Hartenkreten over afscheid

Samen met jou, had ik alles wat ik wou Samen met jou, was ik een gelukkig mens Samen met jou, was de lucht altijd helder blauw Samen met jou, had ik niks meer nodig, zelfs geen wens Toen werd je ziek en stond je ineens te koop De dag dat je weg moest kwam veel te snel Ik was zo boos en verdrietig, maar ik hield hoop Ooit zou ik je weer terugzien…

Nieuwe computer weemoed oude postjes dagboek afscheid het wordt tijd maar die allereerste groet bedolven onder honderden die blijft dag Monique schrijft mijn vader…

Er stond daar eens een schone bloem Helemaal verdoken Ik vroeg ze toen "Gij schone bloem, Waarom hebt g'u weggestoken?" Die schone bloem rechtte haar hoofd En keek me treurig aan Ze zei "Wie me liefde heeft beloofd, Is van me weggegaan." Ik zei "M'n bloempje, leef en lach, Heft uw hoofdje met gemak." En ze aanschouwde nog slechts…

Een envelop die heeft gestreden. Vier jaar lang. Dag in, dag uit. Alle seizoenen heeft doorstaan en anderen enveloppen heeft zien sneuvelen. Herinneringen heeft ontvangen en doorgestuurd. Regen druppels en zonneschijn die de envelop deed verkleuren van zijn originele kleur, maar niet van zijn context. Maar nu is het tijd om een nieuw envelop…

ze kijkt en ziet haar weggegeven hart dat voorbij vliegt donkerpaars bijna zwart door de overvloed van verdriet ze zwaait dag lief hart het ga je goed ik laat je gaan tot waar de hemel gaat waar jij nu staat laat je zelf binnen ga dan ga nu opnieuw beginnen herinner mij zonder smart en open je open je hart…

Je bent er nog niet klaar voor. Je wilt het nog niet. Maar je moet, je hebt geen keus. Het zwaar, je moet je er doorheen slaan. De een is daar beter in als de andere. Sommige mensen kunnen het niet. Die vinden niet de kracht om door te gaan. Die liggen dagen lang in bed te huilen. Maar dan is het ineens over. Je tranen zijn op. Je moet accepteren…

Mijn Oma. Mijn oma en ik. Nooit meer samen zijn. Nooit meer elkaar vastpakken op momenten wanneer je dat juist nodig hebt. Nooit meer samen lachen. Nooit meer samen huilen. Maar waarom moest je van ons heengaan? Terwijl we nog zoveel dingen moesten doen. Maar dat kan nu niet meer. Iedere dag is een nieuwe dag. Een nieuwe dag is weer een dag…

Als een vader pakte je bezorgd mijn hand beet om de straat over te steken De heerlijkste gerechtjes bereidde je, ik moest goed eten. Samen op de sofa, een plaid over mijn benen voor de knusheid Gekunsteld mijn liefste Cd spelend, om de gezelligheid. Die warmte, tederheid en geborgenheid De bekommering om mijn gezondheid. De zalige knuffel…

Een klein kind werd het leven niet gegund het verdween als een bliksemschicht tussen de wolken dit is boven alle werkelijkheid gestegen het bracht mij tot een wankel denken voor altijd de ogen gesloten schaamteloos de stilte bevuild…

In de wachtkamer van het leven na dit leven zitten zij aan zij de anti's en de pro's ze zien elkaar niet eens ook horen is hen niet gegeven zij zijn gericht op verder leven alle emotie viel reeds weg het overgaan naar het eeuwig leven geschiedt in stilte…

In de schaduw van mijn gedachten is jouw antwoord alleen een verdwaalde echo. De stilte die ik denk is het afscheid dat blijft. Waar onze liefde is voorbijgegaan in een oude droom van een leeglopend verhaal. Van beloftes die beloftes bleven maar niets vulden en de kleuren achterlaten van herinneringen die niets meer verwarmen of wakker…

Vandaag vieren wij samen iets moois, samen, al een half jaar, en toch gaan wij afscheid nemen van elkaar. Wat wij zo graag zouden willen, kan gewoonweg niet. Het geeft voor de mensen om ons heen teveel verdriet. Nu is het verdriet en het gemis voor ons heel zwaar, Maar eens, dan vinden wij elkaar. De tranen lopen over mijn wangen als ik dit schrijf…

