1130 resultaten.
Drie sonnetten voor de maangodin - 1 - Selene
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
1.656 Het donker dekt de dag toe als een deken
de aarde krijgt vannacht een nieuwe maan
zodat de oude pijn van het bestaan
verzacht wordt en verjongt door dit nieuw teken
Tot esbat tel ik nachten twee maal zeven
maar onvermijdelijk breekt de dag steeds aan
meedogenloos, hoe weet ik waar te gaan
en wie te zijn en waarnaar nog te streven
kil daglicht…
De lustenburcht
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
3.752 De abdij is omkranst door getrimd gras,
waarop de rijm glimt,
want wolken vormen een verwilderd dek
en de lucht is bevrucht met fijne spatten.
Straks schuiven we aan,
en keuren kristal, kleed, bestek.…
Anders
netgedicht
2.9 met 27 stemmen
1.705 Heb je wel eens daar gezien
waar niemand ooit nog heeft gekeken
Aan de andere kant misschien
ben je voor een keer bezweken
Heb je daar een bloem gekust
of haar blaadjes horen spreken
Op een paarse wolk gerust
met haar adem als een deken
Heb je sterren horen zingen
de overleden mens omarmd
Op een regenboog staan springen
de kleuren aan…
De moeder de vrouw
gedicht
3.7 met 199 stemmen
51.716 Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.
-------------------------------------
uit: Nieuwe Gedichten (1934)…
Weg
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.067 IJzige kou dringt naar binnen
Sneeuw bedekt de aarde met een zachte deken
De duisternis komt gauw
Je loopt vlug
Je warme adem maakt wolken
Je ogen zoeken
Je bent moe
Vlucht in de duisternis
Je ziet jezelf in het spiegelende ijs
Voor de laatste keer
Bloed dampt
Vormt rode vlekken op een wit tapijt
Je huilt
Een laatste snik
Eeuwige stilte…
VLINDERS
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.412 Kijk, de Atalanta eet, mediteert stiller dan
het dreigende onweer dat onontkoombaar
als een grijze deken over de zomerse kleuren
schuift.
Twee Dagpauwogen fleuren de hortensia’s
op. Een Kleine Vos heeft het aan de stok
met een forse vlieg, voorzien
van groen glanzende vleugels.…
een driehoekje wil wat
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
739 voor vagijn en rok
boven dat al voor aanlok
in hemels verre vergezichten
hij voer door zeeën grif
recht toe recht aan
op die ene bodemloze af
om één tel er vanaf te zien
klaar onder te gaan
in een ruimtelijk graf
de man is zo aquatiel
dat ’n dagje doggersbank
gister hem al teveel viel
hij riep tij voor vertrek
alle boenders aan dek…
Avondromance
poëzie
3.2 met 12 stemmen
2.303 Geen nevelen betrekken
Uw Goddelijk schoon;
Geen schaduwen dekken
’t Azuur van uw troon.
Vol glans zijn de blikken,
Waarmee ge op ons staart,
En ’t oog komt verkwikken,
Vriendinne der aard!
Doe lichtstralen wieglen,
o Zilvren Planeet!
Doe ’t stroomvocht weerspieglen
De glans van uw kleed.…
gieren van de straat
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
674 in wat rest
een bleke schoonheid
rood verkleurd
vertrapt als afval
stinkend als de pest
talenten groeien
verder weg
de kaal verrekte nek
het kille oog
ze zijn alert
hun klapwiek
stopt de bloei
wij zijn iets kwijt
hun honger blijft
de gieren snieren
verrekken hun nekken
om hun behoeften
ten koste van ons
met vraatzucht te dekken…
Drie kleine vogels levend op de rand van zee en strand
gedicht
4.0 met 14 stemmen
11.787 De aarde is niet sterk genoeg om ons te binden,
zij klemt zich nog slechts aan mijn voeten vast,
maar wind dwingt zand mijn stappen toe te dekken
en ik heb niets te doen dan dat ik wacht.
