1364 resultaten.
Een zoen van Piet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.416 Ik moet je wat bekennen
Ik ben de braafste niet
Het is wel even wennen
Ik ben de echte zwarte Piet
Het zwarte schaap van sinterklaas
Goed voor het vuile werk
Want hij is toch de baas
En ik ben maar een vlerk
Ik denk wel eens te gaan staken
Want die zakken vullen is zwaar
En dan dat geklim over daken
Dat is eigenlijk heel naar
Maar…
Moeder Aarde is ziek
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
609 Moeder Aarde is een beetje ziek
Soms heeft ze koorts
en dan weer rilt ze als een riet
Het water staat nauw aan haar lippen
en haar winden daar kan niemand
nog aan tippen
Het vuil zwerft overal in het rond
daarom voelt ze zich niet zo gezond
Haar adem ruikt een beetje zuur
en hoesten is van lange duur
Nee, Moeder Aarde voelt zich echt niet…
Alles wat je wilde, het was alles
gedicht
2.3 met 244 stemmen
45.773 Een juni en je peinst aan een vermolmd
ontbijt: ik zwierf om zoveel mensen heen,
verruilde zoveel zonlicht voor een zweem
van eeuwigheid en moet je nu eens zien:
die rouwrand rond m'n brood, dat zeepsoplicht,
die vuile handen en dat nevelhoofd.
Had ik maar minder in mijn dorst geloofd.…
dát kind
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.122 nog puin en stenen
onwerkelijk is het hier en koud en grijs
door God verlaten, zielenloos de prijs
voor 't pijnvol heden dat ook mij laat wenen
ik huil om ’t kind dat hier eens droomde
vol van het leven en in een fantasie
streed tegen draken met een zuivere magie
dat lachte, huilde, elke angst weghoonde
waar is nu ‘t leven onder ’t vuile…
Op de oorlogsgrens
poëzie
3.4 met 14 stemmen
2.960 Duizenden lijken, die de landen mesten,
Tienduizenden die ziek en kreupel zijn,
Veelhonderdduizend die in nood en pijn
Hun dakloos dorp of platgebrande vesten
Verlaten, 't zij beladen met de resten
Van vroegre welvaart, of - nooddruftige trein -
Met enkel 't lijf, rillend van 't koortsvenijn
Waar vuil en honger de aadren mee verpesten, -…
De stilte
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.659 De Tweede Wereldoorlog
och zolang geleden al
niet nodig om dat oude zeer
opnieuw met tranen te begieten
zei hij
en opa zweeg
over het kermen
van de zwaargewonden
gestapeld in een vuile truck
over het bevel, hem toegebeten
Spiel lauter Mensch
verdammt noch mal
wir wollen das Geschrei nicht horen
en hoe huilend zijn viool toen smeekte…
Evenwicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
503 Hoge winden, zuiver mij van sexbeluste vrouwen,
laat mijn ziel in vrijheid blijven, eindeloos,
als een adelaar in vreedzame eenzaamheid,
wat zal ik nog op vuile moerasgrond bouwen,
voor het aardse leven ben ik vast te broos,
liever zweef ik daarboven, van chaos bevrijd!…
Stroom door je longen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
600 Maak geen woorden vuil,
reinig snaren van je adem,
trommels van stilte.
In mijn vissenkom
van zondvloed met z’n grenzen,
zonder ademnood.
Stroom door je longen,
naar de kamers van het hart,
wees toegankelijk.…
De Man
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
982 treden
En de zware gedachten
De mond strak gestreken
Hij betast met voeten
Het ongerepte landschap
Een ongewenste intimiteit
Weggeslikt door de man
Het landschap aanvaardt
De dwalende donkere gedachten
Van de man
Sneeuw doet bedekte pogingen
Tot witwassen
De man duwt moeizaam
Zijn sneeuwgevoel
Voor zich uit
Een zware bal vol vuil…
Waar?
