1419 resultaten.
mantelzwaar
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
1.371 ik leg mijn vleugels stil;
het praten, moe, verzwijgt
de lage vlucht
naar rouw
de appelboom, vol van schaduw,
schudt druppels
op de nacht
wanneer mijn huid,
nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijd
ik zie jouw naam
in het gras geschreven
hoe bladeren vallen,
bruin en rood
mijn stem kent
slechts het schreeuwen,
zwart,…
Papaver
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
747 Ik verpulver de papaver
wrijf bruine korrels zaad
maal rood papier tot pulp
trek de vrucht uit het vlees.
Vingers dopen wat verhuld
in handen wordt gelegd
ontvangen licht van boven
of schijnt de zon in nagels?
Jij legt in bloemen uit
wat me warmte geeft
en laaft me tot de nacht
zich aan ons mededeelt.…
betovering
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.133 ik laat mijn woorden achterwege
geef ze aan onzichtbaarheid
en lees
boomgaarden
vol vruchten, voorzichtig geknipt
uit bruin papier
en uit jouw poëzie, diep in het glanzen
van sneeuwwitte schors
in het weten dat, nog anders
dan de dag of de nacht,
jouw zoekgeraakte bloei
zoveel meer mengt
met bloesems
dan rondgezonden…
zakdoekentijd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
630 in het warme duinzand
luchtig perspectief
vloeit langzaam dicht
grijs en dreigend
als een verdampte ijzer
die terug naar zijn bedding wil
september knibbelt al aan de dagen
gedempt en nevelig
jagen ze zwarte zwermen
zuidwaarts
luchten lijken hoger gespannen
van verwachting
de bomen, de bloemen zijn zomermoe
ze kleuren ingetogen
bruin…
wisseling
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
498 de herfst dwarrelt in gebroken blad
een gouden waas vervalt
tot bruine aardetinten, grondig opgenomen
door de kou
binnen brandt een kaars, ze vlamt
wat roet langs oude ramen
vuiler
nu de dag weer kort
als ik weet wat er aan schort
verlaat ik de depressie die het najaar vult
met nare dromen
..…
Betoverend mooie man
hartenkreet
2.2 met 30 stemmen
4.432 Daar sta jij dan,
Geweldige man in zijn prachtige pak
In één woord,
onweerstaanbaar
Sensueel bruine ogen,
En een verleidelijke, mooie lach
Nog steeds betover jij mij met jouw zijn
Alles wie jij bent, wat jij doet en zegt
Ik wil voor altijd dichtbij jou zijn,
Elk moment koesteren in mijn hart
Tranen zorgen voor glinstering in jouw…
Herfstbladeren
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
582 Ze zijn nog een beetje groen, maar ook
al geel en bruin, klaar om afscheid te nemen.
De weemoed speelt door de nerven die
scherper in beeld zullen komen.
Mijn hart durft nog niet echt, maar zal ook
moeten leren de vreemdheid te verdragen.
Wie kent al de mensen, wie kent zichzelf?
We leven omgeven door een groot mysterie.…
Wachten
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
956 ik sta op de bushalte
en geen bus te zien
ik zie de bruine bladeren
ze dansen sierlijk in de wind
nog steeds geen bus
waar blijft hij nou?
ik doe mijn jas uit
krijg het warm
de bus is er nog steeds niet
waar blijft hij nou?…
Het lot van de tuintafel
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
571 Het oude houten tafeltje achterin de tuin
Heeft zijn beste tijd gehad
Het mist de stevigheid en is grijs in plaats van bruin
Niet meer zo fier als toen het de tuin betrad
In de kieren is het met mos beklad
Het heeft kwasten als een kale kruin
Het doet alleen nog dienst als puin
Verweerd is elke lat
Er zijn tijden van vreugde geweest
Warmte…
Daar waar nergens heen lag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
976 Ik zag ons lopen, daar
mijn ouders en ik,
onder Gouden Regen,
groene bomen, bruine boomtakken
en op zilveren tegels.
De straatlantaarns schenen
in de duistere, donkere avond,
bijna nacht !
Ik liep daar met ze, altijd bij ze
tussen hen, hún beschermend
en ik liep, ergens, achteraan.
