1000 resultaten.
Een dagje naar het strand
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.911 Ik zuig mijn longen vol
Ik kijk en consumeer de zee
De duinen drukken op mijn rug
Nooit meer wil ik terug
Mijn stappen sporen in het zand
Iedere stap iets minder zwaar
Het koude water groet mijn voet
Het wordt donker, het is vloed
Niet één keer kijk ik achterom
Want achter mij valt niets te zien
En ik moet verder bovendien
De golven…
Bio-logisch
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
626 Het ritme van de dag en van de nacht,
van eb en van vloed.
Tikt als een klok door alle seizoenen.
Net zoals het ritme van de mensheid dat doet.
Wij passen ons aan,
aan het licht, aan het donker.
Actief overdag, passief in de nacht.
Onze biologische klok houdt over ons de wacht.…
Afscheid
gedicht
2.6 met 464 stemmen
126.083 Het wordt vloed. Vogeltrek
naar de dijk. De ziel weet een open raam.
------------------------------
uit: 'Groeiringen', 2002…
Schemerduster
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
2.687 zijn zuchten langs de tocht die
nog zijdelings om ronding schuilt
naadloos neemt het nauwelijks deel
Flinter maanlicht raakt verstrikt
maast zich tussen schaduw door
schoort onthulling rank van waas
likkend glans aan scheuten zinder
Wadend in fluweel vertekend
aan wellend wasem amper damp
sleept de sluier langs haar einder
Teint d`r vloed…
Afstand
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.728 zoals de wegtrekkende zee
in snokjes stuiptrekgewijs
afstand neemt van strand
en vasteland
zo neem ik afstand van jou:
de vloed is uitgewoed
de tsunami van passie
passé
tijden van ebbe strekken
strand tot arena voor verbaal
gevecht beslecht in afweer
en afkeer
in ijzige kilte ontvouwt zich
beklijvend besef van
schrijnend gebrek aan…
Zo graag
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.473 Ons leven is een ebbe en vloed van ooit bereiken
van wat de ziel vervult en leven geeft.
Na één moment van pure zaligheid zal blijken
dat wat ons draagt en blijvend toekomst heeft
voor weemoed en verdriet hier spoedig weer moet wijken,
- opdat ons hart nog meer gegeven leeft?…
Het woord was water geworden
gedicht
4.0 met 2 stemmen
1.997 steeg in de dorpen en gehuchten
drong in de stallen waar het vrezende
vee aan halsters en touwen rukte
muren stortten in, zolders en balken
raakten los van hun ankers, dreven
met mannen, vrouwen en kinderen
als wankele platbodems naar grijpbare
strohalmen en takken die als bedrieglijk
reddende handen omhoogstaken
uit de ontzaglijk ziedende vloed…
MET TWEE PENNEN GESCHREVEN
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.906 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
" Tot een schim versleten "
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
592 Het verhaal is tot
de draad versleten,
ik stop mijn ogen
dicht en schrei, diep
in dromen gezeten
zonder eb of vloed,
in dood tij en
broos duet in
afzondering gezongen
ultiem lied, baden
in weelderig blond
tot menige daden
te zijn gedwongen,
moeilijk te ervaren
wat me werkelijk
heeft verwond.…
Verliefd op Luna en de Maan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
607 De zon brak langzaam door de wolken heen
Ik voelde haar warmte teder op mijn gezicht
Wat is de wereld toch mooi in zulk stralend licht
En wat voel ik me intens gelukkig hier alleen
Vorig jaar juni, ik weet het nog goed
De telefoon ging, ga jij vanavond mee
we gaan vannacht met een groep naar zee
zwemmen want het wordt op zeker vloed
Tuurlijk…
Wolken met een gouden rand
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
573 De vragen blijven, twijfels ook
want er is eb en vloed
maar schelpjes langs het levensstrand
ze kleuren soms mijn bloed
en roerloos blijft verlangen daar
waar anders niets meer brandt.
Zo klaart de lucht weer even op, de wolken
drijven voort met gouden rand.…
Wachten
poëzie
3.0 met 15 stemmen
2.145 Nu stijgt verlangens lauwe vloed
Ter lippen... en gij zijt er niet.
Gij zijt hier niet... ik luister stil
Naar 't suien van de wind der nacht,
Die stadig uit het duister wil
Verschijnen... waar ik op u wacht.
Maar 't ondoorgrondelijke zwart
Kiert nimmer open voor uw voet.…
Hoe stik je een zoom
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
968 geleerdheid,
oudere cahiers, het hoofd, je kussen
het ruist zo door de bomen
woorden komen en gaan,
zelfs de foto is al uitgezocht
waar ik het meest op leek
vang jij geen regen meer
voor het in groenland zomert
alles is zo ontzettend echt vandaag,
stilte neemt steeds meer van waarde mee
hoe schrijf je vriend, als naam in zand
nadat vloed…
Witte regenbogen?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
444 Toch het verleden leeft, het
krijgt een onweerstaanbaar
vervolg uit de beker die ik
tijdloos leegdrink, de hoorn
eerder gevuld met eb en vloed
van het geluk , regelmatig
verkort en vervlogen, wreed
verkleurd in witte regenbogen
in de hartstocht van het bloed.…
Sculpturen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
574 De plooiing van de duinen
meetbaar naar de hoogste top
het landschap glooit zich in staccato
tussen eb en vloed zonder zich te roeren.