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
678 waar ergens
in ons feilbaar denken
bevindt zich
de waarachtigheid
de onaantastbare
gepantserde kern
waar vuile dingen
niet doordringen
waar een schimpend woord
op afketst
en snijdende zinnen
afbrokkelen
waar boze blikken
smelten
druipend omkeren
naar zichzelf
waar gloeiende toorn
zijn driftig gemoed
verliest en
zo tot inkeer…
Het water de stank
gedicht
3.0 met 6 stemmen
4.332 Naar alle zijden
leek zich vuile troep daar te verspreiden.
De lucht was zurig. Een minuut of tien
dat ik daar stond, in 't gas, mijn kleren stonken,
mijn neus toonde verwantschap met wit krijt
laat mij daar midden in de smerigheid
een knal vernemen dat mijn oren klonken.
Asjemenou.…
woorden zwartten keer op keer
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
845 ik zoek je in de schaduwen
in hoeken waar het licht
niet uitgenodigd is
waar wind de bladeren jaagt
het vuil zich ophoopt in de goot
je geeft je niet gauw bloot
je kent de achterbuurt
waar niemand komt omdat de
messen scherper zijn na zessen
je ziet de snede niet, overleeft
daar in agressie en verdriet
omdat je nergens sporen achterliet…
nectar zong in warme zoenen
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
986 ik heb mijn vleugels
weer versteld
de flarden opgelapt
kleuren bijgesteld
en kan weer vliegen
je had me weggetrapt
ineens was ik oud vuil
te min om naar te kijken
in blinde haat ging
je agressie over lijken
we vlogen goud
het zilver schitterde
in bloemen, nectar
zong van warme zoenen
in een koperkleurig woud
de helling op…
je gezicht is niet getekend
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.456 ik zoek je in de schaduwen
in hoeken waar het licht
niet uitgenodigd is
waar wind de bladeren jaagt
vuil zich ophoopt in de goot
je geeft je niet gauw bloot
je kent de achterbuurt
waar niemand komt omdat de
messen scherper zijn na zessen
je ziet het lemmet niet
overleeft agressie en verdriet
omdat je nergens sporen achterliet
volgt…
GGZ 14.15 Uur, Zevende Afspraak
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
547 Ik heb zin om zeer nuttig bezig te zijn
zonder overmatig vuil te worden.
Maar overal wordt je vuil van, toch
zelfs van gewoon een beetje leven en
je kan niet altijd blijven poetsen.
Warm eten om 18.00 uur rond,
dan lopen met de hond,
iedereen doet verdacht vriendelijk.…
Ongeloof
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.181 Ik druk mijn neus tegen de ruit,
met ogen dicht schreeuw ik 't uit,
ook al zal geen soldaat me horen.
Soldaten met geweren op de schouder
maken het geweten van de wereld kouder.
En ik schreeuw luid: We zijn verloren.…
Vinho Verde
gedicht
2.6 met 135 stemmen
44.910 water, voor het raam
en laat het staan, laat het water staan
tot u er niet langer door kunt zien, daardoor
echter, in de welving van het glas
om het water, wel het herfstlicht zilveren ziet
laat het nog een wijle staan, nee, afblijven, laat het staan
tot u door het opgehelderd water opnieuw het glas
niet ziet en door het water door de ruit…
kerst over de grens
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
3.252 elegant charmant
dragen heren pakken in hun maat
het antwoord is van grote eenvoud
de mensen doen er veel aan variatie
schrijven punt komma soms spatie
kinderen soms lief maar vaker stout
heus ‘t is er echt niet verkeerd
er zijn veel punten met ’n kruis
wijzers voor de weg naar thuis
vrouwen krijgen in bos nieuw profiel
van kale mannen ruiten…
Bouwval
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 een bouwval de toegang uit het lood
niemand kijkt er meer naar buiten
die hier woonden verhuisd of dood
de wind speelt langs kapotte ruiten
de vensterbank kaal en verrot
van kinderen verstomde kreten
resten gordijn als overschot
in flard en stuk gereten
liefde, haat, ruzie, verdriet
door muur, deur, raam omgeven
waar de een het leven liet…
De nacht weerspiegelt een tweeluik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
502 Het wolkendek ademt dieper, zingt door
ruiten, ze weerkaatst de melancholie
geeft naast tal van denkstrategieën
ook een onveranderbaar diafragma.
