912 resultaten.
al was het af en toe even maar.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
973 maar dat had ik niet in de gaten,
ach zo jong al, al het vertrouwde te moeten ruilen,
was een stap voor mij in een groot zwart gat,
het was zo vertrouwd bij jou te schuilen,
als ik weer eens wat had,
vaak mis ik je aanwezigheid,
gewoon even om mij heen,
maar door jouw raad en wijsheid,
voel ik mij niet echt alleen,
mijn zuster, mijn vlees…
OMRING ONS MET UW LICHT IN DEZE NACHT
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
2.378 Omring ons met Uw licht in deze nacht
waarin wij gaan; wij zien geen hand voor ogen
en struikelen in eigen onvermogen,
U geeft wat zwak is ongekende kracht,
een schouder om te huilen,
een hart om aan te schuilen.…
Den Helder 40-45
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
677 Lange Jaap geeft ons kracht
aan ons, burgers van Den Helder
telt als altijd 's nachts zijn stralen,
lichtend baken wanneer wij moeten
schuilen in de kelder.…
dan bel jij
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.989 Jouw borsten worden kinderduinen,
jouw vrolijkheid mijn speelterrein
Jij bent, hebt geen plek voor tranen,
jij kent geen worden, jij bent zijn
Jouw sterren stralen fel als manen,
jij speelt mijn niet te stoppen trein
Geen dak om veilig bij te schuilen,
jij niet, jij vindt de regen fijn!…
zo goed
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
3.676 Jouw borsten worden kinderduinen,
jouw vrolijkheid mijn speelterrein
Jij bent, jij hebt geen plek voor tranen,
jij kent geen worden, jij bent zijn
Jouw sterren stralen fel als manen,
jij speelt mijn niet te stoppen trein
Geen dak om veilig bij te schuilen,
jij niet, jij vindt de regen fijn!…
Troostbrief
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
687 kans van één op miljard,'n wonder dus
elk mens is winnaar van de hoofdprijs
Kort of lang, 't leven is een geschenk
de mens mag meer dankbaarheid tonen
alternatief is dat hij niet bestaat
Geschenk wordt elke dag een dag groter
jouw rouwen is ontwenning, afkicken
invullen van leegte die ik achter laat
In jouw geest huist mijn geest, ik schuil…
duo-gedicht:
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
871 immers op mijn schouders dragen
zeeën zullen open waaien, als vogels zonder grenzen
geen tak of dode twijg zal zich nog verborgen wensen
zie de einder
door gedachten heen
de dag die ik in het hart laat drijven
en in niets meer dat zich nog
verloren waant
voel de duif
hoe ze broedt op het nest van een nieuwe morgen
of laat ons schuilen…
Zwervende vlakten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
656 Weerloze lammeren schuilen
bij oude taaie rammen.
De dwalende herders
kennen de angst van de jongen.
Doch de veiligheid van een ieder
wordt gegarandeerd door hun karabijnen.
Hun loop strelend staan zij klaar
om al het kwade te weerstaan.
Enkel kwaad bloed wint de strijd!…
Terminaal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.208 in je hoofd stormt een orkaan
verlangens, gevoelens, gedachten en angsten
botte wanhoop
en doffe ellende•botsend
in een regen vonken
die doven in frustratie
schuilen kan je niet
stilletjes jankend
hou je je sterk...…
Luik.
