1133 resultaten.
queeste volbracht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
643 halsstarrig de blik
op de horizon gericht
reist de geheimenbewaarder
langs bergen en door dalen
zijn queeste duurt reeds jaren
zijn mond en schoenen gapen
zijn kleding vervalt tot draden
door het lang en eenzaam gaan
niet eenmaal ziet hij om
zijn blik blijft naar de horizon
zijn schatten en zijn leven
kunnen geen terugblik velen
drie…
- De moeder van verlies -
netgedicht
4.6 met 40 stemmen
592 ze spint draden voller aarde zeer geliefd,
sterk en rijk aan ijzeraards en kwarts
staal omspant de zachte brokken
van het doordringende scheppingsverhaal
geschiedenis spreekt haar moedertaal
heeft de aarde lief
bloed spugt de vulkaanuitbarsting
ontspringt de dans en ook de rommel
de visualisatie van het verhaal
letterlijk
aards instrument…
- Vertel de zon -
hartenkreet
3.7 met 33 stemmen
838 Vertel de zon,
die binnenkort verdwijnt,
ik herinner mij
hoe groot de planeten zijn
vertel de zon,
van dunne gouden draden
gesponnen op aarde, flinterend
daar waar de zon doorheen schijnt
en hoe ik besloot om goudsmid te worden?…
The Dangling Conversation
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
511 woorden
in jouw voetsporen
kleuren treden donker
waar stemmen praten
schep ik water in de nacht
wijl zee mijn enkels drinkt
huilen vissen het verdriet
in het rode licht van de toren
schaduwen flessen op 't zand
rond mijn middel kiemen algen
laatste stukjes huid reizen af
de ochtend vecht zijn plaats
met een hemd in de wind
tussen draden…
Te gek voor woorden III
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
579 hij pakt zijn jas
en naait een binnenzak, ja, hij is handig
met naald en draad
de kleur is verkeerd, het had bruin moeten zijn
karmozijnrood is voor priesters
en hoerenhuizen
regen, alweer die regen
het getik maakt hem gek
hij denkt aan Romana
zij hield van hem, hij zoekt een foto
hoort weer haar stem
mañana mañana
waarom verdomme gingen…
Jasmijn
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.287 Dauw op de jasmijn,
sterk en broos, de
tranen opgedroogd, je
liet de schoot los, om niet
in vooroordelen te worden
gewogen, je streed in de
boezem van een eeuwige
bruid, wit gesponnen draad
in jouw gedicht, brokaat
van kiemend zaad, te vroeg
geoogste vrucht, tederheid
met een ruggengraat, vermeed
wat iedereen dacht, koos voor…
Hardnekkige wonden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
474 fontijn van zalf
op mijn hardnekkige wonden
de rode draad gevonden
heel paard half
weke dagen
bleek en doorschijnend
wit en schrijnend
knorrende magen
waar bevindt zich de lans?
om eens fris uit te halen
naar de banalen
waarom is er eigenlijk geen schijn van kans?…
Gezondheid
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
741 Het is zo gezond, te lopen,
te wandelen te fietsen,
het is zo gezond te bewegen
te sporten de buitenlucht te kiezen,
het is zo gezond en wel zo dodelijk:
Want je loopt op een zebra
en de vouwen worden uit je pantalon gereden,
je wandelt
en een draad hangt gespannen over het pad,
onthoofd je zowat.…
Een mooi gezicht
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
956 Laat de rode draad van het leven
Je naar ongekende oorden reizen.
Claire Vanfleteren…
Het kabinet van de familie Staal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
548 geraakt in
‘t vangnet van hun steken
van averecht over het recht
breit ze slechts
aan een grijze vrede
Een naald vol roest
laat moeilijk steken glijden
een vangnet is niet
recht te breien
door ribbels langs
een muizentandpatroon
Zolang de kluwens
blijven zwijgen
tikken de naalden
grijzig voort
Wanneer de
strakgetrokken draden…
Uitstel van het einde
gedicht
2.3 met 6 stemmen
22.643 Duikelend schaam ik mij dan weer
voor mijn vlegelachtigheid
en de draad noodlottig kwijt
schrijf ik mij neer.
------------------------------------------
uit: 'Hollands maandblad' nr. 11, 2011.…
AVOND IS HET
poëzie
4.0 met 2 stemmen
956 Langs de bevende, de zacht ontroerde
Luchtspiralen, lopen fijne ritme-
Draden, waarop de gestalten dansen,
Ener teder dromende muziek.
Slechts voor deze die fijn luisteren,
Vloeit de kleurengolving van het ritme;
En begint de melodie haar loop,
Onbekommerd, door het lochtig ruim.…
Wat een moed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
808 Wat een moed om
die bittere smaak te proeven
een jas van ijs te dragen
fagotmuziek te willen horen
balancerend op ’n draad van eenzaamheid
Heldhaftig bent u
om door dorre bladeren en gure wind
te schuifelen op uw voeten
die doorweekt zijn
van zilte koude tranen op uw huid
Daadkrachtig als altijd
dansend op een vulkaan
voelt u onbaatzuchtig…
Duizend maal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
854 Hoeveel moeite we niet deden
om die golven te bedwingen
mijn duizend maal pardon
tot op de draad versleten.
Zoveel strijd als we streden
om elkaar niet te verslaan
in de worsteling tot beminnen
als ons geluk werd toegedekt
door laagjes van verdriet.