Het heelal oogde weer goudversierd
betoverde met de maan haar regels.
Ze verschenen van elders, versleept
als kleine sterren dwarrelden ze neder
nu rest de vraag of dat vandaag moest.…
Langs lijnen van het spoorwegnet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
704 Lijnen
ijzeren lijnen
lijnen van ijzer
langs Hollands liniaal
In het landschap
als neergelegd
over weide,langs waterloop
en 'n rug zand
Al reizend
word ik wijzer
leg m'n oor te luisteren
tegen de koude ruit
Ik hoor hoop
stem van pijnen
'n vraag die brandt
niet wordt gesteld
Pas op 't perron
van aankomst
blijkt de klok…
lege plek
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
1.725 in de keuken met de beslagen ruiten
in de stilte die daar achterbleef
keken wij naast elkaar naar buiten
maar de plek van buurman bleef leeg…
Zonder zon van binnen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 zwart spiegelden
gebroken ruiten
hun onbewoonde staat
in een straat waar
je de entropie van
uitgewoonde huizen
indringend rook
waar vroeger jeugd
in luidruchtig vertier
hun plezier zocht in
onschuldig kattenkwaad
hadden verval en
verloop van bewoners
de chaos versneld
migrant en
achterstand op alle
gebied schiepen geen
positieve…
Lachte zacht mijn naam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 je schurkte tegen mij aan
lachte zacht mijn naam
vingers speelden hun spel in
het omstrengelen van hemel en hel
ik volgde je ogen
maar jij dook steeds weg
niet in ontwijken maar
juist door mij te doen kijken
jouw blik ging
van binnen naar buiten
verder dan ruiten en horizon
raakte een weids perspectief
ik had je zo eindeloos lief…
Heimwee
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
817 vlagen
tegen hoge palmen slaat
en vleermuizen verstoort
die nog slapen tot zo laat
verfriste bloemen wil ik ruiken
in de rondgeknipte struiken
langs de lanen in de stad
met mijn hond die uitgelaten
kwispelt op het ritme
van mijn verblijde hart
de buren wil ik lachend groeten
in straten waar men buiten leeft
bij open huizen zonder ruiten…
De herfst kruipt door de kieren
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
532 De weemoed glanst me tegen in de
ruiten van de overburen. Ze doen
de luiken vroeger dicht en willen weer
alleen zijn in het grote huis dat
niet alleen beschutting biedt tegen de
koude die opnieuw de zon bestrijdt;
ze willen ook geborgenheid en wijze woorden.
De herfst doet weer de zin verstaan.…
vakantietijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
713 zwaait de ruiten blij langszij, gevormd
door spiegelbeelden rond de vage weg naar daar
het is waar
dat ik je missen zal- maar straks ben ik terug
en voor je ’t weet vertaal ik weer
mijn woorden, als een brug
naar meer
tot ziens, ik zie je
in wat verderop gelegen uren die zo mooi
weten te duren
tot ze dalen in die ene, immer graag geziene…
Moeder en zoon: winter-ochtend-liefde....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.404 's Ochtends na het opstaan van mijn moeder
kruip ik graag nog even op haar plek
in een warm en stevig holletje
in dat hele grote ouder-bed
"Geniet nog maar even, lieve jongen"
zegt m'n moeder, kust me en slentert de slaapkamer uit
"het vriest hard, buiten is het bitter koud
binnen hebben we mooie ijsbloemen op elke ruit
Ik roep je…
Halt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 huilen er nog wolven
doorheen gewoelde kindertijd
te vroeg onder slaap bedolven
verloren ze met het bos de strijd
het leven is begonnen
wijze woeste regenvlagen
langs ruiten lekend bezonnen
wissen "de" stof uit de dagen
de einder bestrandt gedachten
van schepen tot drijvend wrakhout
vanop schuimkoppen blijven ze wachten
tot weer een…
Een zondagmorgen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Blikt slechts vooruit door
een ontspiegelde ruit. En geeft
iets terug van dat levend optimisme
waarmee het idealisme eens begon.…