952 resultaten.
Dagelijkse kost
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 Al heb ik geen vleugels die kunnen breken
al heb ik nog geen regenbogen verwijdert,
ik verstil wel keer op keer met open gemoed
als loge van een traan uit de nacht als windekind.
© 10-4-2018…
Troubadoursescapade
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
408 Zoet en zottekes klinkt vroeg in de wei
de altoos vigerende blaaskakerij
het oproer kraait, thans neigt het voorjaar te weeën
alterweeïg ligt het zieke najaar doods en verdelgd
maar welaan, heugt uw gemoed
deins niet voor het ritueel
in greppel en sloot
kleurde 't water reeds rood
thans blinkert een coupe soleil door de gordijnen…
Egidia, wo bist du bleven
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
460 Egidia, waar waart gij met de blik van uwe geest
waar rust het boze oog van uw peilloos diep gemoed
en welke alchemie voert u
als kwade genius in 't schild?…
Depressieve Buien
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.340 vent, wankelend heen en terug
zoekt vergeefse steun voor zijn slappe benen
Een oude fiets hangt troosteloos en verroest
met één wiel vastgeklemd aan de oude brug
bleek lantaarn licht wint aan kracht door schemer
‘n Druipende zwarte hond met een blafhoest
pist over mijn molières, schurft op zijn rug
een depressie hangt over de stad en mijn gemoed…
Uit het raam
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
718 Ik zou wensen dat het voorjaar kwam
Het geel en goud komende dagen omarmd
Nu vormt het weer nog steeds een dam
Zonder dat dit ons gemoed verwarmt.
Want de lente is als een mooie droom
Hoe sterfelijk is ook het heden
Is als levendige muziek komt op stoom
We trekken voorwaarts en weg uit het verleden.…
BURGEMEESTER WUITEWEG
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
949 Hoge statige loverkruinen
en jonge ranke bomen
omhelzen vol heilzame adem
Drachtens rustig maar arbeidzaam leven
aan de gemoedelijke weg
genoemd naar
Smallingerlands geliefde burgervader
oude bezadigde woningen
staan broederlijk en zelfbewust
naast huizen waarin vernuftig geld heerst
steeds stuwend daadkrachtig denkwerk zetelt
de grote…
Fanfare-corps
gedicht
2.8 met 16 stemmen
14.512 Een warm en onverwacht verdriet,
eerbied voor de gewoonste dingen,
neiging om hardop mee te zingen,
en dan te huilen om dit lied
ontstond in mijn verwend gemoed.
Ik voelde me bedroefd en goed.
----------------------------------
uit: Parken en woestijnen (1977)…
Wachters Op Morgen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
610 Mijn gemoed bleef altijd op de vrijheid gericht.
Ik heb met een mes op de muren geschreven.
Mijn hand kerfde telkens dezelfde naam.
Ik heb klanken naar een melodie toegezongen.
Mijn lippen gevormd naar een harmonieus gedicht.
Zo zal ik mij van dag tot nacht houden
Tot ik mij verliezen kan in jou.
Zonder hoop is er geen leven.…
De homogenezers en genezeressen en het uiteindelijke resultaat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
399 met mij, je man, je leider, je voorbeeld
schiet op we moeten gaan"
ze pakt haar jas, tas en hoed
en intussen de 6 geboren kinderen
voor de wandeling naar de Grote kerk
een euro, een pepermunt en niet hinderen
de kinderen met geen stok te bewegen:
3 homo’s, 2 lesbo’s en 1 biseksuele meid
tot genezing van wat niet was bedoeld
gedijen gemoedelijk…
hollands glorie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 zand
hartstochtelijk bezongen
vindt gevleugeld een vervolg
in de duiven op de dam
gejurkt in nederlands oranje
bedekt zij uitdagend zedig
haar kanten witte broekje
terwijl zie zwierend en zwaaiend
uit volle borst haar tonen zingt
met moppen van formaat
die ooit niet tailleur misstonden
luchtig zij vrolijk ondeugend
de avond en het gemoed…
Zonder liefde kan men niet beminnen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
458 Mijn gemoed bleef altijd op de vrijheid gericht.
Ik heb met een mes op de muren geschreven.
