1090 resultaten.
Eeuwenoud?
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
638 Waaruit jij korrels vrolijkheid
blaast uit de toekomst in beide
monden, zoet en bitterheid, parels
op de lippen die we luisterend vonden.
Slaap maar door mijn gerijpte vrucht,
droom je los uit de wortels van het mos,
laat jouw kristallen zaad nippen aan het licht,
kiemend in een eeuwenoud gedicht.…
niet meer weten wie we zijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
582 wie ben je op die foto
als je hart bitter weent om
het kind op je schoot
omzwachteld in gebroken wit
laat het prille leven niet gaan
nu wanhoop uit de hemel stort
begraaf het kind niet in haar laatste slaap
we willen het wiegen in onze armen
in het open veld
onder de zwarte hemel
in het hoge gras zullen we
naar de sterren kijken…
Van heel ver...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
532 Voor vreugde is het nooit te laat, al zal die
vanaf nu gekleurd zijn door een schaduw van
verlies, van storm soms ook, van bitterheid of
heimwee naar de tijd die nu voorgoed is
afgesloten. Maar langzaam zullen wonden helen.
Dit lijden delen we met zo ontelbaar velen.…
Aanstekelijk?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
822 Nog ben je niet vatbaar
voor mijn ziekte, toch zet
ik de besmetting in als wapen,
alles op het spel te zetten op de huid
van de aanstekelijkheid tot ik
vroeg of laat de ogen sluit,
elk woord vooraf te wegen als
bijdrage aan de jaren vriendschap
in bittere zinnen die alles beloven
daarna misschien dan weer te vegen
in de verstrooide…
~De Zwaluw~
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
797 Zijn oude ogen tranen, bovendien
heeft hij het bitter koud. Een veer gelaten
toen hij een zware storm moest ondergaan.
Zijn laatste opdracht mag hij niet verknallen.
De zee zij vroeg en zei: Het is gedaan.
Met één-twee-drie in Godsnaam, dan een kruis
laat hij zich biddend naar beneden vallen.…
De zeiksnor
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
449 Zijn kop staat meest op zuur, vermengd met bitter
en is niet echt tot glimlachen in staat,
zijn oogopslag is vrij van elke schitter;
hij heeft bepaald geen opgewekt gelaat.
Maar met zijn snor is wel het meeste mis,
die geurt en kleurt gelijk zijn eigen pis.…
De spin en de bij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Het lot maakt wat zoet is soms
wrang; met het bitter sterft het
bijengezoem te midden van het
levende groen.
ja toen, ja toen
zag ik de cyclus van het leven
gesponnen in een aards netwerk
tussen het groen en het vermiljoen.…
Droom je los
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
486 buigen sterren en de maan,
naar dat kleine stukje grond
om de schoonheid even aan te raken,
het juiste woord te vinden in het
malse gras waarop ik je vond,
waaruit jij korrels vrolijkheid
blaast in de toekomst van beide
monden, het zoet van bitterheid,
ongecultiveerde parels op de
lippen die we fluisterend vonden
slaap maar door…
Vroeg of laat?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
426 Niet elk woord vooraf te wegen als
bijdrage aan de jaren vriendschap
in bittere zinnen die alles beloven
om dan misschien dan weer te vegen
in de verwaaide as van vergetelheid
verteerd in tomeloze bergen liefde
waarmee de wereld ook is geïnfecteerd
word je niet vatbaar voor mijn ziekte
toch zet ik de besmetting in als wapen
in…
Alicia, ook dit is wonderland
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
736 Aha sprak het konijn
dat plotseling naast haar stond
hoogmoed komt ten val
wij zien mensen graag krimpen
die groter willen groeien
dan ze werkelijk zijn
en ze huilde bittere tranen
terwijl het konijn
een leedvermakelijkheidsdansje
danste
zo groeide zij
kleiner dan haar schaduw
en zelfs kleiner dan
de vriendin van het konijn…
Voorjaar
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
519 Een lekker warme tijd breekt weer aan
De bittere kou is eindelijk uit de lucht
De lange strenge winter is op de vlucht
Die heeft wel goed zijn best gedaan
De vogeltjes in de tuin tsjilpen maar door
Zij verheugen zich ook in deze tijd
En zingen hun lied uit dankbaarheid
Zo met elkaar is het een geweldig koor.…
ontredderd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
467 bestaan voedt
in alle vriendelijkheid waaruit ik mag bestaan
zelf ben ik de zon, de maan en de boze wolf
laaf ik me aan de keten waaruit alles is ontstaan, ben
nederig tegen al wat mij omringt, ik ben een koning
zonder land met hoge wallen van ingetogenheid
al het zoete is de honing in mijn drank,
het zout de zee waar ik in baad, het bitter…
Behouden thuiskomst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
706 Als het strand en de zee waren wij met zijn twee
We verlieten elkaars pad dus ergens zoute bittere tranen.
