3063 resultaten.
Nacht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
764 Een duik in het duistere niets
geen verantwoording noch schaamte
voor mijn vlucht uit het geraamte
van orde, schijn, het "menselijk" zijn
ben oneindig klein
een waarnemer van reacties
en chemische interacties
in het lichaam dat mij vervoert
sta even stil, ontroerd
leef in een wonder
weg het gedonder
van een ver verblindend iets.…
In jouw ontwakende ogen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
556 Diep-blauwe oceanen
die al het bestaande
ontluisteren van zijn
donkerste weemoed
die al het bestaande
mooier maken
Het wolkeloze zenit
van het noorden
en het zuiden
elk leven voedend
met een azuren gloed
paarlemoeren rivieren
die het lied aanschouwen
der ontwaakten,
nimmer bewust
van de duistere nacht…
Sterre 2007
netgedicht
3.8 met 63 stemmen
6.714 Opnieuw een ster ontdekt
uiteindelijk uit twee bestaat
Zij blazen zich op in fel licht
al zeventig dagen vergaat
want anders niet ontdekt
Zoveel helderheid die
in het donker verdwijnt
opgemerkt aarde bereikt
De passie van een ster
is het lichtsterktse te zijn
het duister voorgoed
weggejaagd, op de vlucht…
moeder aarde
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
900 zij zal haar armen om je sluiten
en je het hart van moeder natuur tonen
Haar schoonheid herstelt de eeuwige pijn
Pijn gevuld met haat door het duister
een gedoofde vlam zal weer branden
Als de aarde weer herstelt
en de ziel weer terugkeert
in jullie koude harten der haat…
geheimtaal
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
885 nacht nog in geheimtaal
in lispeling van geboorte
het kind nog in
nauwsluitend vlees
een duister wezen
fluisterend langs
oude huizen
geschapen - een ziel zo jong
ik kende namelijk haar naam
je liet me gaan in
jouw geheugen
maar dan uitvergroot
ik durfde te zien
om ooit verder te komen…
De laatste droom
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.314 Duistere nachten
Beklemmen mijn oude ziel
Angst voor het moment
Wanneer er niemand weer zal wachten
Mijn vleugels spreid ik nog één maal
Zwevend naar die mythische plaats
Zonder angst of ademnood
Waar ik kan wachten op de dood
Wakker worden voor de laatste keer
Mijn dromen herinner ik me niet meer…
Op scherp
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
719 Zwarte krassen luid kermend
getekend door genagelde klauwen
welke de huid in het duister
machteloos de volle laag geeft
smeken sereen glimlachend
doch inwendig woedend
om waanzinnig tedere handen die
gebroken lijnen verbinden
eer zij haar waarheid vermoordt…
van gene zijde
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
915 er is zuchten van gene zijde
ze stuurt klanken
die ik nog nimmer hoorde
vrije taal naar eigen hand
ze legt haar bloot in
duistere onbekende driften
evolutie kent geen stilstand
in de trein van creativiteit
scheppend in kansen
laat zij de wereld vollopen
in wijsheid van krachten
zo zal het zijn……
jij
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.069 en toen stond jij daar
in volle glanzende glorie
zacht schitterend
krachtig mooi te wezen
een zegen, hartverwarmend
je gaf me
onverwacht, onvoorwaardelijk
vochtig verlangend
de levenskus
in het gesluierde duister
van ons gehuurde bed
nu weet je wie ik ben, liefste
en ik zie de diepe glinster
voor altijd
in je hemelse hart…
Opgelost...
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
473 Schaduwen slopen mee
in zonbeschenen gaan
Steeds groter wordend
in het nakend duister
Vergetend de milde
zonnestralen
Vergetend het licht
te vertalen in vreugd
en levendige dagen,
loste de schaduw op
in inktzwarte nacht
De doemdenker had
daarop gewacht,
kreeg zijn gelijk…
opgejaagde haastigheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
502 zie hoe regenwolken
en snerpende windvlagen
de rode vonken
van ’t ontwaken wraken
als een uitgebroken gril
en opgejaagde haastigheid
de morgen stikdonker
tracht te maken
zodat wij blind moeten zoeken
naar die glimp in het duister
om niet doelloos
verder weg te glijden…
Koude winternachten
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
499 Uit de stille brief
die je me stuurde
vallen eenzame letters
in somber duisteren
krijgt jouw fluisteren
een onbestemde klank
in koude winternachten
vriest de liefde aan het hart
door waanzinnig verlangen
nu ik je steeds vaker niet begrijp
is dreigende leegte onberekenbaar
aan vergankelijkheid onderhevig.…
rood tapijt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
964 soms moet je terug
naar de waanzin
om te begrijpen
dat het klaar ligt
ergens op een plank
vol met stof
draag mij opnieuw
door het duister
luister
het komt en pakt
het neemt en lacht
hard en koud
muren oud
stenen bloot
het licht blauw
tapijt rood…
Aan A finale
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
871 de storm komt spoedig aan
het licht
krachtig als een orkaan
ze weten helemaal nergens wat vanaf
het duister
laf
ik moet nu echt gaan
een glimlach
en een traan
van boven naar beneden
op weg
naar het heden
het water is het antwoord
een juweel
in een plant als het woord
om mani padme hum…
Onstuimige geesten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
611 Novembermaand al stervend
in bijzonder avondlicht
ontlokt een herfstig diepe toon
nu 't winterse zich neervlijt
in duister en in kou.