Achteraan in een bepaalde ontwikkeling...…
Wat?
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
823 Deze vrouw, met bruine ogen
Ziet de man en herkent.
Gevoelens die niet mogen,
Wat kan zij doen?
Zij rent.
Zijn wezen brandt na, ze zucht
Het roept haar terug, ze bedaart.
Zij denkt in haar bange vlucht,
Wat zal zij doen?…
Kleur bekennen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
401 Noem ze wit of zwart
de wolken mooie woorden
en verzwijgingen
waarin ik gemakshalve blijf
staan terwijl een stap
dichterbij eenvoudig is
Ik hoef niet veel
misschien wel niets
van jou te weten
om kleur te durven
bekennen: bruin
mijn gedachten, bont
mijn gevoel, zonder roze
schaamte – mijn allerhoogste
en mooiste, eerlijke…
tenslotte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
433 waar we heen zouden gaan
waren we bij aankomst al vergeten
op de plek waarvan we dachten
al eens eerder te zijn geweest
meenden we ons te herinneren
afscheid te moeten nemen
van ons lichaam dat hier ooit sliep
de ademtocht die hier stilviel
in theewater op een vooravond
of bij schemer in een bruin bierflesje
bij sommige dingen stonden…
Tollende blaadjes
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
461 Ze hingen, tot het groen verdween
langzaam werden ze bruin
en als je denkt: ze vallen een voor een
dan is dat dus niet juist.
Herfst heeft zijn intrede gedaan
dat is duidelijk, oh ja
je ziet de blaadjes vallen gaan
tollend om hun as ook nog.…
je donkert je stem
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
749 ik heb je gezien
nooit was er
schaduw van anderen
je straalde een
eigen fel licht
een sterk gezicht
met fonkelende ogen
waarin blauw en groen
net dat tikkeltje bruin
moesten gedogen
je lach is innemend
en parelt je tanden
handen gebaren
de taal van je lijf
je donkert je stem
als je vraagt of ik blijf
mijn handen zijn open…
Stille wonderen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
420 ik heb
stille wonderen
in je ogen gezien
het panoramisch
voorbij trekken van
eindeloze toendra’s
in de kleuren oker
bruin en geel bleven lege
zielen van woestijnen heel
het majestueuze dak
van werelds grootste
bergmassief in contrastheroïek
de zwartblauwe
atmosferische dood die
ruimte ziet in oneindig gebied
samen zijn we opgestaan…
GROEIT BREDA 'S GROEN ?
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.440 Ergens aan de singels
ligt een omheind veld
waarin verstild verzonken
velerlei klanken schuilen
zuchten van hen die voor
het leger werden gekeurd
kreten van de krijgsoefening
enige bomen kijken
tevreden neer op
de geschoren bruine grond
die wacht op inzaaien
en spoedige beplanting
rijen bloemen langs het hek
laten al hun kleuren…
Verf overschreven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
113 mijn harde kern
die niemand ziet - wie ik ben
in mijn eigen herinnering
als het ware van binnenuit
gezien, wat een fantasie is
omdat vanaf het begin de buitenwereld
haar kleuren in mij mengde
zodat ik nooit kan weten
wie ik zou zijn geweest
in oorlogstijd, droogte of cholera -
een gouden held, rozenvingerige liefde
of een stinkend bruine…
Laatste bruine beer in Pyreneeën gestorven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
620 De laatste berin van Europees ras
peuzelde onlangs haar laatste tapas.
