1223 resultaten.
In de waan van de dag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
538 Hoog boven de waan van de dag,
vliegen vogels naar de horizon,
waar geen mensen onrustig jagen.
Diep onder de waan van de dag,
stromen ondergrondse rivieren,
waarin dromen zwemmen naar de zee.
Voorbij de waan van de dag,
dromen zieners over de toekomst.
Kinderen fantaseren met hen mee.…
Belegen
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
910 stimulerende elan
van onze volwassen kleinkinderen
wij zijn gelukkig
met de redelijke gezondheid
van onze al oudere eerstgeborenen
wij zijn tevreden
ondanks de huidige krakemikkige staat
van ons lichaam en ons tanend geheugen
wij zijn ons bewust
van de ons toegedichte wijsheid;
berustend, rijpend en goed belegen
wij zijn soms onrustig…
Geen voetstap...
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
521 zal ik meer willen zetten
op uw gebonden grond
geen afdruk op de stranden
korrels zand zullen
mijn vrijheid niet beletten
onrust zou mij overkomen
het mes op de keel voelen
als vee samengedreven
Europa krijst op de stier
die briest in de aanval
hoe schoon ook het land
dat eerder is aangedaan
binnen grootse steden
en historie, schrei…
Lege huls
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
531 Ik nader opnieuw het frisse ochtendgloren
na een doorwaakte nacht vol onrustig getob.
Ik weet nauwelijks nog wie ik ben en in mijn
bed kroel ik met de luizen en het andere ongedierte.
Laatst kreeg ik een tongzoen van een rioolrat.
Ik dacht dat een bepaalde queen zich had vermomd.
Suffe ik.…
Wolken
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 welke veldslagen
in welke luchtlagen
wolken afleggen
valt niet te zeggen
onrust alle dagen
bolle wolken
vermengd met
vlakke vlagen
vechten en wagen
zich in elkaars lagen
ver boven de grond
met zonnehitte
waar zij in elkaars
vaarwater zitten
uit elkaar drijven
of samenklitten
stil onverstoord
gaan zij voort
bouwen dikke wolkenkragen…
Ben jarig
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
655 En d’ ongenode aandacht brengt wat onrust
Maar die wordt wéldra hartelijk weggekust.
En dan wordt er geklonken en gedronken
op welzijn en, dat hoort erbij, gezondheid …
om snel, gelukkig maar, en bijna ongemerkt
te switchen naar een ander wapenfeit.
Je wordt nu weer wat minder zichtbaar
En blijft zolang als mogelijk in het heden.…
Speelbal
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
324 Als een speelbal gedreven
in stromende massa's
geen drijfveer kennend
die mijn onrust voedt.
Slechts de hoop bewarend
dat mijn doel de vrede is
waarvoor ik mijn levenlang
gebeden heb.…
Oude vriend Nieuwe vijand
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
154 Ik dacht dat ik had aangegeven mijn afkeur
Naar jou en je methodes
Naar je dansende lemmet
Jij oude vriend en nieuwe vijand
Ik weet al van je les
Laat me gaan en laat me staan
Laat me los van je greep
Ik wil niet meer bestaan
In je onrust en in je pijn
In je leugens en bedrog
Jij oude vriend en nieuwe vijand
Wanneer Laat je mij eens…
Zien
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.092 met nieuwsgierigheid keek ik
ik heb je pijn gezien
je angst je overgave
ik heb je weg zien zinken
in een onbekende zekerheid
vol aandacht zag ik je
stervende gezicht
de verkramping en benauwdheid
weggewist in een genadig zweven
tussen leven en dood
ik wist nu komt het
de kalmte die je lichaam was
de onrust geweken
het hijgend ademen…
Nu ligt mijn leven als een stille plas
poëzie
3.1 met 16 stemmen
4.355 Mijn willen en mijn wensen stierf in mij,
En wat bevreesd en wat onrustig was,
Ging met mijn laatste diepe smart voorbij,
Waarvan ik kalm en oud en wijs genas.
Mijn ziel ligt als het vlakke water stil,
Dat zelf niets zijn en niets bereiken wil,
Maar, wat het ziet, eenvoudig wedergeven.
