Alle inzendingen

Ik ben de wolk, Gij zijt de zon.... Ik ben gezwollen van 's levens wee.... Loom drijf ik heen, naar de zon, de zon, over berg en bos, over stroom en zee, naar de zon, de zon! Gij zijt de zon! Met gouden zomen omkleedt Gij mij; uw zachte glans omvaâmt mijn wee, doordringt het gans tot al mijn tranen nederstromen.... O Levenswee! O Wenenswonne…

De badknecht had een oor waar nog een North State achter paste. Hij hielp de tijd voort op een klok die niet echt liep verbood als ooit zijn club verloor een naar het matglas opgalmende aria. Weer in dat broeierige hokje; je vangt in tegels soms een glimp op van jezelf, ontdekt sporen van roest. Een nutteloze plug. Met ribbelige…

Geduldig wachten de beelden zonder handen zonder hoofd Zij zien niet wie hun opvolgers zijn dat schaduw van mensen ´ op hen valt als een zacht laken Ze wijzen nergens meer naar laten alle richtingen als mogelijkheid Spreken zonder mond maken alles weer boetseerbaar…

Dromen uit een andere wereld kunnen soms helder zijn, bedrieglijk, voorspellend soms... met medewerking van Neptunus en medeweten van Uranus Venus is in alle denkbare vormen van jolijt ook voor vruchteloze lustelozen van de vrijpartij... ook schijngestalten terugkerende belagers je in angstzweet badend wakkermakend waar de zondaar…

traag en krakend gaat het rolluik open een man met gestolde woorden en klanken schuifelt richting vertrekloket de aarzeling klimt naar zijn keel omhoog ontdaan van het zichtbaar onzichtbaar zijn het uitgewoond zijn ontdaan van de getelde stappen in dit omheinde vlakke land het verlangen naar de kleurrijke geboortegrond een nasale…

Geachte heer w. Koolmees, Meneer de President-Directeur Ik mag u wel, ik mag het spoor ook, ik mag het personeel ook maar ik mag de Nederlandse mentaliteit niet. Ten principale respecteer ik als democraat het Koninkrijk der Nederlanden, maar we moeten ons zoveel meer richten tot Europa: een Verenigd Europa, dus integreren ook met het spoor,…

Als dagelijks werk die drukkende ontlasting naar buiten werken... Even een vieze lucht? Maar Gods zegen voor je lichaam!…

Op het laatst boekte ik een kaartje vooraan was alleen nog plek. Naast me kwam iemand Ik keek en vroeg ben jij het, H?, Hij zei: verrek! H, met wie ik lang geleden uitgewisseld en bedisseld, nu doof, vandaar dat hij ook vooraan De film ging over zoon en vader over bergen skiën, rivaliteit, rouw, trouw, eerlijkheid Hoewel,…

De witte vredesduiven hebben de hoop opgegeven ze vliegen niet langer naar de zilveren hemel bodemloze antwoorden door niemand gegeven ondergaan het verwoestende duister van de ondergang de dag een fiasco zwarte bladzijden onzichtbare zinnen nooit meer beminnen uit vergeten boeken zonder persoonlijkheid donkere wolkenbedden in…

I De opkomende zon wacht even om zijn wereld waar die zacht is te kleuren in nieuwe tinten waar een wolk hem geluk brengt ontwakend in sluimerend licht de Soldaat als danser van het woord geboren uit elegantie die liefde ademt II Maar in twilight worstelt de wind zwarte vlekken worden van de hemel gerukt in de kou smelten cellen…

Op Godsakker, daar fluisteren de bomen, ze spreken zacht over de dood van de man. Hij verstoorde hun kalme, vaste plan; wat hij verlangde, stierf in zachte dromen. Ze wilden hem niet op het weidse land, of achter de struik bij de oude kerk, waar mos en onkruid kerven in de zerk, en schimmen overleggen met hun klant. Het land kon hij tot…

Hoe komt dat zo? Is mevrouw verveeld? Moet meneer zich laten gelden? Roept men eindeloos om aandacht? Elk mens die zich dichter voelt, kent die gekke verlokkingen. Je wilt iets te zeggen hebben maar je weet maar niet hoe. De ijdelheid kruipt door je poriën: 'Wat heb JIJ dat raak gezegd!' Ach, je volgt je liefste routine - zolang er…

in de diepte van het heden op leeftijd van afstand op golven van een vooravondlijke luchtstroom niets persoonlijks, anoniem -door de ogen van ‘n venster collectief aanwezig met denkbeeldige gedachte om in deze omgeving de wandelgeest te verlaten terug te keren naar gedaante op het hoogtepunt van toekomst…

De zon danst op de blad’ren, Doen de regendruppels flonkeren In ’n betoverend décor van luchters Van duizenden briljanten. Het geritsel van de blad’ren In het zachte lentebriesje rinkelt Als de kristallen champagneglazen Van het feestelijk banket. Het gezoem van muggen en bijen Vormen de klank van ’t symfonisch orkest, Waarop de…

Bij het wakker worden uit mijn slapeloosheid ben ik moe van de taak een nieuw verleden zien te maken hoe dan ook geënt op wie ik ben geweest, met een gezin en een moeder die me kende een tweede leven zien te leiden onder een zon die fel genoeg is om mij te verwarmen en de schaduwen te verbleken…

