1055 resultaten.
een regenboog van tranen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
2.153 diepe gedachten denkend
in flarden zoutkoude mist
zweefden zoetgevooisde stemmen
zij herkenden mij als lege huls
schonken mij woede en verdriet
jaloezie en toch ook wat haat
vreugde, zelden uitgeblust
en lust en rust voor mij intens
gevoelens, maalstrom van genot
een regenboog van tranen
als de waterlijn mijn voeten kuste
verdwaald…
Onder de maan
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.209 Effenen we het pad
dat gelopen moet worden
zodat de onschuld niet verdwaald?
Houden wij een schuilplaats vrij
in ons hart als er tranen zijn?
Als wij een baken willen zijn
in de woeste levenszee
dan zal het kind
onder de maan
van de vallende nacht
niet zijn ondergang
maar een veilige haven vinden.…
Een ijdele hoop
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
482 ik heb altijd
wrakhout gezocht
op mijn tocht langs
exotische stranden
verdwaald en
aangespoeld
gebroken uit
sociale verbanden
samen stoken we
vuur dat rookt
en brandt als de hel
vonken knetteren fel
vlammen dansen
verhalen in alle talen
het bizar en grotesk
streven naar overleven
later smeult pijn
als venijn gloeit
en haat…
Kapot plastic blauw
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
761 juist op deze dag
waar alles schittert
zweeft en danst
lijk ik verdwaald
zie vreemde gezichten
uit een onbekend land
exotische talen
stemmen die twisten
wantrouwende ogen
half gesloten in kou
en striemende regen
met kapot plastic blauw
ze schuifelen colonne
vloeken verdomme
kinderen glijden uit
jengelen luid van
honger en dorst…
Indo- Meisje
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
1.184 indo-meisje ogenpracht
haar gaaf, lichtgetinte huid
leek als zacht fluweel
had goed geobserveerd
en met bonzende keel
bood ik háár drankje aan
‘pisang-ambon’
alcoholische siroop van banaan
ogen als bruine parels
keken mij doordringend aan
leken mijn gedachten te lezen
ik voelde haar betoverende macht
spiritueel als mist, verdwaalden…
Mogadishu
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
560 Maar, de herinneringen aan de dood
uit je vaderland zonder bomen,
met meer verdwaalde kogels dan bruinbrood,
wist geen Cola uit je dromen.…
Er brandt altijd wel een lampje
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
553 In het licht van de geest
waar geen schaduw zoekt
en het donker zich heeft verstopt
achter een witte deur
alles en iedereen is verdwaald
de zomer zoekt de herfst
de winter verstopt zich ervan
in het licht van de geest
waar angst overheerst
en de moedigen blijven staan
tot de rust weer keert
moeder blijft me roepen
de lente spurt van…
niet zonder, niet met
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.065 ze huilden een rivier maar nog onvoldoende
om het gemis te stillen van vrijheid en geest
die langzaam verdroogden in elkaars nabijheid
hoe verlaat je een warm zinkend schip
dat je eigenlijk niet wilt missen
zonder geen van beiden te verdrinken
ver weg dwaalden ze, verdwaalden zonder elkaar
de lichtsignalen vanuit hun verre andere ik
veranderden…
Ontsnapt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
528 Niet alle daken zijn van steen,
druppelt er verdwaalde regen doorheen.
Je zult moeten vluchten naderhand,
wat ons redt is onze vijand.
