2490 resultaten.
Stil water
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
988 Rimpels trekken over het
gladde oppervlak van mijn gezicht.
Zie je reflectie,
zie je reflectie in mijn ogen.
Zie hoe elke steen ook
jouw gelaat veranderd.
Laten we zwijgen,
laten we zwijgen liefste
en het stille water van dit leven
met zachte vingers strelen.…
Verdriet
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
2.171 Stil verdriet als ze opgedroogde tranen
voelt trekken op haar gerimpelde
wangen, intens verlangen naar hen die
in haar geheugen dichtbij, maar in de
realiteit van haar bewustzijn de strijd
allang opgaven.…
dagen herfst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.012 mijn nat geluk
golft in de dans
van zeven sluiers
en ogen bronsten
waar schemer
melkwitte parels
vlecht tot een glinsterend net
over adembruggen
rode nevels
aan verre horizonten
druipend omstrelen
de zoom van jouw mistig kleed
trek ik het uit
in naakte helderheid
wil ik de dagen
van deze herfst
gemeenzaam met je drinken.…
Ontreddering
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
3.372 De pijn in haar ogen
het voelt of haar hart
er is uitgerukt
haar liefste ontnomen
de dood zo wreed
toegeslagen
niets voelt meer goed
koud en kil
is de wereld
de tijd die staat stil
alleen verder moeten
is wat ze
eigenlijk niet wil
maar kinderhanden trekken
in de greep
van mama
wij zijn er nog
laat ons nog niet
in de steek…
Hier en ginder
netgedicht
4.5 met 69 stemmen
2.369 Ach, neem dat boegeroep dan
maar voor lief – en vergeet niet
je laarzen aan te trekken.…
Zijden dagen
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
1.250 zilverzacht glanzend haar
omlijst je lieve trekken
rond diepbewogen ogen
neus en mond
jouw lijnen zijn gegrond
in toppen en in dalen
waarvan jij nog verhalen kunt
door en door ervaren
gekende bloei verloren
bekoort nu zijden huid
ruim gedrapeerd om je wezen
blikken die het bewuste lezen
waaruit ze zijn geboren…
MONDHARMONICASPELER
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
803 Verlegen is hij
de straat ziet
hem noch staan noch zitten
Naar hem
trekken ze
de gekste bekken
Hij speelt bekende
en onbekende wijsjes
wind bladert door z'n bladmuziek
Weg kijkt hij
van de mooie meisjes
die ronddansen in een driekwartsmaat
Hij is verlegen
raakt met geen mens ooit
aan de praat
Met zijn mondharmonica
alleen…
Vrij ?
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
501 ondervond ik
pijn bij mezelf
of medemensen,
lering te trekken,
terug te keren
bij het ‘zelf’,
overschreed ik
beider grenzen,
de twee kanten
van het leven,
aan het einde
bestaat er niets,
is het om het even
wat kan ik verliezen,
in de nivellering
van het duister
en het morgenlicht,
ontstaat er evenwicht,
valt niets meer…
Lijn 5
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
542 Ik dacht 1
Lijn te trekken
De constante, immer aanwezig
Ik ben er 8ter
Gekomen
Taal leeft, verandert
Steeds weer
Bushokje, ook wel
Abri genoemd
Lijn 25 rijdt/leidt
Mij direct naar huis
Lijn 6 volgt
Een omweg
Over rails die
Er toch al lagen
Morgen pak ik
Toch maar de fiets…
Gevaarlijke bekoring
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
494 Ik ben wie ik ben
dat wil ik nog zeggen
nu mijn vrienden zijn verdwenen
trek ik mij terug
in de gevaarlijke bekoring
van een emotieloze natuur
met een laatste peuk in mijn handen
toog ik mij naar de spiegel
om mijn ego te ontwaren
in diepere sobere kilte
ontvloeit mijn zaad
eenzaam uit mijn gedachten
in dit festijn van leegte
weet mijn…
Stuifdromen
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
565 Lichte gordijnen trekken grenzen
voor het behang
de schemering is bang.