Onstuimige geesten
jagen mijn gedachten
vluchtig door 't heelal
als rijkelijk gekleurde bladeren.
Nieuw leven ontstaat
weerspiegeling in evenwicht.…
TERUGKEER VAN HET LICHT....
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
758 Het duister
vol huiver
spel van schimmen
......silhouetten
Het is....
twaalfde maand
maand van winter
weghollend licht
Hoop,
dat mijn gedicht
u allen bijlicht
in deze donkere dagen
Geniet
van de balletten
die tegen het vallen
van avond
tegen het decor
van hemel
zich afspelen
met in de hoofdrol:
zonlicht en wolken.…
hunker
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
713 ik ben een wolf onder de wolven
buil bronstig mee in 't koor
niets menselijks is me vreemd
ik schuw geen platitudes
ik hou nochtans
van al wat onbereikbaar is,
van duistere symbolen
tot lichtende sterren
helaas
ik ben de man die naar de zon wil lopen
maar vastzit op het kleverig asfalt:
de hunker zelf houdt me gevangen.…
De deur
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
479 Nu, in het duister,
staande tegen een grijze muur,
staat hij doelloos de doorgang
naar niets te versperren.
Maar, zolang de tijd,
zolang de hoop,
ééns weer door opening
ruimten te ontsluiten.…
Februarilicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
939 Ze vertelt over het donker,
duister van de winter,
dat de heimwee naar de zomer
ternauwernood verdraagt;
ze zweeft in een soort gedicht
over 't bruinverkleurde klimopblad
waar de herfst het hart uit at
maar de nervatuur vergat
en door het frêle raster
valt het bleke Februarilicht
op knoppen barstensvol lente.…
Wolkenverven
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
525 Peinzend over de donkere kant van de maan
zag ik vrij plots het mogelijke alternatief
pakte verf en kwast en een hoge ladder
en begon mijn eigen hemel te scheppen
witte wolken naast diepblauw
de duistere kant bleek slechts
een schaduw van mezelf…
De zonsondergang
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
377 Een duistere
sluimerende avond
begint
steeds vroeger.
Zomeravond met gevoel,
je moet
dankbaar zijn dat die
er is.
Met rust in de aanloop
naar de nacht,
is het prachtig dat de
zon
op een mooie manier
onder mag gaan.
Foto Dick Voogd…
lockdown
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 met zachte gebaren
wilde ze de betekenis
van zijn woorden weren
maar het gif was niet
te keren
ze zocht de weg in het
duister en nu ze in de
kelder zit
ruikt ze de verrotte geur
ze hoort een wolf huilen
steeds dezelfde zijn
achter dezelfde tralies
hoe komt hij tot bedaren
hoe komt zij van haar plaats?…
Onderweg
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Maar het kompas van onze harten
had zich slechts duister toebedeeld
waar licht ons meer dan welkom was.
We waren onderweg, steeds verder
op zoek naar nieuwe horizonnen
in de zoete duisternis van de nacht.…
krampend hart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
513 in de blauwe koelte
op de heuvel zal ik blijven
als het hart zijn slagen mist
en het duister groeit in mij
bij het doven van het hart
zal ik de pracht van de
linden noch de weemoed
van de wolken voelen
in de diepe donkere nacht
zal ik blijven in de blauwe
koelte van de heuvel
in het dal leven dromen voort…
Lichtpunt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
523 woorden laten zich
niet schrijven
beelden liggen nog niet
vast op het doek
al zullen kleuren zich
nimmer vermengen
door dromen van
vroeger
souvenirs zijn bewaard
voor generaties die komen
gaan, tot hun plek
gevonden is
evenals de jouwe
wetende dat jij daar bent
en licht geeft in
het duister…
Onmachtige liefdeszaken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
616 De vijand heeft zich beeldschoon ingebeeld
hoe het is om bevriend te zijn
met de schone nimfen van de nacht
En jij daar in die verte in diep duisteren
weet dat ik niet meer naar je zal luisteren
zolang je me bedelt om geld dat verzacht
voor liefdeszaken moet het leven zuiver zijn
de mens in zijn grootheid is dikwijls klein
dan knaagt er…
koude maan
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
423 hij danste met de dood
tot hij abrupt in het duister sprong
sprakeloos liet hij haar
met scherven achter
het verlies was een zwaard
tussen haar schouderbladen
een stilte huilde diep in haar hart
in de namiddagen van eenzaamheid
het werd winter
de tijd kwam tot stilstand
de koude maan toonde
haar heldere gloed…
Eeuwig licht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.622 Daar zoek ik
het mysterie
van het duister
na de dood.
Daar moet het licht zijn
het licht begrenzend
het levensaureool
wat geboren is
in die kerstnacht.
Klein en weinig
is het licht.
Groot is de liefde
en de vrede.
In de gedaante
van een kind
en de glans van die ster.…
Vroeger licht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
183 De luiken zijn gesloten,
Leven van licht verstoken,
Nacht de dag verdreven,
Eeuwig 't donkre duister.…
LAIS CXCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
386 Deze wereld is de wereld niet voor hen:
zij beven niet in vreze vol met nijd
zij heeft aan het voor haar een gouden pen
het schrijft hen uit de leugens van de tijd.
In ’t welven van verschoven eeuwigheid
wordt zoeken zelf gevonden en het is
drievoudig git door ieders duisternis.
Haar klare stem is van beklemming vrij,
een golven dat tot straal…