987 resultaten.
er vallen gaten in de horizon
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
992 gisteren
ik wil niet naar je reiken
er vallen gaten in de horizon
ik zag hem rond
met hier en daar projectie
in rood door de reflectie
van een prille morgenstond
je voeten konden mij in
afdruk zo intens bekoren
ik zie de dubbele sporen
nu vervagen in de wind
je speelde als een kind
boven de branding uit
kon ik je lach nog horen
meeuwen…
GRIJS
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
473 het lied werd dode lus en braakte woord:
moerglans en ruwte, een meeuw aan een koord.
het latente klotst nog in code aan de pier:
kapotte botten, alg en kelp en wier.
het zwijgen heeft haar kern bereikt:
het is nu stip, punt, korrel in de tijd.
het zingen had kortstondig ons verrijkt:
parels in een kop vol haat en nijd.…
In trein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
448 Hoog op het hoofd
van het monument overziet
de meeuw de stad
Nevel ligt op de plassen
In de trein kijk ik naar schermpje
van iemand die op fb naar iemand kijkt die een hond aanhaalt
Iemand schrijft haar schoolwerk, geholpen met mobiel
Een gezagvoerder met veel streep
bekijkt mobiel
Ik overdenk hoe hij straks 400 man over zal vliegen
ook…
provoceerde en domineerde
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
456 verschillende
trappen die
diverse groepen
te nemen hadden
triggers en
immuniteit
in levende
organisaties
ze waren er maar
nog niet volmaakt
wilden allemaal
graag eeuwigheid
ook bij de mens
daar waren ook
fouten binnen
geslopen want zijn
arrogantie sloopte
de schepping
hij provoceerde
en domineerde de
rest van het
aanwezig leven
de meeuw…
WISPELTURIGE ZEE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
350 Krijsende meeuwen op zoek naar een heerlijk maal.
Vechtend voor die ene lekkere garnaal.
Bij eb wandelen langs de branding.
Een fijn gevoel van verbinding, berusting...
Aangespoelde schelpjes, lachende snoetjes.
Afdrukken van hondenpootjes, paardenhoeven en kindervoetjes.
De zee geeft in de avond haar geheimen prijs.…
De grote trek
gedicht
2.8 met 78 stemmen
70.778 Ze togen naar de Zandkastelen Stad
onder de rook van Amsterdam, zeiden de achterblijvers,
zonder de rook van Amsterdam, zeiden ze
want naar zeewind frisse lucht ging hun vlucht
van meeuwen die vaders kapitein maakt.
Niet de mijne.…
brief aan Anne
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.074 als een ieder
weer naar huis was
na een dag
vol met bezoek
en ik eindelijk
alleen was
ging ik vaak
naar jou op zoek
op jouw zolder
heb ik stil gezeten
keek naar
het vuile spinnerag
of daar misschien
een heel klein stukje
van je droom
gevangen lag
ook ik keek uit
over de daken
en zag de meeuwen
in hun vlucht
heb jij toen…
Ganzenpas
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
951 Langs de havengeul
Hangen zwaluwstaarten aan de draad
Jij vangt de flarden van hun lied
In jouw bloes dat bol staat als een zeil
Aan een bezemsteel geknoopt
Alsof je in matrozenpak in het kraaiennest kroop
Op de boegspriet een radeloos evenwicht vond
Het schip ligt aangemeerd
Dan scheert een meeuw
Hapt naar jouw tepel
De zoetzure bes…
Een zondag in Dordt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
566 Terwijl meeuwen bij elkaar kruipen, loop ik
in gedachten en zie de hemel breken.
Banen van licht drijven door de wind
gedragen naar de slapende stad.
Deze middag ligt zij als laat middeleeuws
donker en kil voor mijn voeten.
Straten en stegen zijn nagenoeg leeg.
