Narcis

Van het strand sloeg ik het duin in
Een bruine lege vallei
eenzaam, lag daar voor mij
met slinger pad
Met de wind in mijn rug woei het helm
naar èèn kant
Op en af ging het
en ik gewaarde in een kom
èèn gele narcis
wilde ‘r bijna een foto van maken
Zo fier, alleen in dat bruine duin

Achter een volgende heuvel stond
een groepje narcissen tesamen
Daar stopte ik, fotografeerde ze
vroeg me af hoe z’ er kwamen
Ja, over de duinen,
beneden op ‘t land
lag ver weg een bollenveld
en aan de andere kant ‘t strand
Een eenzame wandelaar in de verte kwam tegemoet,
ik blij, zei als groet:
er staat daar een groepje narcissen verscholen.
Hij, nog blijer onverholen:
verderop staan er wel honderden

En ik verbaasd
liep op en af weer, zag niets
Dacht, misschien
bedoelt hij ‘t gindse bollenveld wel
Maar eindelijk,
ja op een bult, dal,
groetten er gele kopjes overal, trompetteerden
‘k Keek om me heen
hoe het voor hen was,
zo in het wild.
En hoorde in stilte:
we worden gedragen en opgetild
door de hemel, de grassen, ‘t zand
en al d’ and’re gewassen.

lente

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13