Ook ik wil niets in eigen ogen zijn.…
Bloemen
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.470 zilver vonken
Dat strepen krast in het verschiet
Waar zomerzon wordt uitgeschonken
Op marmerwit en zwart graniet
Dwarrelen bonte vlinders dronken
Van nectar die het leven biedt
Een jonge vrouw waant zich alleen
En laat haar tranen vrijuit stromen
Het grindpad knerpt, ga er niet heen
Hij wilde niet dat jij zou komen
Dan ruist er onrust…
Je ziet mij....
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.776 Je ziet een afbeelding en denkt
oh, een heel gewone vrouw
maar alles wat erin mijn
droevig hartje speelt
blijft altijd een geheim voor jou
Je ziet niet mijn littekens
ook mijn ziekzijn zie je niet
misschien een traan in een ooghoek
van intens beleefd verdriet
Een foto zie je niet ademhalen
geen borstkas onrustig op en neer
blauw aangelopen…
Na een jaar varen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
730 Ik brak een lans
en lichtte langzaam
mijn anker
ongewapend voor de strijd
Een zeeslag moest het wel zijn want
mijn zeeën waren altijd onrustig
een vlakte leek het
maar eronder schuilden monsters
Jij als een soort Orpheus
suste ze, deed ze op de bodem van de
oceaan hun hoofd te slapen leggen
hun ogen en oren in het zand
Een deel van…
en toen werd het stil
netgedicht
3.5 met 36 stemmen
1.362 ik zie dagen, eenzaam
en graven
niets dan graven
een straat
die uit het grijze gat kruipt en wijst
naar een glazen brug
plastic water wuivend als zeewier
tot net achter de dode bocht
een stronk
die met haast rechte groeven
knielt tot elk geluid gevangen is
en ik zie vogels, niets dan vogels
vacuüm verpakt
onrustig dromend…
strak langs de vloer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
726 dans je mijn
scherven nog fijn
kristallen tonen
verwonden je voeten
pijn is een maat
vereist concentratie
losheid gevangen
in haar achterban
de dans is voor twee
strak langs de vloer
door ontmoeting onrustig
in het knarsen van zand
de strepen
het vuil kwamen later
ruimte voor twee
werd gevuld met obstakels
al dansend verworven…
Van alle reis terug nog voor de reis begonnen
poëzie
3.6 met 13 stemmen
4.103 Wat, dat gij niet en wist, heeft de onrust u geleerd?
- Alle einders zijn ontgonnen
en elke tocht gemeerd.
Welke begeerte die, verzaad, niet heeft bedrogen,
en welke oprechte liefde ooit zonder waan beleên?
- o Dorre brand der ogen
na nodeloos geween!...…
Joris
gedicht
3.6 met 105 stemmen
26.567 Ik heb vanavond, met de poes op schoot,
de onrust uit het beestje weggestreken,
waarbij de goedzak mij heeft aangekeken
met ogen zo onpeilbaar diep en groot,
dat het mij één moment heeft toegeleken
als was hij eeuwen lang al deelgenoot
van het geheim van leven en van dood
en nu dan op het punt stond om te spreken.…
Het verkeert-Sonnet
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.860 Hij verdween frequent in stadse nachten
ging er te keer als een wellustig dier
ontwaakte op vreemde plaatsen van vertier
terwijl zij onrustig lag te wachten.
Zoals zo vaak keert het noodlot het tij
zij zwalkt door de nacht als mannenverslindster
terwijl hij in zijn rolstoel angstig wacht.…
TRAAG LICHT
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.346 stoelen door het laatste leed verlaten
lege plekken in het echtelijk ledikant
waar ooit warme gevoelens zaten
waait koude wind over het land
het trage licht gestaag ontloken
zeeft schemering door het gordijn
van tederheid voorgoed verstoken
klinkt onrust door als een refrein
niets wijst nog op het oud geluk
waarmee zij eens elkander bonden…
Nooit te laat
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
2.730 momenten
Soms hier
Dan weer daar
Ik kan er mee leven
Anderen vinden het raar
Het gaat er maar om
Dat het is wat het is
En ik weet dat je terug komt
Daarom nooit het gemis
Van een vlinder die fladdert
En voor ’t eind van de dag
Voorgoed is verdwenen
Dàt is dierengedrag
Met jou weet ik zeker
Dat je komt en weer gaat
Ja ik houd van die onrust…
Verlangen naar vervlogen tijden
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.399 De stilte van de nacht
brengt onrust in mijn hart.