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
634 Onder het bed schuilen
halve sokkenparen. Hier slakken de uren over de dag. En nachten
die zweterig dubbel duren, tobben, die de laatste was ophangen,
verlofdagen missen en wijzertikken tellen. Hier rust dit huis.…
Woud van twijfel?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
439 zilveren nerven
die de werkelijkheid kleuren
waarin de wereld zich herkent,
synthese als een levende bewijs
dat het weefsel slechts materie is,
een handvol gedachten maskeert
de wereld waarin we dwalen,
trots voor zelfbeklag, onmogelijk
te verdwalen in serene grond,
luister naar de werkelijke verhalen
die onder de oerwortels te schuilen…
ONBEZONNEN OORLOG
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 Het trotse rijk Oekraïne
lijdt onder de geweldige buur
dat uitgestrekte Rusland
bommen suizen kwaadwillend
sterke gebouwen van de hoofdstad
branden weerloos tot puin en as
mensen vluchten angstig weg
of schuilen vol klamme angst
in ondergrondse ruimtes
wil de machtige heerser
van het ruime Oosten
een dwingeland wezen
gelijk de tsaar…
Windhoos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
443 Gestript van menselijke maat
past hen slechts de tooi van deze tijd
van afbraak en van verval, van geweeklaag
Het huis gaat schuil onder huilen
en gerammel en geklapper
overstemt het leven
Krakend stort majestueus
het erf van gepluimd en dapper
siddderend en met een dreun ter aarde
Respect voor dit ontzagwekkend natuurgeweld
overtreft…
Als het je overkomt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 de grijnzend zwarte dakpannen luid schreeuwend je bedreigen dat ze neer gaan storten op je hoofd
Of dat de even zwarte nacht - als was hij eindeloze maag - besluit dat het jouw beurt is om van alles te verteren, nee, zelf weg te teren
Of nog dat plots de maan hard naar een wolf begint te huilen
Of niet gevallen regen onder daken staat te schuilen…
Waar het zacht is
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Ik voel jouw stilte
zonder dat je iets zegt
mijn hart antwoordt al
Er zijn ochtenden waarop de
wereld te luid binnenkomt, waar elke stem
snijdt, elk gebaar een echo achterlaat, en zelfs stilte te vol
lijkt om in te schuilen—dan zoek ik de plek waar mijn adem weer zacht mag zijn.…
Ferme jongens, stoere knapen
poëzie
3.3 met 47 stemmen
11.669 Laat ze pruilen, laat ze druilen
Laat ze schuilen aan het strand:
Loop Jan Salie op zijn muilen
Jan Courage kiest het want:-
Holla bootsman! alles ree?
Wij gaan mee naar de zee!
Holla, bootsman! alles ree?
Wij gaan mee naar de zee!…
Het kameleon
netgedicht
0.3 met 15 stemmen
1.794 De dood die gaat daar schuil.
Het ene oog volgt scheel de prooi
het andere staart naar voor
Zonet nog was ‘t beest zo mooi!
Die vlieg heeft steeds niets door.
Fluks schiet de opgerolde tong
en oogst het arm insect.
Wat net nog vrolijk zong
nu smartelijk verrekt.
Het koude oog wordt kort gesloten
door vlies van warm genoegen.…
Thuis komen
hartenkreet
3.2 met 16 stemmen
4.551 -
voor haar alleen de aller-echtste pracht
van die wondermooiste droom afspelen
ze wil dat we haar thuis gaan brengen
en ze wil dat 't stopt; haar huilen
ze wil haar leven zo graag verruilen
voor het weten: het wordt lichter
ze vraagt me of ik haar alles wil zijn
en ik ken haar val- en andere kuilen,
maar ik kan haar niet helpen schuilen…
Wasvrouw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
4.511 De beelden schuilen onder lagen stof
die zij verwoedt probeert te weren
toch blijft het telkens koppig keren
tot haar denken; moe en dof
De bonte plekken tussen het wit
sorteert ze als onrusten knagen
bij het strijken van de dagen
terwijl haar prinsje heerlijk zit
Zij perst de kreukels uit het leven
terwijl hij zijn stoom afblaast…
zoveel moois
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.226 kind zo blij verlaat ze de winkel
haar hoofd rustend op fluwelen boorden
ik zie beelden van dichte oerwouden
waar naakte inboorlingen gelukkig zijn
met niets en eenvoudige woorden
zoveel moois op deze wereld
waar oorlog rode sporen trekt
waar geluk zo vaak wordt gebroken
waar om vrede wordt gevochten
waar ogen van kinderen tranen
ze schuilen…
weet je pa
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
804 weet je pa
de armen om elkaar
trots of troostend
knuffelend geslagen
zal ik blijven voelen
zoals dag in dag uit
in voor en tegenspoed
ik horen blijven zal
de liefde en de lessen
die jij mij gaf en leerde
want weet je pa
altijd voelt het nog
als houden onze handen
verstrengeld en kalmerend
stevig leidend elkaar vast
zoals ik schuil…
Mijn lief is al mijn vreugd.