Wie nog een vel koopt
wordt dus flink gestroopt
door oplichters met een jagerstas.…
Mijn spiegelbeeld (eenakter voor twee personen)
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
1.625 achter niets
en alles is te zien
hier, lijk je,
ogenschijnlijk,
in het luchtledige
opgegaan
vor mir steht Kaffee,
auf einem Tisch:
eine große braune
quadratische Fläche
in einem verkommenen
Herrenlokal mit
altmodischem Ornament
wo alle Menschen sind
aber einander nicht erkennen
voor je staat koffie,
op een tafel,
een groot bruin…
Muren praten immers niet
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
681 Het was weer zo’n avond
waarop eenzaamheid zo bedreigend was
de televisie niets te bieden had
elk boek al uit gelezen leek
de telefoon bleef doodstil
het huis benauwend
een dik uur later stapte ze
een bruin café binnen
het was er gezellig druk
een geroezemoes van stemmen
ze vond een plek aan een tafel
vlak bij de bar
bestelde een wijntje…
Narcis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
293 Van het strand sloeg ik het duin in
Een bruine lege vallei
lag daar eenzaam voor mij
met slinger pad
Met de wind in mijn rug woei het helm
naar èèn kant
Op en af ging het
en ik gewaarde in een kom
èèn gele narcis
wilde ‘r bijna een foto van maken
Zo fier, alleen in dat bruine duin
Achter een volgende heuvel stond
een groepje narcissen…
heem
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
12.139 met blote handen
restaureer ik de oude foto van ons huis
en de kleur neemt toe
een veegje speeksel
verwijdert een vlek
kaal de linde,
bruin de beukenheg
geen dahlia’s meer
de rok van m’n zus bolt
en vader staat pal
aan de weg
ik strek m’n armen,
vogel met m’n mouwen
de dakpannen zijn te blauw
ingekleurd onder de grauwe lucht…
GSM
netgedicht
3.7 met 47 stemmen
7.692 Zij zit verscholen in het scherm
van haar gsm, benen over elkaar
bezig te zijn, haar been wipt op
en neer, met één toetst zij als
Luky Luke met ’n vinger
een shaggie rolt en sneller
schiet dan schaduw valt
Haar zonnebril trekt zij omlaag
zodra zij ziet dat ik te diep
in haar bruine ogen duik
Zo kan zij weer koel, afstandelijk zijn
haar…
Tijd voor een sigaret
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Een groene en een bruine vlieg vermeien
Op de tafel naast mijn schoot
Soms op mijn blote been of tenen
En ik drink koffie
Een vuilniswagen met klagende sirene
Doet mij een verte beseffen
Die ik zien, voelen
En ook niet doorgronden kan
Ik vergeet alles
Tijd om me weer op de liefde te storten
Nog één keer vullen dat leeg
Wanhopig ongewassen…
Inversie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.153 Een bruine massa dood overspoelt
de aarde zinkend van zwaartekracht,
verdrinkend van ellende en leed,
zonder hoop op adem stikkend
in de vloed van bladerpulp.
Alle liefde is ernstig bekoeld,
vuren roken een uitgedoofde macht.
De bomen naakt en zonder kleed
happend naar zon, loos bikkend
de steenhouwers van uitgeputte hulp.…
Dodenwals
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.499 Waar nevelen wervelend lokken
en met Witte Wieven sjansen
moerassen rottend geuren
bomen bruin en zwart verkleuren
daar wil ik eindeloos met je dansen
Lachend zwierend draaien
gierend om het stervend licht
dat ondergaat in donkerblauw
zich schemer hult in diepe rouw
voor de duisternis gezwicht
Verloren gaand in de omhelzing
van kille…
De geur van lavendel (1)
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
2.281 Je stierf
oude jaren geleden
toen waren onze vingers jong
ze roken naar lavendel
en prille tederheid
we vulden onze longen
met dromen in het rood
morsten lentedagen
in ‘t licht zo eindloos lief
wat ik zag
was het begin
vogels daalden
en verzamelden
op je schouder
de zomer verbleekte
in je korte, bruine haar
plots lag…
Herfst
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.684 Achter de oude kloosterwoning
Hing wat rode zon…
Onder goud-getinte linde
Bad een jonge non
Heur gelaten ogen droomden
Onder blanke doek,
Naar de zwart’ en rode letters
Van ’t getijden boek…
Langs de wegskens was geprevel
Van wat blâren bruin…;
Aan heur voeten bogen schrale
Violieren schuin
Als ’n dode^illusie, die ze
Lang vergeten…
Natuurschoon
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
651 De kou omhelst mij innig
Wanneer de zon gaat rusten
Cicades zingen niet ver weg
Een liedje voor het slapen gaan
De dauw wacht op het moment
Om tranen van kristal te vormen
In de vroege ochtendzon
Wanneer de schoonheid weer ontwaakt
De wind speelt zachtjes
Met de bladeren bruin en goud
Weggevlogen van de bomen
Op zoek naar hun avontuur…