Mijn hand kerfde telkens dezelfde naam.
Ik heb klanken naar een melodie toegezongen.
Mijn lippen gevormd naar een harmonieus gedicht.
Zo zal ik mij van dag tot nacht houden
tot ik mij verliezen kan in jou.
Zonder hoop is er geen leven.…
een doorgaande weg
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
442 wereld dreigt zich
voor haar taak te verblinden
waar ik als door de tijd heen vaak van wakker lig
lijkt een er geen toekomst, is het als het ware
tossen of een dichte mist trachten op te klaren
wijl ik diep de adem bevries of het vocht zacht
of ongeremd laat gaan
dan wel dwangmatig zoek naar de uitkomst
al vele mijlen verder, zakt het gemoed…
troostvolle herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
738 kracht
in stilzwijgend vallend blad
Het bos heeft geen strak omlijnde paden
elke stap laat nieuwe afdrukken achter
ze zucht
haar schaduwen verraden
schoonheid en verval
Ze weet het
ze weet ook hoe ze straks weer bloeien mag
Er is niets om te verbergen
de frisse, vochtige dauw
in haar ochtendgloren, zoals ik zag
omarmt me met warm gemoed…
Poëzy
poëzie
3.3 met 22 stemmen
8.191 Zijn uitdruk, neen, moet geen vertolking zijn in rede,
Geen kunst; maar zelfgevoel dat uit de boezem breekt;
Geen dichtspel dat ten schouw op fiere brozen trede,
Maar 't uitgestort gemoed dat onbedwongen spreekt.
Doch zie, wie dicht zo?…
Waarom uw blik...
poëzie
4.1 met 8 stemmen
2.258 Waarom niet heel mijn hart ontgloeit
bij 't schittren van de reinste schatten
dat elk gemoed naar 't uwe trekt?
Eens zwom mijn ziel, als uwe ziel,
in wondre wonne en zonneschijn;
maar 't leven kwam, de sluier viel,
die 't al met toverwaas omschemert,
en naakt bleef de aarde als een woestijn.…
De Vogels
poëzie
2.6 met 14 stemmen
3.043 Op zwart zaad
Is een vogel ontzaggelijk kwaad,
En hij zou een vinkenbaan,
Als hij naar zijn gemoed te werk ging, wel aan duigen willen slaan.
Doch onder zijn grootste ongelukken
Rekent hij de handel in broekjes en krukken.
Een vogel vliegt soms dag en nacht;
Doch hij wordt er ook vroeg voor opgebracht.…
Petri tranen
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.271 O vrees en hoop die kwellet mijn gemoed!
O vuur dat mij die ziele branden doet!
O ogen, niet meer ogen maar rivieren!
O ijver blind die u niet liet bestieren
Maar roekeloos deed treden mijne voet
In dit gewest, waar mijnes Here bloed
Wordt na getracht van dees verwoede dieren!
