1372 resultaten.
een mooi gedicht
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
1.113 Een mooi gedicht
is los als room
niet opgeklopt
ruim in het vel
woorden als gordijnen
die de grond net niet raken
ruimte die je uitnodigt
binnen te treden
te rusten
zonlicht valt naar binnen
Naar binnen
zo ga je er doorheen
het gedicht zit nu in jou
je bent los
het klopt
je danst
waarbij je voeten
de grond net niet raken
je woorden…
C L O W N
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.149 Één oog open
één oog dicht
één oog schaduw
één oog zonlicht
Éen wang zonneschijn
één wang verdriet
Z'n eigen ogen
Zie je niet
In zijn spel tragiek
De kunst is zijn mimiek
De lachers op z'n hand
Al staat zijn hart in brand
Elke voorstelling weer
Opladen, keer op keer
Nooit humeurig
Nooit down
Ach ja, hij was maar 'n clown.…
Omdat ik van je hou
hartenkreet
3.0 met 15 stemmen
974 Ik nam een grasspriet
tussen duim en vinger
en trok hem tergend langzaam uit de grond omhoog
(die dingen zitten soms vaster dan je denkt):
groener, groen, lichtgroen, lichtergroen, witgroen, wittergroen,
wit:
dit heeft nog nooit zonlicht gezien,
zei ik, maar nu wel, helaas,
met alle fatale gevolgen van dien.
Waarom doe je dat nou?…
rust
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.098 door onze haren streelt de wind
die pijnlijke plekken laat voor wat ze zijn
voel de kracht groeien vanuit je hart
het kost bloed, zweet en tranen om te kloppen
een schittering van zonlicht treft jou
de voorgrond ligt voor je open
maak je passen rap voor de schaduw komt
en je wachten moet op nieuwe kansen
normaal een kus, dan weet je dat…
ZOMERAVOND
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.686 Elk begin is heilig zwanger
van een zwellend universum
ook wanneer je langzaam
je witte bloes losknoopt
doorheen de stilte
als het droge knetteren
van een insectenvleugel
en het bleke zonlicht
zachtjes vallen laat
op je bange schouders,
ik echter ben gevangen
in de diepte van je navel.…
Overlevering
gedicht
3.4 met 22 stemmen
10.352 Maar geen beter antwoord
op de vraag waar je vandaan komt
dan beelden van september:
zonlicht over water, torens
in een rode avond en klein
de haven, waar twee geliefden
klinken op het einde van
hun zomer en hun jeugd.
------------------------------------------------
uit: 'De val van verf en roest', 1993.…
Bijna wit .....
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.896 Met langzame streken
strijk ik het verleden
van de muren en fluister
zachte woorden van liefde
weerkaatst door het felle
zonlicht, ontvang ik die
éne straal en lach heel
stil de dagen voorbij
elke lijn of rimpel zoekt
in het leven haar weg naar
gehuilde tranen, sneeuw veegt
wit in de vroege ochtend jouw
naam in ijspegels langs…
Wereld
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
3.957 Door de ramen heen
komt de wereld mij
tegemoet
het zonlicht projecteert
de wetenschap op
mijn gezicht
groot is de wereld
want het alleen zijn en
dan weer niet
is in juiste evenwicht
De bomen zijn niet
dichterbij gekropen
en de wolken drijven
hautain over mij heen
toch is de wereld heel
wat groter geworden
met de wetenschap van…
Januari (rondeel)
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
625 sneeuwvelden en ijs
dan al die rukwinden en regenvlagen
die ons brengen griep en winterplagen
terwijl wij dromen van ’n zonneparadijs -
hoe somber zijn die korte januaridagen
met een hemel van eentonig grijs
Ons humeur krijgt ‘t zwaar te dragen
daarvan zijn vele depressies het bewijs
de dode takken tonen ook hun grijns…
‘t gebrek aan zonlicht…
zonnebloem
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
570 een raaf blinkt
als staal in het zonlicht
het avondrood kleurt de daken
het boomblad wiegt in de wind
het rode stof van puin
waait uiteen in lege straten
de mus klemt zich vast
aan de rand van de dakgoot
de nacht vergrendelt de lippen
legt je het zwijgen op
we weten van wrede mensenhanden
van sterven in een koude leegte