Luie druppels worden hard
en duizelen als kleine herinneringen.
De sneeuw leest haar dagen
voorbij onzichtbare banden
en wiegt zich
in een ondichtbare slaap.
De nacht wacht op haar adem,
luistert naar het groeien van de sterren.…
Huivering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
604 sliertige zwarte schaduwen
trekken donkere strepen
in het licht van de volle maan
schimmen zonder vorm rusten
op de dode tak van de heksenboom
zitten zij te wachten op hen
die angst verloochenen
ontkennen dat zij er zijn
willen niet de waarheid zien
dat ook zij,
in de naaste toekomst
als schaduwen
aan het nachtelijk firmament
sliertig…
Oude Koreaan
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.106 Uit het wit gewaad rijst een ingevallen gelaat
Waaruit, boven een spichtige baard,
Een dunne pijp die tabak voor drie trekken bevat
Op de borst hangt.
De blik is verwonderd en berustend, van een
Waardig onderdrukt ras.…
geen twee zijn identiek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 geen mens is zo gek
of hij heeft een goede trek.
ik begin , eindelijk,
opa te snappen, die zegt:
de mensen maken de almanak
en god maakt het weer.…
Over de rooie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
511 De rode rukker wordt helemaal gek
Want Deense vrouwen bekennen nu kleur
Geven aan donker ineens de voorkeur
Hun kwakje is dus niet langer in trek
Hij werkte zich voor de bank uit de naad
Ze zetten hem echter toch op zwart zaad
...Spermabank Cryos weert zaad van roodharigen.…
Eenzaam en alleen....
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.094 inmiddels
vanuit een hoek
trek ik nog enkel aan een doek
...tot het valt.....
Mijn vuisten eens gebald
hangen nu slap en terneergeslagen
klaar voor
nieuwe,
zo gevreesde,
eenzame,
verlaten,
dagen...
Want een weg terug
zie ik niet meer.....…
Bericht aan de reizigers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
421 Slakken trekken sporen door het land,
schuilen in koepels van staal,
bijeengedreven door onzichtbare hand.
Te laat zijn ze, allemaal.
Blindgangers die zich afwenden
van elkaars aanwezigheid,
zij die elkaar niet kenden,
doden zwijgend de tijd.
Vanaf hier scheiden elkanders wegen,
eindelijk verlost van stremming.…
Voor de ochtend kwam
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
580 gestroopt, flarden ego
afgescheurd op zoek naar de
zin van het leven
diepere lagen stak ik af tot je
liefde in zicht, de nacht voorbij
sijpelde
druppelsgewijs heb ik het rood
gecheckt op zuiverheidsgehalte
tot mijn bekken vol
je vellen liet ik drogen met de
noorderzon, benieuwd naar wat
je straks na het ontwaken bij mij
aan zou trekken…
Het zomert
gedicht
3.1 met 15 stemmen
7.156 Het gevoel
een jurkje aan te kunnen trekken,
een heel bloot jurkje
en te flaneren
tussen meneren
met dikke jassen
aktetassen
vol met winterboterhammen
en winterpaperassen.
Ook het stiekem tonen
soms ineens
van achterstevens.