Een duif rust uit op het bronzen hoofd
van Stadhouder Johan de Witt.…
Ik worstel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
27 Branding schuumt
Waar het zwarte schuurt, eej
Ontaard, de klei ontvlucht, onbewoonbaar verklaard
Verlaten taal, stug genoemd provinciaal
vleugels uit de meeuwen na
strand
zoals toerist in eigen zee land
palen rijen getijden lijken eindeloos te wijken
lieve zee je golven lokken schuimend vlokken ontstuimig speels
klein kansloos mens…
De zee is mijn aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 Meeuwen krijsen en krassen
hun kreten in de vlucht.
De zee is wassend water.
Zij blust,
loutert,
doorbreekt.
Wolken vatten vlammen,
oranjerood de onblusbare zon.
Al mijn papieren verbleken.
Inktzwarte zonden spoelen weg.
De zee is heilig vuur.
Zij woedt,
verteert,
zegent.
Golven wiegen en stillen nood.…
Kust de Kust
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
1.924 Sneeuwvlokjes dwarrelen
Kou snijdt door mijn huid
Het strand stil en verlaten
Enkel golven breken luid
Meeuwen dansen rondjes
Krijsen kreten in de lucht
Zout de geur van schelpen
Wind welke zachtjes zucht
Mijn voeten lopen meters
In het harde gouden zand
Rust lijkt zo onwerkelijk
Gewaand in niemandsland
Lucht in pastel groenblauw…
Huwelijk 3 - Vriendschap
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
4.395 De middelbare leeftijd gepasseerd
zitten ze ontspannen op 't bankje
aan de onveranderlijke tijdloze zee
Zilte wind, krijsende meeuwen
ruisen der branding, kinderstemmen
die boven zee-geluiden uitkomen
Ze zwijgen, praten kun je overal
de jonge liefde werd vriendschap
elke dag blij dat ze elkaar zien
Incidenteel conflict korter dan 'n dag…
afgedankt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
642 schreeuwend zweven meeuwen
rond zijn troosteloos verlaten dek
de oude driemastschoener
weerloos, openluchtig opgelegd
dansend op onberekenbare golven
een stip op de oceaan
koerste het begeerde waren
duizend mijlen aan één stuk
met dank aan heldere sterren
langs Kaap de Goede Hoop
over de delende evenaar
en door Straat Magellaen..…
lofdicht ter ere
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
761 wolkenluchten, stukgespeelde
partituur en verse groenten op het
aanrecht, die zich niet alleen laten
eten, buiten wacht nog een volle
moestuin, huilen de hoge dahlia’s
maar ik weet waar jou armen zijn
waar ze liggen, hoe je gezicht in
puin is veranderd, in een breekbaar
uitzicht op het zilte land, kermend
tussen de sabelheften en de meeuw…
Zee
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
978 Zee
drinkt mij
schuurt me aan haar huid
eeuwige beweging
heen en weer
ergens doemt iets op
en niemand ziet het gaan
een enkele meeuw
Voor dit ben ik gebouwd
onthoudt dat
meer is er niet
oneindigheid
Gewiegd
word ik in droom en slaap
In armen van
Zee
Zij murmelt ik kreun
Op drift zijn wij
niets openbaart zich
dag en nacht
gehuld…
kijk, ze vliegen
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
691 vergeef me mijn waarheid
wanneer ik je naam dicht bij
mezelf houd
ik, die nooit in het geluk geloofd heb
of in de kleine beweging
van een golf
volgestopt met zout
met zwermen vogels op de vlucht
die nooit meer waren dan een vage vlek
waarin men verwensingen bleef herhalen
tientallen, tot jaren oud
zo anders
dan de meeuwen…
Defensief
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
697 Het leven is een droom, het glijdt voorbij,
het is een ademtocht en al dat soort gejeremieer
tracht ons te kleineren, maar ik vind in één
seconde al een eeuwigheid aan vreugde, bijvoorbeeld
als ik een glas ouzo achterover sla of een meeuw
zie fladderen. Of mijn voordeur dichtsla.…
Psychopathia sexuales sado masochisme
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
590 grafmonumenten; innige bloemen
Treden mijn verdriet binnen, spreken geheimenissen
Diep bewogen herken ik de taal dat het geheugen
Doet herleven door een zee van schaduwen reiken zij mij
De hand, druppels dauw bedekken de trillende rozenknoppen
In de ruige wind, perken van waakzaamheid kanonnen voor
Afweer cirkelen in de lucht wanneer de hongerige meeuwen…
licht marine blauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 golven
en vrachtvaarders
op vaste afstand
bij klaarlichte dag werpen vlaggen
kleuren aan de mast
op het laag bed van golven
liggen dun gestrekte draden
als schering dwars
op de stroom geslagen
langzaam wordt het patroon
naar de kust gedragen
de trap van het duin
telt witte treden zand
stil smal gesneden
tot de halve trede
de meeuwen…
Gevierde schilderes
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
602 Nu woon je passend in de statige Ennemeborg,
met kelderdelen uit de dertiende eeuw,
de kleurkeuze is jouw dagelijkse zorg
en verder ben je zo vrij als een meeuw.