Elkaar luttel weinig verteld destijds; feelings en of
Alles was mij wel nieuw ook onbekend, tof.
Na tal van jaren weer luchten en ventileren bij elkaar
Ster die neerstrijkt - geen verklaar -.…
Bloemen van de verleidelijkheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
537 Wij wenden ons derhalve niet met afkering
in bittere weemoed met spijt.
Die gulle gave zal ons doen eren wat
de bloemen ons geven in de lentetijd.
Wij laten leven wat onze beleving zo weldra
met zo veel vreugde zal vervullen.
Uit oprechte dankbaarheid over wat de natuur
aan ons zo weelderig wenst te onthullen.…
Ander onderwerp
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
405 Ik wil alleen nog
schaamtevol
dit kindekind vermelden
nee wacht
natuurlijk ook de moeder
zo kortgeleden nog
dezelfde ademtocht
nu dan opnieuw verbonden
door de zoog
zoog zonder zog
moeder-kind als bitter kleur-
tableau van magerte
neergezogen voor verdorring
tussen wijs- en middelvinger
zie
een verdroogde onvrucht
toegang tot de melkeloze…
Geduld.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.048 Gelijk Gij niet gezegd hebt, toen Ge zocht
mijn ziel, verloren schaap, in bitter lijden -
een lijden met U groeiend door de tijden,
en dat zich, slinger-rank van doornen, vlocht
rondom uw huivre leden, tot het mocht
als dolken-kroon u door de slapen snijden:
‘genoeg! ik deed genoeg u te bevrijden!’…
Les
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.633 Men moet de dichters niet veel vreugd vermaken;
Laat ze wrang worden tot ze heilzaam zijn,
Als kruidendranken die genezend zijn;
God geeft hen 't zoet eerst als zij bitter smaken.
Voert men de jachthond vet, hij jaagt niet meer.
De vink zingt beter als hij is verblind.
Niet zonder tucht krijgt men een man van 't kind.…
ons huis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 hoe mijn huis ons laat wonen
en jouw huis de mijne is
wie o wie glazuurt de pannen
poetst de vensters babyblauw
ik leef in samen, met jouw verhaal
verlichten slechte tijden
met wat schraal gepraat, ach laat toch
de stemmen zwijgen
waar liefde lichter is als steen, zwaarder
dan welke nacht dan ook drink ik
mijn bittere uren aan het gelag…
Fluistert je naam.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
574 Mijn hart kent geen lente of zomer meer,
maar alleen een bittere kou,
mijn dagen zijn grijs en grauw zonder enige sfeer,
het is winter, zonder jou.