en…
Slinger van Rode Rozen
hartenkreet
4.6 met 28 stemmen
2.641 rode rozen
Gedrapeerd rond mijn hart
Doornen secuur verwijderd
Een geurende nieuwe start
Mijn glimlach lijkt oneindig
Zweef licht door mijn leven
Als een dansende zonnestraal
Van een roze gloed omgeven
Ogen vol levenslust stralen
Iedereen die naar me lacht
Dromen lijken uit te komen
Zo gehoopt zo lang gewacht
Schaduw vangt nu zonlicht…
hoe je toch
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
486 hoe je zonnebloempitten plant
de bodemlagen uit je hoofd bant
toch over het lot van Aleksej N tobt
denkt aan bordjes van de kindercrèche
hoe je een vogelvlucht ziet
je ogen pogen haar te volgen
hoe je toch omkijkt naar het ravijn
aan het speelgoed van Alice denkt
hoe je het onkruid wiedt
de bodem adem geeft en zonlicht biedt
je toch…
Silhouet
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
1.284 Kijken naar mijn schaduw met het zonlicht in de ogen, onafscheidelijk met elkaar verbonden en net zo bewogen,
zie ik in de schaduw van elk persoon je onvergetelijke silhouet, zie ik in elke beweging van een lied het perfecte couplet,
vriendelijkheid van woorden samengevat in een vraag van kansen, kan mijn schild van dapperheid me nog beschermen…
De zachte dood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 zag het zonlicht
valer worden
wind schraalde in
een al veel te droog
seizoen aarde verloor
haar bloeiend groen
kleuren verdoften
hun glans in
een tekort aan
pigmenten zelfs ziel
kreeg geen kans
om even te gloeien
de smidse van
schepping loeide niet
vlamde amper in
zuurstoftekort voor
het blauwe segment
dat echte hitte…
Als een kind
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
933 Als een kind met open ogen
staarde ik over zee
waarboven meeuwen dartel vlogen
en buitelden naar benee
Schitterlichtjes in het water
bruisen uiteen op het strand
waar golfjes kabbelend terugstromen
van het geribbelde zand
Schepen lichten op aan de evenaar
in een stralend zonlicht verschijnen ze
groeien van een vaag silhouet
tot een beeld…
Ik ben jouw schaduw niet
hartenkreet
3.6 met 38 stemmen
2.978 Ik ben jouw schaduw niet,
niets dat ik achterliet,
het zonlicht ging verdwijnen,
nu zie ik hem weer schijnen.
Ik ben jouw schaduw niet,
door hem, die de zon weer schijnen liet,
laat ik me eindeloos verwarmen ,
in liefdevolle armen.
‘k Beleef het leven nu in zonneschijn,
geen schaduw meer te zijn.…
De mei van Gorter
gedicht
2.2 met 41 stemmen
12.700 mijn balkon -
een papieren ooievaar kan niet vliegen
en wolken zijn mij geen kamelen in de lucht
en mijn huis is ook geen rots
bezocht door Griekse of Germaanse goden
is het mei in mijn agenda,
zo is het mei op mijn balkon -
het is een hemels ding
het is mijmering,
aankondiging van dreigende waanzin
is het en er is weidsheid en zonlicht…
Scotch
gedicht
2.5 met 12 stemmen
9.516 auto's schuiven over het viaduct,
koopwaren over een lopende band
zoals bij Alice wordt klein groot
en groter klein,
in fel zonlicht schitteren
contouren van het wonderland
en als ik mij niet vergis
is het de oorzaak die gevolg is,
is het de supermarkt die dicteert
dat ieder beeld een kopie is
van een kopie en omgekeerd
je kunt je gevoel…
vaal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 in de schemering
waar winden snijden
oppervlaktes doortast
door waterschaatsers
omringen ze een gevallen
vaal blauw gewaad
geknield voor de
hoogdagen der ongewissen
stromen rivieren
langs mauve beekjes door,
waar berken staan
met eekhoorntjesbrood
al op de knieën gedwongen
in het vaal gele zonlicht
dat moerassig in het…
dekens
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
627 er zijn ook dode dagen bij
waarrond de wereld draait
geen zonlicht schijnt
warmte een zoete herinnering is
van een lange hete zomer
ze bosvruchten raapt
bruine vruchten zoals haar huid
nog een beetje getuige van zon is
westenwind gaat op collectetoer
vult zijn bladerenmand tot aan de rand
richt zich dan oostwaarts
