas dan, zal mijn ziel die haven
zien die zolang onzichtbaar was.…
OUDE MAN
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
861 De oude man staat aan de waterkant
starend voor zich uit te kijken
zijn vier honden zitten aan zijn voeten
twee eenden gaan in hun vlucht aan hem voorbij
de herfst bekijkt hij met een weemoedige blik in zijn ogen
terugdenkend aan de vele jaren die voorbij zijn gegaan
goede maar ook mindere jaren
flitst het even door hem heen
hoeveel jaren…
Voetstappen helder in de vrieslucht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
606 Dit kleine hart is plots weer daar
en voelt de weemoed krimpen.
Liefde blijkt toch meer dan enkel
maar een woord; er is vergeving.
Voetstappen helder in de vrieslucht,
van ver lonkt de lente en de bloemen
maken zich al op voor 't grote feest
dat alles nieuw wordt, ook mijn hart.…
Grafbeplanting
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.080 Op het zwijgend erf der doden
Sta de donk're beuk in de aard;
Maar de meidoorn sta er nevens:
Aan de weemoed hoop gepaard.
Op het zwijgend erf der doden
Bloeie 't roosje in de schâuw,
Maar 't vergeet-mij-nietje er nevens:
vluchtigheid en liefdetrouw.…
De flowerpowermeiden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
650 kuiven zijn weer gladgestreken
kistjes achteloos weggesmeten
orde klinkt als een refrein
maar af en toe jankt een gitaar
krijgt het drumstel weer de stuipen
in een spasme van voorheen
dansen beat en rock hun ruige tijden
in een nostalgische revival van
provo en de flowerpowermeiden
de sax klaagt weemoed
en huilt langzaam uit als
vergane…
Simpele vriend
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
897 Het zoete duistere wenkt me
ik laat je gaan in mijn verdriet
simpele vriend
het gebeurt nu slechts in brieven
ondanks de weemoed in jouw ogen.…
Liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
540 Met weemoed
denk je daar aan terug.
Het valt niet mee
om zonder je liefde
te leven.
Graag wil je nu aandacht
van anderen mensen,
die jou vertrouwen
en liefde willen
geven.…
korte schittering
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
498 haar bed de verre
planeet waarin ze met
heldere ogen de randen
van het leven registreert
in haar voltrekt zich
de trage kleine tijd
haar ogen reizen naar de
dwaze wegen die ze ging
van alle winters ter wereld
is deze dieper dan de stilte
hij vindt zijn hart
in de dood
een ijle toon van weemoed
fluistert hoe het gras
de sneeuw…
Gewone mensengedachten
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
493 Het verschil tussen de goden en de mensen
is op de vingers van een linkerhand te tellen
mensen doe niet groter dan je bent
de nietigheid valt niet te vieren
de natuur heeft geen geheugen voor verdriet
het zandpad leidt uiteindelijk naar een moeras
waar het rotten de gassen van weemoed verspreiden
alles alleen zonder erkenning, het uiteindelijke…
Op zoek naar thuis Aan J. Hermsen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
512 Ik kan door heimwee overmand Memories eren, observeren
Ook weemoed naar een andere tijd
Dan die waarin ik werd geboren
Veroorzaakt lotsverbondenheid
Kan hoog op herbeleven scoren
Een kijkje in De Gouden Eeuw
Met aan de Vecht de buitenplaatsen
Een winterlandschap, ijs en sneeuw
Met arreslee, vriesletsel, schaatsen
De stoommachien, fabriek…
Zomerse kornuit
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
440 Een voelbare melancholie
tussen mijn gevoelige oren
nu de zomer in de avond
is gaan dansen met de weemoed
tussen alle pracht en praal
ben je een opvallende schoonheid
in de schemering van boekenkasten
kan ik aan jouw tederheid wennen
in mijn oude lichaam bij de rivier
waarin ik een duik neem
om de zomer te vieren
alleen met de dieren…
opaak
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
137 laten we een blik werpen
op dit doorwaadbaar geluk
veelvlakken van voorgeslacht
gingen ons hierin voor
met afzonderlijk genoegen
in een open wervelpoort
verstrooid licht weemoedig
ogenzand
berustend in een blakend fossiel dat
op beroering wacht
hemeldoorlatend zodat er nooit
reden is te wanhopen
het blijft niet eeuwig ochtend…
Een blauwe rivier
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
80 Een blauwe Rivier — ontmoette mij
Met ongetemde Vrede
Twee bruine Ogen open — wijd
Op Vleugels in de Hoogte
Geen Schijn van Weemoed hield hier stand
Voor de felle Zon — bezweken
Een wilde Vreemdeling werd ik —
In deze verre Streken
De Vloed trekt van de Oevers weg
De zwoele Wind — gevangen
Het naakte Leven zoekt de Zee
Waar Diepten —…
Leonard Cohen
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
1.157 ooit draaide ik hem in mijn jonge
jaren op een oude pick-up
volledig stuk
verslond de liedjes die hij zong
vol sobere klanken en gelaten
akkoorden
tot ik hem vandaag weer hoorde
zijn stem als vanouds bezwerend
door de kamer klonk
en ik -net als toen- vol weemoed
meezong: dance me to the end of
love, dance me to the end of love…
Over de dwaze dagen
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.134 Over de dwaze dagen
van hartenkreten die navrant
verstilden over glooiend land
en in de storm van een hand
zich stoeiden met
de som van vragen
En zo de dagen zijn vergeten
en een glimlach zich verbrandt
aan dat wat rauw versleten
door de zeug werd doodgebeten
en in weemoed, schooierij
door honden werd bestand
Over de dwaze dagen
van…
Herfstbomen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
742 De indianenbomen uit een vergeten jeugd
wringen, grilliger takken, dan weemoed
de zomer kwam, in puur en liefdesrood
zwijmelde razend, heftig in een ontvangen schoot
door dichtersklank en geest voorgoed genezen
vriendschap, door en door, in ziel, totale wezen
verliezen herfstbomen, blad, na blad, tot spijt
een dramatisch silhouet van dreigende…
nu...
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
874 te kijken
zie ik dat er veel is veranderd
zoveel dat ik daar bij nader inzien
liever geen weet van had willen hebben
nu de tijd zo'n verschrikkelijke haast heeft
dat velen hem nauwelijks nog bij kunnen benen
herken ik mezelf in gelatenheid van deelnemers
aan de bij voorbaat vergeefse wedloop tegen de klok
betrapt op gevoelens van weemoed…
déjà vu
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
590 koekkruimels
het snoepje van de week
de Rutex en het parapluutje
dat je bewaarde
voor de meester van de vijfde klas
omdat hij met consumptie sprak
tien toverballen
voor één cent
die je deelde met vriendjes
en vriendinnetjes
elk zuigend tot zo'n bal
tot die
veranderde van kleur
dan was de ander aan de beurt
soms kijk ik om
met wat weemoed…