-------------------------------
uit: 'Men zegt liefde', 2003.…
Hoe diep de afgrond is
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 Hoe diep de afgrond
Is waar langs ik
Gelopen, soms geslopen
Ben, kan ik van hieruit
Niet zien, geen meting
Mogelijk om deze diepte
Te peilen en van de juiste
Mijlen te voorzien,
Afgrond met op de diepste
Bodem een sediment van
Onverwerkte emoties die
Mij met alle geweld
Naar beneden trekken, en zonder
Mededogen naar zich toe…
Marylin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
596 dat zo verlangt naar
hoop, naar uitverkoren zijn
nog klinkt in haar omfloerste stem
de zekerheid van het geloof
dat old soldiers
nooit verloren gaan
voor haar publiek
is zij een film die verbloemt
dat zelfs de daden van de macht
leeg zijn als een verlaten nacht
als de toneelgordijnen sluiten
gaan de soldaten weer naar buiten
en trekken…
niet gewacht (2)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
460 gulzige golven belegeren
de muren die ons
zandkasteel omringen
de rollende branding dwingt
het koninkrijk op de knieën
voor een verwaterde overgave
haastig trekken we lijf
en leden uit het luie zand
ingegraven verlies is er al
voor het zich aandient
wisten we het niet of
deden we alsof
tijd en getijde
altijd
in beweging
nooit…
December
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
750 hier ademt de tijd zijn zwijgen
tussen kale bomen en bevroren land
bewegen de dagen steeds trager
onder een dekkleed van vrieskou
hangt de nevel in schaars licht
ik trek een grijze wolkenjas aan
breek de laatste herfsttak doormidden
en luister hoe hard de stilte klinkt
nu de dagen weer in zichzelf keren…
Opspattend wit
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
604 je raakt
ik voel je trek
en deining
jij wilt me terug
als voor de scheiding
je sist en rolt
het schuimtapijt
zacht neergevlijd
heel langzaam
voor me uit
ik vlucht
en zie een meeuw
opspattend wit
een felle schreeuw
tegen de blauwe lucht
jij bent
voor mij de branding
ik duik alleen te diep
er is geen zachte landing
een bodem…
Een zwart gat in het uitzicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
543 Met tomeloze energie
Heb ik je gezocht,
Mijn leven lang
Uitgekeken naar ons
Samenzijn waarin we
Alle tijd uit het oog
Verliezen, alleen nog
Zicht hebben op elkaar -
Met een verbeten trek
Om mijn mond zoek ik je
Maar vind je niet,
Zie je niet,
Want als ik naarstig
Naar je op zoek ben
Zie ik alleen
Een zwart gat
In mijn…
Blauw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
567 Ze vliegen
vliegen in 't blauw
van hemel
de aarde ver beneden hen
Ik weet niet
of ik eraan wen
de trek van vogels
hoe lang? naar waar?
Ik zie en hoor
hun schreeuwend afscheid
de snelheid
waarmee ze overvliegen
naar daar
waar voedsel is
in overvloed
insecten of zaden
Het doet me
goed
dat ik ernaar
mag raden...…
Voeling met de grootstad
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
479 Winkels trekken grote ogen.
Het licht overspoelt hun goed.
Het dagelijks getij, eb en vloed,
van een grootstad in volle gloed.
Torens krijgen opnieuw voeling
met het aards paradijs van heden.
Wagenkaravanen schoorvoeten
op bedevaart naar het drukke hart
van de stad, lichtend dag en nacht.…
interglaciaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 maandagochtend bij luwte van
dit traag ontdooide lichaam
ik kijk in mijn zeespiegel
en zie een naderend eiland
het tijdstip is onbeduidend
want niets blijft bijvoeglijk voornaam
de vroegte oogt nogal waterig
aan het einde van de sneeuwrand
met mijn hals over kop
trekken tranen over beslagen glas
blauwe maandagen, grauwer dan grijs…
Pim
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
932 straal je ook nog
als het bloed
ontploft in je ogen
je posters wel
jouw lijnen zijn gewist
hun trekken nog niet thuis
je was zijn nummer één
het rode potlood
haatte hij
hij vuurde zonder vragen
alleen de rechter
kon het antwoord dragen
de jaren spreken
over van jou
alleen jouw stem
wordt niet gehoord
blijkt niet meer recht…
Een doolhof
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 bomen trekken hun pakken aan
creëren zo een doolhof
waar gevleugelde vrienden
zich weer veilig wanen
onvindbaar lijken, daar groen
de voertaal is, ritselen zij stilletjes
tot de muziek aanzwelt en de dans
is aangenomen
leunend tegen haar in, hangen
de grote jongens met wijd gespreide
vledders als boven Madurodam
waar zij schijt aan hebben…