---------------------------
uit: 'Afstand', 1978.…
Nacht-schaduw
netgedicht
4.8 met 70 stemmen
1.324 Ik vind jou aan de rand
van een duister bestaan
zoals een schaduw zijn evenbeeld begroet
steek jij voor mij het licht weer aan
en ik volg je...op de voet
door het donker van een nacht
onder een deken van kilte
waar ik wacht tot de stilte
oplost in zonlicht
dat weer zal gaan schijnen
op een nieuwe dag waarin
ik je langzaam zie verdwijnen…
Onoplosbare zilte tranen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
693 hun schoot werpen
ontspruiten nieuwe liefdes
Luierend in de bomen zweren de mannen
een te dure eed alsof zij bereid zijn
om voor het geringste te sterven
In hun naïviteit drinken zij
de dag vaarwel en begeven zich naar zee
verstrikt in de netten van de nacht
Er wacht hen een zware storm
als zij dronken heen en weer zwalken
op het dek…
Goed Heilig man...
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.246 uit het verre warme Spanje,
een lief paard op 't grote dek,
jij met lange baard en wit haar.
Vele knechten vergezellen jou,
ze zijn zo zwart als roet,
klimmen roekeloos op daken,
trotseren onze decemberkou.
Menig kinderharten slaan snel,
je brengt lievelingsspeelgoed
en hopen smaakvolle lekkernij,
weet alles van ons,.. wonderwel.…
IN HET TIJDLOOS VERSCHIET
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.256 Nadat het laatste woord gevallen was
zakte ‘t duister als een deken over mij
Wijl ik nadien die laatste woorden las
kwam ‘t einde stap voor stap naderbij
In het duister taste een hand naar mij
die stil in ‘t dodende duister schuilde
In het donker kwam de dood naderbij
en hij vroeg mij waarom ik zo huilde
Zonder woord verstond hij mijn hart…
ZOMERMORGEN
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.075 Neevlen dekken nog het veld,
Maar des leeuwriks stijgen meldt
Weer een nieuwe dag en zingt,
Dat het licht de nacht verdringt.
Musjes in hun asgrauw pak,
Krieuwen slaaprig op het dak;
Vrolijk laat de wakkre haan
In de schuur zijn wekker gaan.…
EMILY DICKINSON 754
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 eigenaar het zag en
Meenam, was het zoek
Nu dwalen we door bos en dal
En jagen daar op wild
En telkens als ik voor hem spreek
Herhaalt dat hoogte mild
En als ik schater, komt de gloed
Die de vallei glazuurt
Dan is het of een kratermond
Een lachsalvo afvuurt
Wanneer ik na een fraaie dag
Hem naast zijn bed behoed
Dan wint dat van zijn dek…
Sterren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
874 Met wazige blikken vol fantasie
aanschouwen wij dit mysterie
Door te kijken raak je verloren
deze wereld laat zich niet verstoren
is zo oneindig oud
je voelt je een astronaut
Een vallende ster
miljoenen kilometers ver
een felle lichtflits, meteoren,
weer een nieuwe ster uitverkoren
Ik doe de gordijnen dicht
en kruip onder mijn deken…
Omarming
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
523 Want hier op dit eiland wil ik leren
omhelzen met woorden,
die strelen over gevoelige plekken en helen,
waarin je je kunt omhullen, als in een deken,
zacht liggen, overdenken en dromen,
vrij, ver weg of dichtbij, je thuis voelen,
gewoon tevreden zijn.…
Dan Zou ik Willen Dat ik Bij Jou Was!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 Als er een witte deken over de aarde ligt,
Nog ongerept en zonder sporen,
Je dampend je eigen adem ziet
En je de stilte over het land kunt horen,
Dan zou ik willen dat ik bij jou was!…
De wilde wingerd
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.132 Al waar ik kroop of lag,
Mijn groen ging alles dekken.
Tot in dit woest revier
De goede hovenier
Mij wijs kwam stekken!
Hij plantte me in zijn tuin,
Leidde, dan recht, dan schuin,
Mijn loot de muren over.