Hoor je de klok tikken tijdens het idee
dat de tijd niet met je mee
maar achteruit je gedachten verlaat
en je alleen maar naar beneden gaat.…
in memoriam
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
766 groot waren zij, bonkig,
oprecht en puur
hun verweerde gezichten
vertelden van de natuur
ze waren niet van praten
ze grommelden maar wat
lopend, licht gebogen
langs veld en wallenkant
wisten ze van vogels, vissen
en van de gewassen op het land
met hun knuisten grof en groot
zetten zij het verdwaalde
eendenjong terug in de sloot
in eenvoud…
De eenhoorn huilt
gedicht
3.1 met 8 stemmen
5.577 De eenhoorn huilt om zoveel
eenzaamheid, midden in het bos,
verdwaald tussen onbegrip en
bijgeloof, lijdt hij zichtbaar aan
de vreemde ziekte van de mensen.…
Universum
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 van tijd aan ons
voorzien, een hel doorgaans
fel moeten bestrijden
In tijd is de hemel hier
oneindig ver vandaan
als boven het gewelf
sowieso al iets bestaat
Wie danst met de duivel
krijgt een enkeltje hel
In tijd die wordt verkwanseld
door voeren van elkaar
is leven dan lijden
Echt op de keper beschouwd
is ons gegeven tijd
verdwaald…
Blokje om
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
701 Als ik mijn sleutel
in de voordeur steek,
word ik getroffen door
een simpele vraag
van een verdwaalde man
en breek in stukken.…
Heer, wijs mij de weg
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
663 Ik ben verdwaald op mijn levenspad
Omdat ik U steeds maar weer vergat
Bij al mijn gewone dagelijkse reizen.
Heer, ik ben de weg kwijtgeraakt
De weg die ik moet bewandelen
Om naar Uw wil te mogen handelen
Ik heb mijn plicht voor U verzaakt.…
Herfstlicht van de nacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
902 Geluidloos neemt de herfstnacht
alle gedachten mee naar toen
het begon met jouw fluisterstem,
daar bij het graf van jouw vader
vertelde je eindelijk
wat jou was overkomen
in jouw jeugd
er vlogen kraaien
boven bomen die onder herfstlicht
op het kerkhof stonden
er huppelde een verdwaald konijn
op het goed onderhouden graf
van de…
come back-titanic
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 stem in 't water
alsof het een vreemde is
eentje uit later
uit de toekomst
die hier nu nog niet hoort
uit een donker waas
en niets gaat meer voort
slechts nog de waterige, onweerstaanbare blik
van een verloren, zinkend schip
kom terug
klinkt haar stem nog eens helder over zee
sleurt alleen pijn en verdriet mee
slechts nog een enkel, verdwaald…
gezien (voor J.v.L.)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
442 met één oog
kijkt het opgesloten
kind vanuit de hoogte
naar de wereld buiten
in de binnenkant
van het breekbare
hoofd nestelt zich
het versmalde leven
het volgt een verdwaald
dansend papier
dat tot slot voorgoed
in de goot beland
het hoort de vleugelslag
van overvliegende ganzen
vangt flarden op
van wegstervend gezang
het ziet…
verstilde beelden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
754 -woorden bij een foto-
ergens buiten de stad waar de tijd
alleen nog in het verleden huist
verhullen gehavende muren een
roerloze leegte rond ‘n verweesd
en uitgewoond bestaan
en ook de mensen die hun dagen
hier sleten zijn reeds lang naar
het stof der aarde teruggekeerd
enkel ‘n verdwaalde passant die in
deze bouwval beschutting…
Eindstation Margraten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
23 Ver van huis verdwaalden jonkies
in een spelletje Stratego
dat verpakt in idealen
aan hun ouders was verkocht.
Op dit knekelveld van eer
vonden zij hun laatste rustplaats.
Maar die graven stellen vragen,
en een antwoord is er niet.
Wisten zij waarvoor zij vochten?
Wisten zij wat vrijheid was?…
Heer, wijs mij de weg
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
470 Ik ben verdwaald op mijn levenspad
Omdat ik U steeds maar weer vergat
Bij al mijn gewone dagelijkse reizen.
Heer, ik ben de weg kwijtgeraakt
De weg die ik moet bewandelen
Om naar Uw wil te mogen handelen
Ik heb mijn plicht voor U verzaakt.…
Slapende kamer.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
862 Door 't rietgordijn, dat in de kamercel
Gevangen houdt warmgouden schemering,
Zwevende en bevende als een goudkapel,
Verdwaalde een zonvonk, uit een kamerding
- Kristal of koper - toverende een wel
Van kleurenvreugde en stralenflonkering.…
Heer, wijs mij de weg
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
614 Ik ben verdwaald op mijn levenspad
Omdat ik u steeds maar weer vergat
Bij al mijn gewone dagelijkse reizen.