Mijn bestemming is, dat ik je zal blijven zoeken,
de muziek van deze melodie zal mij dragen,
naar het hoge noorden van de wereld en alle uithoeken,
want ik weet, dat mijn reis zal slagen.…
nu dat ik dood ben
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 zo’n garageverkoop
de spullen
die me bezig hebben gehouden
smelten
langzamerhand in de lentezon
het is toch lachen
al de regels en clausules en dit
bittere geschil
achter de lachende maskers
glanzen de scherpe snavels
nu pakt
de sterkste aasgier
de botten
zie wat ik had
zie wie ik was
hebben of zijn?…
Liefje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
688 we varen op een zee van tijd
het strenge vaderland ligt achter ons
we zijn ervan bevrijd
de kinderen
met goede wind verzeild
gekoesterd en geklonken
en waar de diepte is gepeild
de bittere herinneringen
in zee gezonken
ik heb je in de bloei gekend
jij zag mijn wilde streken
en gaandeweg werd onze horizon
vanaf dezelfde plaats bekeken…
We noemen hem Kees XI; ‘de zaak’
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
531 voor zijn dood nog
hebben gespeeld
‘deinend als de zee’
in zijn laatste gedicht
bekommert hij zich
slechts om de melodie
boven elke ritmiek
en zelfs thematiek
die
amper ter zake doet
dit moet goed
tot mij doordringen
ik moet stevig voort met drinken
uit zijn mateloze verzen
alle fris getapt
de smaak van insomnia
intussen is bitter…
Het Kerelskind*
poëzie
3.2 met 25 stemmen
5.310 Du best zo bitter jong*.
- Du smidje van de woude,
Bij Lo !…
Voor H.
poëzie
4.1 met 40 stemmen
3.682 Toen bleef door 't droomspel van de ganse nacht
die oude smart mij bij, haar bitterheid
heb ik in veel gepeinzen overdacht.
Ontwakend, heb ik mij verbaasd, hoe wreed
de ziel onwetend in zichzelven snijdt
en 't eigen teder weefsel diep ontleedt.…
WILG en POPEL
poëzie
3.4 met 14 stemmen
2.539 ,
En lijdzaam op de blijde stonde wachten,
Dat zij door golfjes worden overplast:
Men moet de popel, die zich buigt, verachten,
De treurwilg, die de wolken zoekt, misdoet, -
Want elk moet, wat hem past te doen, betrachten;
Wie, wat zijn aard beveelt, verricht, is goed;
De duif zij zacht, maar de arend toon' zijn krachten,
En gal zij bitter…
lauwerkrans
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
3.176 voor me klaar staat
zowel bij dag als in de nacht
Terwijl voor hem ook niets teveel is
als hij geduldig op mij wacht
Hij neemt mij beschermend in zijn armen
bij hem ben ik veilig uur na uur
Hij schenkt mij zijn zachte warmte
als het koud is kil en guur
Ook kan ik stilletjes bij hem wenen
met van smart verscheurde pijn
En nog meer bittere…
Nazomer
gedicht
3.4 met 42 stemmen
24.425 ik heb in het gras mijn wapens gelegd
en mijn wapens gaan geuren als gras
ik heb in het gras mijn lichaam gelegd
mijn lichaam is geurig als hout bitter en zoet
dit liggen dit nietige luchtige liggen
als een gele foto liggend in het water
glimmend gekruld op de golven
of bij het bos stoffig van lichaam en schaduw
oh grote adem laat de stenen…
Zij (2)
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.366 Ik ontdek de kerven, beten, knepen
Als sporen van lust op haar rug
Ons lied duurt, een bitter, laf graaien
Naar haar troebel grasland
Stiller dan een steen
Zat zij in haar rieten kooi
De weerstand geknakt
Verweesd het kruis dragend
Met verkrampte lippen
Haar tong in de klem
Tot er een huivering door haar ging
Haar geketende polsen rusten…
O, dat ik haten moet en niet vergeten!
poëzie
3.0 met 25 stemmen
3.925 Dat ik nooit dat bittere brok kon eten,
Van stil te zijn en héél ver weg te gaan.
Eén hoop slechts, één, één enkel zoet vermenen,
Eén weten, maar ik kàn het niet geloven...…
Afgebrand
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.331 Vastklampend pomp je vacuüm,
mijn vlees weekt zich in je los
De onvolkoren halmen
toornen bitter in de zon.
Piramides van bloemen,
pluimende fakkeltoortsen,
brandende geuren gonzen
mijn eindeloze nederlaag.
Bloedzuigers werpen tongen,
wespen steken zich krom.
Zo wijzen alle wegen
als assporen naar jou.…