Nu siert zijn hoge huis
Rondom met zwaar geruis
Een vloed van bloedend lover.…
Het kofschip is zinkende
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
467 De avond mankt onder een naakte
deken zorgen liggen stil
in de hartslag van het heden de
dood wiedt het zicht door de patrijspoort
en verkleint het zuchten naar waarheid
Half staat het licht te pruttelen in
de komende ondergang van verdwijnende
wanen, doch het restant snijdt het andere
deel door jaren die geleefd blijken te zijn
Het…
Vogelvrouw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
718 bedekte
Je was de kracht van klei, de vele kleuren van het licht
de bloemen die je steeds weer ontdekte
je was de vrouw in wie ik mijn moeder tegenkwam
Je was het kleine dorp, de kerk, de winkel op de hoek
de plek waar iedereen je kende
de plaats waar we je vaak hebben bezocht
Je was de kleine heuvel waarop je woonde
verscholen in een deken…
morgenstond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
471 vraag ik haar
uitgestrekt
wijl ik het gat in mijn rug demp
ik stouw een belemmering
tussen holte en knie met haar laken
ik verwijt haar het slapen achter mijn rug
Ik gaap een valse opening in de dag
trompe-l'oeil, ga beslist
nog even op mijn zij liggen
vouw mijn deken onder mijn rechteroor
als om een vodje in de mond, de lapsusprop
trek…
Brokken in mijn keel.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 Geef mij de schubben van het
gulden vlies, deken van visionairs,
meer onzichtbaar dan voorheen,
vooruit te lopen in de schreden
van hun kwetsbaarheid, ik omgord
het zwaard van woorden als harnas
waarmee ik het vege lijf wil redden,
maar ook in eigen vooroordeel.…
Ze was pas twaalf
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
548 Zonder warmte, zonder deken
God, geef alsjeblieft een teken
Ik kijk omhoog, kapot mijn hart
Ik draai me om, ik moet terug
Afscheid deed nog nooit zo’n pijn
Ik brand n kaarsje, vind je dat fijn?
Dag mijn schat, ik kom weer vlug…
Mijn tijger blijft liggen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
523 ellende, van binnen
zak ik in elkaar, weer, weer
moet ik mezelf aanvuren
om door te zetten
De tijd is kort en gaat zo snel
maar ik moet naar bed
bij mijn tijger gaan liggen
en ermee opstaan
Huiselijk gebabbel in de keuken
de soep begint al te geuren en
ik weet dat er kaarsen branden
Kon ik maar slapen
Ik ril bij het terugslaan van de deken…
Jannes van der Wal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 Zij wist: nú hens
aan dek, ik moet de boel hier redden. Jannes
die liet zich echter niet vermurwen tot
gebeuzel, bleef zichzelf tot aan het slot
en dwong zo juist respect af door gehannes
Zo won hij slag na slag des mensen harten,
zo puur, begaafd en kleurrijk was er geen
en veel te vroeg sprak hij tot ons: ‘Salut fans!…
NACHTVREUGDE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
548 Een snippertje Kerstfeest
steeds met je meenemen
mag een verademing zijn
van voelen en denken
's avonds in bed
bij het indutten
lig de stal van Bethlehem
op deken of kussen
adem van ezel en schaap
vermengt zich sierlijk
warm kringelend
met geurige damp
uit brandende wierook
je bed wordt omhelsd door
een ruimte vol hooi en stro
binnen…
Navalny
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
738 die hij niet kon vinden op aarde
Gelijk het Woord aan de gelovige openbaarde
Liefde hoop en troost, vrede leven tot in eeuwigheid
In eenzaamheid begraven; met de horde
Zonder wie hem het meest nabij waren; zijn kinderen
Met alleen zijn moeder die hem baarde om hem heen in de Siberische koude
Terwijl zijn vrouw verdween met een warme deken…
Donkere gedachten
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
420 In donkere gedachten heb ik mezelf gevonden
een theatrale clown voor een anoniem publiek
een deken van grijze mist over mijn denkwereld
die zich dapper uitstrekt, maar op de vlakte blijft
wanneer het gaat om echte stoere mannenzaken
iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk
ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan
in de hoofdrol…