De dag is bijna dicht langzaam gaat zij in avond over geluiden verstomd bewegingloos staat het lover de maan al in het zicht en beschijnt de aarde met haar zilveren licht dan wordt ze toegedekt met het donker van de nacht die zacht verglijdt in het morgenlicht en een nieuwe dag weer op ons wacht…

in mijn huisje lag een kluisje groot maar toch weer klein in mijn huisje lag een kleisje nu gestolen uit mijn domein zo ging het ook met mijn hartje eerst van steen tot die jongen kwam en vroeg,, hey meis , waar ga je heen? mijn antwoord was snel natuurlijk erg verrast een jongen praat tegen me jij bent mijn eregast…

Mooi mens Je was zo bijzonder Mooi mens Je hoopte zo op een wonder Mooi mens Ik zie je nog zo staan Mooi mens je kon het leven niet meer aan Mooi Mens Je laat zoveel mensen achter Mooi mens Was jou wanhoop maar zachter Mooi mens Wat ging er toch om in jou hoofd Mooi mens Jou licht is iets wat nooit doofd Mooi mens Misschien…

Starend naar deze blauwe lucht strelende warmte langs m'n huid, zweven gedachten mijlenver. Drijvend op dat donzige wolkje dat nèt traag mijn bewustzijn in schuift terwijl jij er langzaam uit verdwijnt. Eindelijk serene rust in mijn hoofd, ondanks spelende buurkinderen onder deze blauwe lucht.…

zoals het licht zal het altijd zijn vergeten de nacht verdreven de pijn voor altijd ontwaak ik de zon zonder spijt zonder angst niet bang voor het licht dat schijnt bescherm jij ik kus kus jou en jij jij kijkt en ziet mij dit afscheid duurt niet lang ik streel, streel jou je wang je zilveren haar tot gauw tot daar…

Ik wou dat ik een traan was. Geboren in je oog. Geleefd op je wang. Gestorven op je lippen.…

Wij voelen ons dwergen kijkend naar de bergen heuvels van zorgen dalen vol ergernis onzekerheid op de achtergrond vergissingen in de morgenstond samen de afgrond inkijkend met een lus om onze nek angstig en bijna gek het springen is bijna aan de orde weg zijn uit en verlost zijn van alle ellende en onbegrip geen notering met stip…

Ouden die moe zijn Niets meer te zoeken hebben Ze zijn gaan slapen…

Ik heb je niet alleen gelaten misschien heb je 't zo gevoeld, maar hetgeen ik uitte was altijd goed bedoeld. Ik wilde je even doen vergeten je angsten en je pijn even praten over andere dingen even lachen, samen zijn... Ik vond het fijn met je te praten over de loop van het proces over het leven dat je achter liet dat je zag als een les…

mensen weenden luid om de man die hen verliet maar het ergst van alles: ze hadden verdriet om iets dat niet bestond de man die zij zo diep aanbaden was het kind dat al die tijd verstoppertje had gespeeld…

ik heb het ik wil het niet ik ben bijna dood hoe kan ik dit verhelpen mijn leven staat op stelten…

Met knoop in de maag open ik de deur naar de kamer met bekende ziekenhuisgeur Onder het frisse witte laken lig jij heel vredig in ‘t zonlicht op je zij Rustige adem, blosjes in je gezicht omdat zojuist iets je hevige pijn heeft verlicht Voorzichtig streel ik je broze grijze haren, en hoop dat je mijn bijzijn toch iets kunt ontwaren Ik kus…

Mama, je staat op punt ons te verlaten Je ondergaat je lot erg gelaten. Het worden harde noten om te kraken Niets zal nog hetzelfde smaken. Samen, slaan we ons erdoor, dat deden we steeds In mijn hart ' blijf ' je eeuwig leven, we kennen geen vrees.…

druppels druppels vol water van tranen van verdriet om het verlies van iets dat niet is en niet was niet nu niet later vloeien terug in stromen van tranen vol water in druppels druppels van geluk…

De rozengeur in de maan Blijft voor altijd in je ogen bestaan Er is een herinnering Die doet veel pijn het gevoel dat zomaar wegging maar het moest zo zijn Ik was niet blij met het pad dat jij koos Maar als ik jou in mijn gedachten zie zie ik een roos…

De nacht wiegt me zacht Door het duister heen Waarheen? De nacht dekt me stil Met witte lakens toe Moe? De nacht dooft me uit Het licht van de dag Ach!…

Zij stond naast hem met ogen onbegrijpend het is niet waar dit is het leven niet een uitgebluste kaars volledig opgebrand zij stond naast hem zij streelde hem het is toch waar!…

ik zit wat voor me uit te staren en denk terug aan alle jaren jaren van vreugde en verdriet neen mijn beste vriend vergeten kan en wil ik jou niet…