Voor vrede is steeds minder perspectief Sinds Israël Iran heeft aangevallen Dat op zijn beurt de sfeer weet te vergallen Met dagelijks een tegenoffensief Bizar, meent Netanyahu, dat die staat Zich niet eens preventief verwoesten laat…

I geef mij kleur op de wangen nu ik nog leef op dit specifieke moment als ‘n wolk die mijn ogen binnendringt onzichtbaar in ’t ochtendlicht dan schenken de buien ‘t wonder in ’n bereikbare achterafbar aan de tap van de liefde waar de spraakzame en introverte mensen in ‘t gespannen effect soms weer gelukkig genoeg zijn II in zijn…

Wie in zijn jeugd De wellust wil vernielen, Ontbeert de vreugd, En voert een dom gemoed. Wat is de deugd? Een tirannin der zielen, Die nooit verheugt, Maar zinnen kwelt en bloed. Koom hier bij ons aan deze waterkant. De weelde woont op dit gelukkig strand. Koom…

Je lichaam ja je lichaam je behaarde onbeschaamde lichaam je zinderend witte lichaam je languit liggende lichaam dat mij aanstaart met gaten en gleuven, met dotsels, kroezen en poezeligs of zich schuilhoudt in mazen en lakens of puilt uit pakken omvatsels, het is almaar je lichaam je lichaam je lonkend luibekkige lichaam je kronkelig wiggende…

Zonder uitzicht, een eindeloze hoop Gevangen in een droom Een zoektocht naar de zee, als een rivier vanuit de bergen Stromend naar lagere gebieden Neerdalend in een dal, opgedroogd door het verleden Een zoektocht naar de zee, zonder te weten dat De zee niet is wat het hoopt Zal de rivier altijd naar beneden stromen En verdwijnen in verdriet…

Elke dag, ja ook elke nacht danken wij degenen die ons onze genen gaven ja elke keer, iedere dag weer loven wij niet zozeer de heer als wel onze lang- en kortdurende vrienden en vijanden om ons heen, in real and virtual life in appjes en boeken in films en in mails zij geven ons inzichten zijn onze leermeesters elke keer staan we…

in ons hart ben jij levend gebleven stil en warm, voor altijd daar jouw naam klinkt zacht in onze dromen als fluistering van wie je was voor ons bent, en altijd zal blijven we vergeten niet jou te herinneren herhalen keer op keer jouw verhaal van jouw vriendschap die ons omarmd van de liefde die nooit verdwijnt omdat zij in ons doen en laten…

Wat heb ik met mijn jeugd gedaan? Was ik er met mijn verstand wel bij? Nu ik oud ben en het einde nadert, zet ik alles even op een rij. Het was mijn leven, hoe ik het ook bekijk. We waren arm, maar toch ook rijk. Waarom nam ik de beslissingen, die ik toen genomen heb? Waarom duurde het zo lang, dat ik kwam tot dit besef. Nooit…

het zijn blokjes tekst die ik op spanning heb gebracht met diverse emoties uit de dagelijkse werkelijkheid miljarden mensen hebben met hun leven letters woorden en zinnen aangedragen waarbij gevoelens in het bestaan het sociaal samengaan in verbindingen spannend kleuren want hoe de mensen elkaar te na staan is al lang niet…

Meet niet de dagen in uren, minuten of seconden maar in zegeningen van levensjaren. Van tijden met regen of warmte van zonneschijn. Het zijn tijden die wij gratis kregen om dankbaar voor te zijn. De tijd zijn niet de dagen die wij achter ons lieten, maar de uren, minuten of seconden die wij nog voor ons hebben.…

plant maar een struik een haag of heg en graaf dat weg wat er niet toe doet tegen staal en beton heb ik mij verzet en kubussen op de metershoge palen haal mij maar uit de weelderige grond waar ik straks van genot zal kraaien volop in jong blad en stam gehuld die ik daarna nog jaren zal dragen knip mij maar niet korter of scheer me weg…

We trekken een rode lijn tot zover en niet verder terug naar maximale vrede maar er valt geen pijl op te trekken of ze zich er iets of wat van aantrekken niet verwonderlijk mijn inziens want God zo zegt men schiep de wereld en wij het Koninkrijk der Nederlanden onze principes zijn op bagger gebaseerd en onze intrinsieke democratie getart…

Hoor de wind waait om het huis, Regen slaat met kracht op de daken, Mensen schuilen voor het weer, Alle werkzaamheden buiten staken. Het oude huis wankelt op z’n vesten, Fietsers vliegen uit hun baan, Vogels schuilen in hun nesten, Lijkt wel dat de wereld zal vergaan. Peter houdt zijn vingertje al bij ’t gat, Vreest het land zal onderlopen…

Ik ben een letterbek met 26 letters die woorden vormen lief of minder lief gebekt ze rollen en tollen tot ze mijn mond uit hollen ik ben een letterbek de mond niet gesnoerd misschien als ik pijnpunten beroer letters spugen kan iedereen met woorden van baksteen maar letters van warme klei doen veel meer Magda Haan…

De bessen zijn rijp ik pluk emmers vol onder het blauwe net mijn hart klopt voor de kleur van het leven maar jouw lippen hebben de mijne nooit bezocht jouw handen zich nooit om mij bekommerd de lucht is vol van gulzige vogels ik werp ze kushandjes toe nu ik een sluier draag is alles mogelijk…