Heer, ik ben de weg kwijtgeraakt
De weg die ik moet bewandelen
Om naar Uw wil te mogen handelen
Ik heb mijn plicht voor U verzaakt.…
Oktobervrouw
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
469 , zo ook asfaltwegen
Ik zie het liefste je aan stille stranden
Of je in bossen; windstil, geen geluid
Behalve knisperen waarop ik stuit
Je dorre kant ervaar ik als een zegen
Ik neem je dennenappels, beukennootjes
En in de verte blaffen blije honden
Je takken reiken naar wat zonnelicht
Mijn ogen eten van je eekhoornbroodjes
Ik was verdwaald…
gebutst en bebloed
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
452 hij gooide stenen
schreeuwde
onverstaanbare
kreten wierp zich
onbeheerst in een
strijd waarvan
hij dacht dat het
de zijne was
nog had de tijger
zijn klauwen
gespreid maar de
ongelimiteerde
drift raakte er uit
geschrokken en
getroffen door
verdwaalde brokken
de stoet begon
gezicht te krijgen
gebutst en bebloed
probeerden zij…
Liefdesverhaal
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
461 in het stille ochtendgloren
waar de nevel traag verdwijnt
ontmoet ik jouw mooie ogen
een blik die mijn geluk verfijnt
onze zielen raken verweven
in een dans van licht en snel
elk tel uitvoerig beleven
in ons matineuze liefdesspel
hand in hand door stormen
lopen wij op verdwaalde paden
tussen waarden en normen
van onze eigenzinnige daden…
Zondagmiddag in augustus
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
705 Ergens aan een nieuwe wereldrand
zonder commerciële gekte
verlaat een blinde vogel onze gedachten
om te vliegen naar de heldere horizon
zondagmiddag in augustus
ze is verdwaald en het regent
alsof het altijd heeft geregend
nog steeds eenzaam onderweg
met dat oeverloos verlangen.…
Echo van een zielsverlangen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
131 letteroceaan
het is met een waarom, een vragen naar
hoe gaat het met u dezer dagen
is uw leven alle moeite waard
de verbintenis verbroken
door een ononderbroken taal
van zwijgende liefdesbrieven
zonder antwoorden
spiegel ik mijn vragen
aan uw zielsverlangen
waar is de waarheid in uw taal
die de dag neemt met de zonneschijn
verdwaalde…
Ijst het diepste blauw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
423 gestrekte armen
naar de horizon
wuiven voor meer
licht en helderheid
de ochtend kleurde
al zijn zacht pastel in
voorzichtig schijnen
waarbij de nacht
zijn donker volume
liet verdwijnen in
een uiterst ludiek spel
waar je lach
de lange nacht
verwarmde met haar
verbonden zijn van
liefde en pijn roodt
zij nu voorzichtig de
al verdwaalde…
dementie
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.097 Een verdwaalde traan
volgt de lijnen
op haar gezicht.
Met een zucht
die haar hele leven beslaat
kijkt ze in de stoffige kamer.
Het klokje aan de wand
vertelt haar grijnzend
dat ze weer niet zijn gekomen.
Langzaam,
met door reuma aangestaste passen,
loopt ze de gang door,
kamer 210.
Haar man.
haar steun,
haar rots in de branding.…
Koningsmantel
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
1.930 om verder te gaan of om sterk te staan
het gekozen pad maakt het overbodig
de verlaten wegen, de ontbladerde laan
ik ga ze zwijgzaam door de avondnevel
langs menig onttroonde achtergevel
Het bladgoud van mijn levensdagen
ligt versplinterd onder het bladtapijt
de koningsmantel is nu afgedragen
gesloopt de kathedraal van uitbundigheid
verdwaalde…