waren er daar geen wijzen…
niemand
hartenkreet
4.9 met 30 stemmen
1.775 het kind op de schommel
in het zonlicht dommel
ik
maar schrik
wakker in het licht van de maan
dan is het tijd om te gaan
en dansend door bossen
omhels ik de bomen
vertel al mijn dromen
niemand neemt mij met zich mee
dus dans ik ver...tot aan de zee
die daar altijd op mij wacht
en elke nacht
een ander lied zingt
niemand bedwingt
mijn…
Tweestrijd
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
581 we zijn niet als schemer
twee gelijke stroken aan elkaar gebonden
we zijn niet als het zonlicht
over het vlakke land
in dromen verzonken
we zijn als blauwe olie en brak water
met afstand als tussen rand
onvermengd
hand in hand
verstrengelend
de kracht van poëzie
vleselijk wensend
- nee -
hoe kunnen onze ogen
in één knipperende…
de zee die altijd terugkomt
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
422 zo ver
boven duinen uit
eindeloze golvingen, soms gedragen door het schuim
dat duizend schelpjes brengt en korrels
oude tijd
helm verkleurt er met de jaren, rozenbloei
scheidt vlinders van het zand
vingers strelen nog jouw bruine huid- een kus
in zonlicht, achter maanbeschenen woorden
streelt een hand
neem maar wat er komt en neem…
Bijna herfst
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
532 Maar volgende jaren zal het hen beter vergaan
dan zullen ze allemaal in de zomer
in volle glorie in het zonlicht staan
en zullen alle bijen met hun willen vrijen.
Zo anders vergaat een mensenleven.
Het kent wel een lange volle bloei,
maar daarmee is het ook gedaan.
Het sterven is het einde,
zo is het ieder mens gegeven.…
Knaagdier
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
741 al laat hij nooit zijn scherpe tanden zien
het wezen is geboren om te knagen
die taak is door zijn schepper opgedragen
er is een eeuwenoud en vast stramien
hij wentelt zich in groeiend onbehagen
de chaos is voor hem de haute cuisine
hij vegeteert op vrees en bovendien
zal wroeging nooit zijn zielenrust belagen
bij zonlicht lijkt het beest…
Rembrandtcyclus 10: anno 1645: rond de Omval
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 ’t Is niet zozeer
dat ik alleen rust en stilte
binnenshuis vereer
voor even afstand wens te doen
hoe dierbaar ook de verf
sleept toch de etspen, droge naald
mijn passie, langs het leven van de stad
lokt het landschap overweldigend
door al het zonlicht op het water
van de Amstel
smeekt schoonheid rond de Omval
ook naar het geschept Chineespapier…
Denkwerk ( 2 )
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
649 middagzon
waarin het ijs zich tot bloemen vormt
een verlept boeket op een schuurraam
de merel op het tuinhek een poging doet
iets lieflijks de stille hof in te zingen
daar, waar de kale winterbomen
mij links en rechts treurende omringen
in die kou zoek ik naar iets
waaraan ik mij kan warmen, koesteren
zoals het bekoorlijke zonlicht…
In de duinen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.300 Daar is het blanke zonlicht overal
en vult de dag zijn beker tot de rand.
Hij spiedt de kleuren, die in 't fijn kristal
spelen, als in een kelk van diamant.
Lichtdruppen storten in een parelval ;
hij ziet niet, hoe zijn achteloze hand
de blanke lichtdauw spilt, een zilverval
van zon op witgrijs zilvermos en zand.…
Eindelijk bijna lente
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
647 En kinderen zien spelen die vliegers
oplaten en dan dat beeld vast te houden -gaat
vanzelf- om het later met vreugde weer op
te roepen en het daarbij behorende zonlicht.…
Schetsen van verbazing
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.117 Hoe dikwijls dans jij
rond kwetsbare schoonheid
van innemende natuur
door schetsen van verbazing
geen eelt door te relativeren
alleen lente die zingt in het hart
in stromend taalgebied
vraag je mijn woorden
ter stille overweging
slechts aangetast door vermoeden
en tijd door wind bewogen
tussen weifelende planeten
het zonlicht reeds…