1549 resultaten.
Mimiekpuzzel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
491 ik heb de lijnen
die karakteristiek
waren voor
haar mimiek
eerst bevoeld
de diepte betast
de strakheid
al in potlood
en contrast
beschreven
de babyhuid
is lang het
onbeschadigde
deel gebleven
totdat buien
en nukken steeds
langer bleven leven
hun sporen zichtbaar
achterlieten in
het huidnegatief
heerlijk was
de ontdekking dat…
Zonder ballast
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
466 ik ga binnenkort
de ultieme duik
in je ogen maken
om jou op de bodem
van je ziel te raken
in een totaal geven
zal ik mezelf vergeten
om zonder ballast
de diepte in jouw blik
voor het eerst te meten
heb veel los
moeten laten om
vaardig te worden
snelheid te maken om
ons ontmoeten te smaken
voel al de warmte
van je lach weet me…
Nooit meer Babylon I
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
751 nazomeransicht
Ik heb zo verlangd naar dit terras onder de
Hangende Berk van Babylon het
licht dat valt als waterval met liters uit
de hemel het rode hout dat stoelen is in
tijd, in tijd
een ansichtkaart waar niemand nog verblijft
de treur zit in de verte van het zitten, kijken,
horen niets en niets dan de nazomer in
al haar diepten…
Van vreemde origine
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
461 verlangens
plaveiden het pad
dat zij nog had te gaan
plotseling stopte ze
draaide zich om
zonder gezicht
slechts de voering
verwaaide lichtjes
in excuserend gebaar
toch kende ik haar
had de voetstap gemeten
maar het gezicht vergeten
ze liep door
naar de gekozen verte
ik probeerde haar te bereiken
om tenminste eenmaal
in de diepte…
fjord
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
704 kruipend ijs sleet het dal uit
alsof een zeeslang in de berg beet
een flank die steil onder de spiegel dook
oplopend naar een drempel van puin
daar ligt de verlaten haven
altijd dieper naar de bron toe
in de zomer rijst het peil
zoete regen aan het oppervlak
zout in de donkere diepte
een wemeling van plankton en anemonen
haaien die…
Het zwart contrast
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
499 ik ben
in wit
gaan graven
omdat zwart
geen schaduw
kan dragen
ook hoogte en
diepte ontbreken
zonder schepping
in zijn vele
nuanceringen
van de natuur
de melodie
van schakering
die van de harp
vingers komt
de variaties in
kleur oneindig
wordt dus altijd
nog is er het contrast
van tegendeel
juist bij zwart wit
is de balans…
Zee van Liefde
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
3.500 golven
Overvalt de liefde ongemoeid
Onder fluisteringen bedolven
Wordt het hart verschroeid
Opkomende passionele driften
Profileren zich in duistere nacht
Satijn glijdt golvend rond de enkels
Maagdelijke rondingen pril en zacht
Drijvend op eeuwig deinende golven
Gewillig verdrinken in erotische vloed
Ongekende hoogten en peilloze diepten…
over licht en donker
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.348 mijn lach herbergt
de diepte van het zwart
verbloemt als het ware
de levenszijde van smart
mijn stem spreekt niet
van verloren eigenwaarde
immers hoe zijn de
verdorde wortels
van mijn bestaan
te begrijpen
wie is immers in staat
het eigen sterven te verstaan
of machteloos nieuw leven
te laten rijpen
ik grijp nog wel…
Voorjaarsoase
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 ik heb ze zien rijden
stoere mannen van weleer
beijsde baarden en haren
blik op oneindig en meer
langs berijpte rietkragen
kraakte vervaarlijk het ijs
spiegelde zwart dat de
immense diepte aangaf
het lijken wel dromen
uit mijn subtropische tuin
waar op beschutte plaatsen
al even de lente wil zijn
het sombert in deze
donkere dagen…
anatomie
gedicht
2.5 met 89 stemmen
38.498 Je wenkbrauw van goud
is boog boven een oog
als een groene zee koud
je haar lokt in vuur en
je wang van rode aarde
uit de diepte het brood
welt in huid en in melk
en doopt op je tong en
vertelt hoe je loopt voor
de duur van mijn oog -
dan eet ik van je, drink
ik van je, dan adem ik
je adem in en zink ik
met de zee die me ziet
verder weg…
de afstand nabij
netgedicht
4.0 met 33 stemmen
1.600 anders dan
ik
blijf jij de leegte
bevaren
om maar niet
de afstand naar nu
te hoeven verklaren
drijven wil je enkel
naar een vederlichte diepte
niet in staat, zo denk ik,
af te stemmen
op de golven van mijn strand
je bent geenszins bereid
de zucht naar verblind zicht,
al was het maar voor even,
te ruilen voor een open venster…
'T IS STILLE
poëzie
3.3 met 17 stemmen
3.919 Alsof
ik blind ware, om mij henen,
in donkere diepten schijnt het al
verduisterd en verdwenen.