poëzie
5.0 met 2 stemmen
707 Schone, waar schuil je hier in 't groen?
'k Moet mij laven met een zoen,
Voor de tipjes,
Van uw lipjes,
Lipjes die, als rozeblaân,
Zijn met een zoete dauw belaân.…
dag lieve broer
hartenkreet
3.9 met 25 stemmen
3.379 ik even met je praten
even vertellen wat ik voel
dat ik je nog steeds zo mis
je weet wel wat ik bedoel
dat je lieve gezicht nog zo voor me zie
je mooie ogen en lieve lach
dat ik soms gewoon moet huilen
maar denk dat dat niet meer mag
jou weggaan is immers al zo lang geleden
en de tijd heelt elke wond
maar soms zou ik willen schuilen…
Player
hartenkreet
4.2 met 39 stemmen
2.764 man een player
hij heeft zijn zinnen op seks gezet
Wringt zich in allerlei bochten
met als doel zijn prooi in bed
Ik ken een man een player
hij komt langs op gezette tijden
Met een wijntje en een goed humeur
GSM uit om onrust te vermijden
Ik ken een man een player
hij is een topper in aandacht geven
Achter zijn masker gaat egoïsme schuil…
I.M. Pater Kilsdonk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.736 dan de god in ons allen
is de volkse straatpater
voor intellectuelen heen gegaan
Vaak stond hij ooit in de kroeg
ineens naast of pal voor me
op momenten van stilte
doorboorden zijn ogen
mijn wankel bestaan
nimmer sprak hij me aan
Ik durfde niet over zijn brug
die toch los stond van de satrapen
zijn term voor machtige prelaten
die schuil…
Het weer en alles wat erbij hoort
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
835 plassen torenhoog
Houdt de mens het echt niet droog
Als het warm is, puft iedereen
De warmte kan echt nergens heen
Airco’s en ook ventilatoren
Zijn bij ons bestaan gaan horen
Als het waait krijgen we stormalarm
Blijf dan binnen, daar is het warm
Je waait niet uit je berenvel
Oh wat zijn we uit ons doen, zo snel
Als het onweert, schuil…
- Blik op het noorden -
netgedicht
4.3 met 58 stemmen
1.103 IJsberen
de grootste zoogdieren ter wereld
schuilen
ingegraven in het pakijs,
hier en daar verloren gravend
wild en vrij en onafhankelijk
zijn zij op het smeltende zeeijs geboren.
Diepdonker in een sneeuwhol
waar afbrokkelende
ijskappen nog niet storen.…
Van ver
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
773 Ik weet dat
er engelen in de meest verstotenen kunnen
schuilen.
Onlangs stond ik weer een kopje koffie
te bietsen en zag ik de mooie kaasdame
weer, vanaf een afstand zwaaide ze spontaan
naar mij, iets wat mij jarenlang niet is
gebeurd, zo zonder nare vooroordelen. Ik
dronk mijn koffie veel te heet, zo verward
was ik daardoor.…
We moeten doorgaan!!
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
574 gaan in het samen zijn,
met het zweet en de zon
op ons gezicht, om door
te gaan, in de loopgraven
zonder licht om dan weer
verder te gaan tot we allen
samen zijn, om even stil te
staan om uiteindelijk toch
weer uit een diepste dal weer
op te staan, voelbaar naakt
in iedere orkaan die op ons
wacht, we blijven doorgaan
om te schuilen…
het dichten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
504 tafelen die het verstrijken
van de dag aan me opdiende al was het vis en aal
nooit was ik ontgoocheld, het leven kende mijn vluchten
en het rangeerde mij langs het spoor dat geen bestemming
bood en ik derhalve blootsvoets mijn afdrukken vereeuwigde
aan de rompslomp die mijn geest vergiftigt met waarden
waar vrees het eiland vond om te schuilen…