O tonge die mijn tong tot leugen dreeft!…
meeuwbericht
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
962 lang staarde ik uit over de onstuimige zee
de wind nam moeiteloos mijn zorgen mee
het repeterende ritme van eb en vloed
werkte heel rustgevend op mijn gemoed
intuïtief luisterde ik naar mijn gevoel
mijn ogen zochten telkens hetzelfde doel
daarginds aan het einde van water en lucht
zag ik donkere strepen van vogels in hun vlucht
mijn gedachten…
Stenen kabouter
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
583 gedane
beloften in donzen kussen smoort
door zweet en smart doordrenkt in tranen
in eerbied voor de ongewone dingen in
omzoomd en autonoom domein, daarin
geneigd om luidkeels mee te zingen
met de stenen kabouter die hengelend
naar aandacht in het ritselend riet en met
hen mee te gieren in hun theatraal gebied
een wisselend refrein in mijn gemoed…
- Jeruzalem -
hartenkreet
5.0 met 40 stemmen
970 Israëlische klanken trekken trots voorbij,
ooh weemoed vul mijn gemoed,
vraag niet van onschuldigen het bloed.…
- Strelende handen -
hartenkreet
3.8 met 42 stemmen
4.429 Strelende handen vol natuurlijke menselijkheid
voelen zo vertrouwd aan als van jou,
langzaam samensmeltend, in elkaar dicht
van mijn doorwoeld gemoed naar mijn gezicht
strelende handen die wel willen,
onbehendigheid bekorend weten te omtrekken,
melodisch imponerend en heel zacht,
als was er goddelijke liefdeskracht
verdriet verkleind de…
Een witte wenk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
421 Het luchtruim oneindig
vredig, nu veilig
Mijn vrees blijft nu ver
Links van ons
de lagere landen
Belaagd, onthaald
op onweer en plagen
Zo’n aanzien bedroeft mij
Die kant heerst de Dood
Rechts, ruw
doch rijker in kleuren
Hier dalen wij neder
Een dal onbekend
Tot mij glinstert
een gouden juweel
Streelt mijn gemoed,
heelt mijn verlangen…
Antonie K
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.181 Ik verplaats me in jouw gemoed door dodelijke moeheid
te verbeelden in een psychisch nooit eindigende strijd,
dan is ultieme slaap een optie, de dood niet het ergste,
je verzet je even niet en glijdt weg in een wak van de tijd.…
Geboortegrond
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.876 Waar ook de mens zijn woning vest,
Gaan lief en leed gepaard :
De vreugdestralen van 't gemoed,
Zij zijn de ware zonnegloed,
In elke streek der aard.…
Maatbeker van herinneringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
697 Zijn het de gedeelde beelden ontstegen
uit de zoekgeraakte schimmen, die zich aan
het gemoed klampen, in een laatste poging
zich van het duister te ontdoen, zich aan het
licht van morgen te laven en uit de eerste
zonnestraal een glorieuze dag te spinnen,
het ongewisse te weerstreven om de
aangeboren angsten te overwinnen?…
Slavernij
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.863 Ach, hoe menig kloeke hand,
Ach, hoe menig blij gemoed,
Hoe veel harten zacht en goed,
Hoe veel flinkheid en verstand,
Zag ’k verdronken in een glas,
Waar (in steê van 't zuiver nat,
Dat uit bron of duinwel spat)
’t Vloeiend vuur uit kruik of vat,
’t Hels jenevervocht in was!
Ziet!…
De weifelende schone
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.434 Daphnis zou mij wel verwinnen,
Want hij heeft een eêl gemoed.
Daphnis, ja! ik moet u achten....
Zacht! - zo dit eens liefde waar?....
Neen! dit moet hij nimmer wachten!
'k Min hem niet - ik acht hem maar!…
't Is nu de kentertijd
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.609 Het is nu ook de tijd
dat het vrouwen-gemoed kentering lijdt:
uit de vloeibare lusten
en aandriften, verhardt zich daarin 't vast-bewuste,
als in oer-oude dagen
d' aard' uit vloeibaarheid vormde vaste lagen,
of als nog heden in 't heelal
telkens uit gasse' ontstaat een vaste bal,
een nieuwe kern, een donk're levensbeker. —…
Stadskanaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 Kerf getrokken
langs een lineaal
totaal kaarsrecht
zo ver ik kijken kon
en het loopt door
achter de horizon
zo eindeloos recht
dat voelt slecht
waar ben ik terecht
gekomen
nergens troost
in mijn dromen
heeft een water bochten
Stadskanaalsters kochten
drugs en drank
om dat kanaal
recht als een plank
te vergeten
niet langer door hun gemoed…
Banda
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
598 hamerende kop
Wat een zwalpend afleggen opeens betekent
Per strekkende meter van gezwoeg
Want nagenoeg niet gerekend
Was op windstreken voor de boeg
En de Australische stuurman's verbale dictaten
Die derhalve gramstorig exploderen
In een duizend bommen en granaten
Van driftig scheldkannoneren
Houten prauwen daarentegen
Peddelen gemoedelijk…