't Is stille! Niets te zien en niets
te horen, - 't doet mij beven! -
als 't altijd naarstig bijten van
de tijdworm aan ons leven!
---------------------------------
uit: Tijdkrans (1893)…
__ ROLLERCOASTER __
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
1.297 een tijdje rustig
even draaien
omhoog geschoten
beetje bang
angstig gillen
en tòch weer
nieuwsgierig zijn
wàt er is
achter die heuvel
héél even
in de diepte staren...…
Donker
netgedicht
2.6 met 40 stemmen
3.940 Zonder twijfel schop ik het raam open
Spring eruit, de diepte in
Hoop ik zachtjes neer te komen
Vallend in jouw armen
Maar je bent er niet
Keihard val ik op de grond
Waar ben je; nu ik je nodig heb?…
Kringen in een plas
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
538 Ik zag een maan zich in
fletse waterkringen verdampen
in de fluwelen diepten van de nacht.
Verleden figuren met gesloten ogen
voorbij gegaan zonder een klacht
om hun zware last te dragen.…
Geheimzinnig
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
841 Waterval zonder rust
stort zich schuimend kolkend
in onbekende diepte.
Aanzwellende zwoele lust
schuilt ongezien en geheim
achter toverachtige aquamuur.
Kijkt door een mistig gordijn
ziet de wereld in een nieuw vuur
de eeuwige rivier bruist en gutst.
Een opwindende wellustige gil
kloppend hart vindt serene rust.…
Zwaan
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.608 Langzaam zweeft zij over het water
richting de horizon waar de stralen
van de zon in de diepte verdwijnen.
Eenden kijken trots de zwaan na
“het is er één van ons,” zie je ze denken.
We kropen dezelfde dag uit het ei
dat schept een band, een drijvende band.…
Uitkomst
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
406 mij rust
de wind fluistert
hoe zij was die kust
bijna raak ik aan de stilte
van eenvoud en van groei
maar veer terug in kilte
van evolutiesommen
denk ik hoor de bommen
vallen en het geloei
waar niemand meer naar luistert
de eerste maandag van de maand
ik had me even teruggewaand
in een vroeger element
van nu verloren diepten…
stilte
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
823 in de stilte van mijn wezen
in de stilte van de tijd
komt tot diepe zuiverheid
't wonder van niets meer te vrezen
met mijn ogen stil gesloten
deinend op mijn ademstroom
lijkt het net alsof ik droom
als een lied met open noten
in de diepte van dees stilte
is geen angst en geen paniek
is geen enkel mens meer ziek
is geen plaats meer voor…
Och, mocht ik maar…
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
910 juiste tonen voor je schrijven
gelijk vogelgeluk in oktoberbomen
of wensbootjes vouwen
als een kleine drijfveer
voor je nog verborgen dromen
wist mijn oog in een wenk
het ontluikende te vinden
mijn hand de juiste streling
was mijn mond bij machte
in verstaanbare woorden
te spreken als een heling
kon ik jou maar
in het verre, de diepte…
eenzelfde verlangen
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
631 zoals wij daar voorzichtig
haar heuvels beklimmen
tot het topje van haar tepel
vanwaar wij uitzien
over wijdste welvingen
tot aan het rieten schaamhaar
en het zachte mos
aan de oever van haar zwanenmeer
zoals wij daar
hand in hand luisterend
naar haar vruchtbare diepte
heiligheid ervaren
zoals wij daar zijn
ademloos woordeloos samen…
Het kan toch zo schoon zijn