Zomaar voorbij als een dag
als een leven
zo ongemerkt vergleden.…
IN HERINNERING
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.862 Als het lichaam niet meer wil
En pijn een vijand wordt
Na een schitterend leven
Dan is de dood je beste vriend
Die je je rust kan geven
Je laatste draad wordt doorgeknipt
Een markant persoon verdwijnt
Een man vol vuur met lust in het leven
Nu dun en broos en opgegeven
Doch dapper tot het eind
Doodgaan is een heel proces
Vol rouw en stil…
Te gek voor woorden III
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
704 hij pakt zijn jas
en naait een binnenzak, ja hij is handig
met naald en draad
de kleur is verkeerd, het had bruin moeten zijn
karmozijnrood is voor priesters
en hoerenhuizen
regen, alweer die regen
het getik maakt hem gek
hij denkt aan Romana
zij hield van hem, hij zoekt een foto
hoort weer haar stem
mañana mañana
waarom verdomme gingen…
Brief in een nachtkastje gevonden
gedicht
1.0 met 1 stemmen
2.124 Je kwam van ver, pas nu zie ik de draad
waarlangs je leven zich toen leiden liet
naar waar ik nooit meer op mezelf besta.
Onzichtbaar worden, nee, ik kon het niet.
Ik zou willen zeggen dat de aarde beefde,
de bomen schudden, struiken struikelden,
de hemel zon en maan tot botsen bracht,
dat onontwarbaar werden dag en nacht.…
Opeens word je Opa en Oma
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.018 Onze harten kloppen door
De liefde wordt doorgegeven
Elke voetje vindt een nieuw spoor
De rode draad opnieuw geweven.…
De hardste klinkers?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 Op de rug van mijn geest
werd met zwarte pen
geschreven als graffiti
op een verouderd hart,
op ongeduldig papier, ook
wat de prullenbak niet vrat,
blijft uiterst links of rechts
een drammerig streven had
in uitersten tot de draad
versleten blad als onzin
waarmee de wereld wordt
volgeklad, feilbaarheid
in een oceaan van inkt…
ik gaf me over aan jouw schoot
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.510 wat angsten
krijg jij vrezen we wisselen
nog voor de nacht
ik ben verliefd
en zij is ook getrouwd
jij wilt een mooie meid die
meer van vrouwen houdt
laat mij je maar versieren
geef me je ogen
kus me mond
je lichaam is al wakker
je hoekigheid wordt rond
al verweer je je ook dapper
we treden uit en in elkaar
de spanning breekt de draad…
in overgaaf kon laten gaan
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.001 vergruizelde je dromen
de klanken werden donker
door heimwee in je bloed
valse sentimenten hebben
nog een jarenlang tegoed
je bouwde met de dagen
een wereld van bestaan
waarin je niet kon zingen
je in overgaaf kon laten gaan
je flat is opeens woning
het uitzicht slechts een raam
de drempel was vergeten
nu stoot je je eraan
je voelt de draden…
In Gent
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
538 langs lange trambanen
staren ramen als speurende ogen
kraaien wachten op kantelen
en op slanke draden
tot de laatste halte
die niemand ooit zag
soms klimmen woorden
als wollige dekens omhoog
langs gevels van huizen
en langs holle buizen
eens dacht ze dat hij het was
het rollen van het vehikel
deed het ovenrooster tikken
de kaarsen…
Zondagmiddag in augustus
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
705 Er is een duidelijke realiteit
in schijnbare liefdesdromen
momenten zonder mystiek
een rode draad, nauwelijks zichtbaar
die naar nieuwe illusies zal leiden
het is alsof je gras kunt horen groeien
bomen kunnen praten, wolken vertellen
over dove dieren die de aarde dienen.…
met trippelwitte voeten
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
396 wij spleten
de draden
sponnen
allerhande kleuren
knoopten met
tijd stukjes
gelegenheid
terwijl de
achtergrond hits
uit reeds lang
verleden jaren
liet horen waarop
door alle generaties
gedanst kon worden
vooral door blond
met trippelwitte
voeten terwijl
de navel al
ondeugend
rondkeek zonder
te knipperen
spontaan welde…
Ongeboren stilte
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
257 Haar zwakke lichaam is een vlassig draad,
dat voortdurend wankelt en alsmaar zucht,
en nog zelden haar kracht en balans vindt.
Wat ze droeg was een elegant gewaad,
dat sluierde om de ongeboren vrucht —
ze metselde het zwijgen van het kind.…
Koorddansen
gedicht
4.0 met 3 stemmen
392 Altijd op zoek naar een navelstreng
nu de eerste niet langer bestaat,
balanceer ik op de ragdunne draad
van blik tot blik tot het ogenblik
dat ik opnieuw jij
en jij ik.
Een keten weer opeens
hangen we boven het land.
Geen afstand meer. In dit verband
past het heelal met gemak
in één hand.
Ik snoep je lieve woordjes.…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 Het duister fluistert geheimen van de maan
een zilveren sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe…
Strijk en zet
gedicht
2.1 met 507 stemmen
138.195 Ze glijdt van zijn buik
langs draden zonder knoop,
over vlees en volle darmen,
plet breeduit zijn krampen.
Ze strijkt zijn schouders
achter de ellebogen
-zijn gekreukte imago glad-
en hangt hem in de kast.…
het reservaat
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
835 volkomen treurnis in het reservaat
gebogen lopen laatste exemplaren
van kudden die destijds gigantisch waren
hun trage meters langs het roestend draad
met luizen in de ongetemde haren
hun kaken slechts tot prevelen in staat
gebroken door het aangedane kwaad
te oud, te ziek om nog te kunnen paren
na jaren vindt men tussen broze botten
een…
Natuurlijk
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
720 Ik wroette diep in moeder aarde
vond verse vruchten in m’n hand
de blanke kernen van het leven
die gekiemde groeikracht geven
en zich ontworstelen aan ’t zand
Het liet mijn werken even rusten
diep verzinken in mijn eigen zijn
vragend of ik wel weet wie ik ben
het diepste van mezelf echt ken
de draad volg van m’n levenslijn
Ik hoor het…