Elke distel, helm of doorn, elke
zandkorrel met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
tegen de eenzaamheid bestand.…
de hoge dag
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 berichten omhoog
langs het vliegertouw
licht van behuizing kleine
wolken alles is gereed
draadloos luisteren naar
de hemel
stemmen verdwalen in
een droom vermengd
met geur van zonnebrand
slapers drijven naar een
verste rand maar
de golfslag van warmte
spoelt hen weer aan land
om de dag te rekken verslindt
geruis eb en vloed…
Donderslag
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
703 met zuur wordt beboet;
een tijde was weer verleden
althans ontwaakt leek het zicht
op ontluisterende stappen
was het naar buiten gericht,
een innerlijk ontsnappen
enkel voor de plotse bliksem gezwicht
soms trekt een schaduw twee paarden
teugelloos in het gemoed
woorden verliezen hun waarden,
verdwalen dan in een ontembare vloed…
Vleugelen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
889 Van wàt er aamt in veld en vloed
Heeft niets een schoner, zaalger leven
Dan 't vooglijn, dat met frisse moed,
In duizend liedren, onder 't zweven,
De schepping groet.
Of zo het diertje u vrolijk schijn',
Omdat het Vleuglen heeft ontvangen. . .
Gij vliegt zo goed als 't vogelijn!
Laat maar de dankbaar-blijde zangen
Uw vleuglen zijn.…
Zonder vis
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
492 venijnig
blies de wind
net boven het
zand dat te
drogen lag na
de jongste vloed
kleine tornado’s
kwamen al hoger
na hun aanloop
op het vlakke
strand en vrijwel
uitgeraasd te zijn
zoutkristallen
deden een aanval
op je kwetsbare huid
die jij met knipperende
ogen afsloeg en je van
deze slagen afkeerde
om de natuurmassage
goed…
Het water wil ons wijze lessen leren
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
502 Het water wil ons wijze lessen leren,
van storm en vloed, van gaan en wederkeren,
maar is er iemand die dit echt wel wil verstaan
of moeten eerst nog duizend schepen er vergaan?…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 In de plooiing van de duinen
gemeten naar de hoogste top
het landschap herschikt zich in staccato
tussen eb en vloed zonder zich te roeren.
Elke distel, helm of doorn, elke
korrel zand met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
hun verhaal tegen de eenzaamheid bestand.…
Gas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
554 Geen zuchtje wind, de zee is spiegelglad
in ‘t Oosten krijgt de kim een gouden gloed
het doodtij hunkert al weer naar de vloed
de maan heeft het op één haar na gehad.
Wat grutto’s zitten spetterend in ‘t bad
zeehondenmoeders passen op hun jongen
een bruinvis maakt wat dolle dwaze sprongen
de kiekendief is ook al vroeg op pad.…
tweeschrift
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
523 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
wat zie 'k je graag.
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
804 't Zou het einde zijn van de regenboog
Nooit meer helle sterren of de gloed van de volle maan
Alles vervuld met honende holle lach
Ree of vos, duif of vlinder zouden niet langer bestaan
Gedaan met universum en dans of droom
Peutertjes zachtjes huilend in een klein hoekje
Eb en vloed weg, dof en killig
Geen prachtig tapijt meer van rode en rosse…
lippen nippen aan het glas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
765 ik zie hoe
lippen nippen
aan het glas
waar mijn emoties
in gaan stikken
je breekt het nonchalant
neemt en passant
mijn glimlach mee
kijkt naar het zand
dat strand is voor de zee
wat je denkt
golft langzaam
bij me binnen
in scherven kom ik
eindelijk weer bij zinnen
jouw vloed is op
haar hoogste punt
het strand is smal
en ik…
Verliefd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
615 mensen
om ons heen in deze vreemde wereld
we vinden elkaar lief en sturen
liefdevolle berichtjes
over hoe het gaat
met de ontheemde vlinders
in het weidse wolvenland
Zou het liefste de havenboezem
willen volgen met mijn lucide dromen
mijn harde hoofd tegen jouw torso
jouw bonzende hart tegen mijn oren
Zo op en neer
als eb en vloed…
Ferm Fier Weelderig
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
561 * Vanaf haar terp beziet zij deels de Waal
Zij denkt aan klokgelui en magazijnen Kaars, zandzak, schop, het hele arsenaal
Dijk van een wijf, oervrouw, Eva van staal
Geen vloed zal ooit haar moed laten verdwijnen
*iemand afwijzen…
Hocus Pocus Focusverschuiving
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
631 de naar binnen buigende Bogen
van ’t Theater van de onmogelijke
Dromen als Ribben die breken
onder zeer geanimeerde Handen
zullen de Omkeringen als Duinen
de Vloed aan Wensen doen wreken
de Poppenspeler repliceerde
‘ik ben ‘t Hart
dat zich niet fijnknijpen laat
dat geen Baat ziet in ‘t rondpompen
van steeds hetzelfde Bloed
hoe zeer…
Modderregen
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
2.255 Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel…
Hoogtij
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.833 Haar sifon zoekt de horizon
waar zijn vloed ontbranden moet.
Tot zijn hoogte trachtend
zich vergewissend van zijn kracht
haar geulen klaar voor dieper water
toont ze hem haar strand dat wacht.
Een nonnengift, roze gekapt
ligt teer neer in 't zand.
Onder de branding brekende kruikjes
wenden zeeziek de steven.…