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
526 onder het licht van een zwakke lamp
trachtend de roes van liefde te ervaren
vlindert je adem licht
onder de drang naar vertederingen
talmend traag streel ik de muren weg
het ebbend licht drijft op je waterige stem
onstilbare bronnen ontspringen
uit onpeilbare diepten
van verwildering bevrijdt milderen je zuchten
waarna we slapen in elkaar…
onbegrijpelijk
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
743 wanneer je zegt
dat het onzichtbare niet kan bestaan
in dit leven, denk je dan aan de waanzin
in het moe geleden licht
of aan de dronken poppetjes die je krast
in je verhalen, op de stoep en aan de tafel omdat
zij je troosten
je meeslepen aan de binnenkant
omdat de diepte steeds dunner wordt, net zoals dat kind
dat niets van liefde weet…
Liefde.
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
688 Niet in de diepste diepten,
Niet in de hoogste hoogten
Van het heelal.
Ze is ongrijpbaar,
Ze moet er zijn
Ja, ieder weet...
Ze laat zich niet vangen...
Maar legt in alle harten,
Een groot en sterk verlangen.
Och mens, sta nu eens even stil.
En stop nu eens met zoeken.
Open je handen: En kijk...
Daar ligt ze: Al je hele leven!…
NOORWEGEN WENKT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 De ruime baai vol
heuvelige eilandjes
blaast zijn wijde adem
de nauwe Fjord in
wiens peilloze diepte
zich vrijuit meet met
hoge rotsen aan weerskanten
waar geiten onbezorgd wonen
op steile grashellingen.…
Stille wateren
netgedicht
4.3 met 24 stemmen
569 Zo roerloos, rimpelloos lijk je mij te spiegelen,
terwijl de diepte van mijn Ziele-zijn
verborgen ligt in de eeuwige beweeglijkheid
van jouw bodem.…
sprookjesbeelden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
545 in duizendvoudig blauw en witte sterren
scheen de winter zachter dan een baard
vol oude gewetens
zonneschijn in koude lijven, huppelend
als het kinderhart, dat altijd daar gebleven was
de blauwe vis verdronk zijn licht
onder gladde waterspiegels
waar het uitzicht rozen telde, gold de diepte
van die dag en wat er uit mijn ogen sprak
zocht…
GROEISPRONG
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
495 Het is nog vroeg
De merels musiceren
Bij een gapende kloof
Staar ik in de diepte
Alwaar mijn oude huid
Vanwaar dit telkens zo
Moeizaam vervellen, dit
Reïncarneren nog tijdens
Het leven
Dit schoksgewijs groeien
Naar inzicht met steeds een deel
Nooit het geheel
Het nieuwe zelf dient gekoesterd
Na al het verwoesten
De tijd…
De wasbeurt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
602 langzaam, bijna
fatsoenlijk,
zonder de beloofde sneltreinvaart
van deze tijd
vallen zij snoezig
als paardenbloempluizen
Venz hagelslag, auto's in het ongeduld
van een file
uit het oog van
de verloren drift van
groots en meeslepend
wil ik leven
aan hoogtevrees wil ik ten ondergaan
in de diepte sterven
daar is het donker
waarschuwt iedereen…
Terugkeer in het paradijs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
583 De lucht is zo licht vanochtend
witte wolken drijven doelloos
zo licht te drijven
en het fictieve gezicht verliezen
en te verdwijnen
in de werveldans
van Stille Diepte
en de anderen
andersloos omhelzen
met een hart van tranen
Masker van gedachten
van smachten
in het vuur van inzicht verbranden
Inzien dat je bent
wat niet verschijnt…