Ik loop verzonken in gedachten,
wie zal er op mij wachten ?
Flarden, herinneringen doen pijn
deze winter zal anders zijn.
Waarom zal ik het mijden,
dit stil verlangen naar vervlogen tijden ?
Jij zult me
geen liefde meer schenken,
misschien zul je vanavond
nog even aan me denken.…
De boom die tussenbeide kwam
gedicht
3.1 met 27 stemmen
18.140 Alleen de nachten brachten donkere portieken
en een onrustige slaap.
Niet de scherpe natuur van de zaag
wierp de man terug uit zijn dromen
maar de huiver van de boom
die in het hoofd van de man was aangeplant.
---------------------------
uit: 'Zo is de zee', 2001.…
De ogen wild
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
659 jij wilde dat
ik galoppeerde
de ogen wild
en staart gestrekt
de zomer tegemoet
heb je in een late lente
ooit ontmoet we graasden
van het malse gras wist
niet dat jij een voorkeur
voor paardenbloemen had
ik schurkte in mijn stal
de onrust weg naar morgen
wilde met je draven weg
van alle zorgen in het stille
groen wat aandacht…
de stille herfstavond
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
622 de stille herfstavond
gaat aan tafel
snijdt de bleke maan aan
legt sterren op de borden
waar eerder de onrust
van een stormachtig verleden
op lag uitgestald
het brengt de mensen
buiten trotserend
de koeienkoppen boven de mist
zij waren nergens
zo thuis geweest
de stille herfstavond
gaat van tafel
boert een bescheiden bries
en…
Theo
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
565 Als het spotlight aflaat niet meer streelt
En men denkt het verkregen alleenrecht te verliezen
Hergroepeert innerlijke onrust in darmen die kraken
En revancheert hij met ongenuanceerd populistisch braken
Theater concurrentie geen Oude Diva zal hem verstoten
Van zijn publiekelijk verkregen niet altijd even fijnzinnige troon
Aangehoord met…
Joris
snelsonnet
4.7 met 39 stemmen
2.752 Ik heb vanavond, met de poes op schoot
De onrust uit het beestje weggestreken
Waarbij de goedzak mij heeft aangekeken
Met ogen zo onpeilbaar diep en groot
Dat het mij een moment heeft toegeleken
Als was hij eeuwenlang al deelgenoot
Van het geheim van leven en van dood
En nu dan op het punt stond om te spreken.…
bloemlezing in de tuin
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
747 baart
die zich niet kunnen weren
tegen de bewegingen van het water
wanneer wolken stil liggen
en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam
het oor leeg, naast het zwijgen van het puin
hij rolt wat verder, valt terug
tegen alles wat pijn doet en uit het leven
meegebracht
totdat ook hij zich vastklampt
mijn hart wordt
koud
en onrustig…
Slapende vrouw
poëzie
3.2 met 4 stemmen
3.548 De onrust en de lichtbewogen
ontvanklijkheid van hare trekken
zijn weggewist en overtogen
door maanlicht, dat in zachte plekken
gestort ligt over kruin en peluw —
en dekens die haar slaap bedekken
welven het maanlicht tot een landschap,
een keten die zijn tere bekkens
van zilverglans doet overstromen —
hoe lieflijk droomt het hoofd daarboven…
Gewoon wij samen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
997 Onrust, kriebels, verlangen naar jou.
Er komt zoveel boven.
Dit gevoel is zo fijn maar maakt me zo onzeker.
Moet me inhouden als ik je zie.
Ik zou je zoveel dingen willen zeggen.
Met je lachen, praten, vrijen...
Samen een strandwandeling maken "Gewoon wij samen"
Maar dan die verdomde werkelijkheid.
Ik zit hier en jij zit daar.…
Zie
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
1.983 lees een boekje over bomen:
zie zijn lot in wintertooi,
toch zal er weer kleur op komen
lentegroen het mooiste mooi
lees een boekje over pauwen:
zie zijn wanhoop als hij ruit,
toch komt er weer zelfvertrouwen
straks een verenvolle huid
lees een boekje over zeeën:
zie zijn onrust bij een storm,
toch golft hij straks weer tevreeën
na de…