Soms groet je Sebo Emmens, de eerste bewoner
van het imposante pand met grenzend bos,
in die entourage wordt jouw werk nog schoner
en krijgt Midwolda een gezonde blos.…
Toen wij echt leefden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
370 voordat de avond viel
Leerden wij te leven
Maar dan ook echt leven
Vanuit onze tenen
En tot de haren op ons hoofd
We bezochten de clubs langs de boulevard
We aten het strand dronken de zee
De branding slechts als dessert
En de mensen die we ontmoetten
Als kers op de taart
In holen in de bergen langs de kust
Brachten we de nacht door
De meeuwen…
kerf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 richt je haat op de cirkels van meeuwen,
selecteer alles en druk op delete.
wiebel met je tenen op de rand van de wereld.
plooi het toe : zo
is het genoeg.…
Een dansfeest
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
547 De meeuwen dansen de foxtrot
op de golven van de zee
Kijk, die meisjes op het strand
die dansen vrolijk met ze mee
De bomen walsen met de wind
gezellig aan de waterkant
Een kindje kijkt er lachend naar
en zwaait uitbundig met zijn hand
Twee zwanen dansen de tango
zo prachtig om te zien
Het lijkt wel of ze zweven
die krijgen vast een…
Etretat
netgedicht
2.8 met 25 stemmen
3.757 wiebelen
plastic strandslippers ballen waterpistolen
toeristen waar de naam kortom vredig is:
Etretat
Maar voorbij baai en bakens promenade
casino voorbij ook het laatste hotel met
het waarschuwingsbord interdit au public
waar geen vlieger meer opgaat vliegeniers
niet meer landen (Coli et Nungesser)
waar de stroom sterk is en meeuwen…
Ongelooflijk geloof .....
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
1.845 Woedend trap ik tegen schelpen
stamp de golven uit de zee
krijs de meeuwen uit de hemel
gil wanhopig, neem me mee
wil de duinen wel verscheuren
voel mijn ongekende kracht
stamp de kuilen tot een berg
wil niet meer teder, niet meer zacht
ram de woorden uit mijn strot
gebaar verdriet en immense pijn
bid wanhopig tot een God
voel me verloren…
Zeekoorts
poëzie
3.7 met 27 stemmen
4.313 't Is stil hier, 'k verlang een stormdag, met witte jagende wolken
En hoogopspattend schuim en meeuwen om kronklende kolken.
Ik ben een gedoemde zwerver, waar moet ik anders heen?
Maar gelaten door de wind gaan, weg uit de stad van steen.
Geen vrouw, geen haard verwacht mij. Ik blijf ook liever zonder.…
compilatie en schuld
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
577 waterlelieknoppen verdragen geen stenen
ook niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes
de wereld
krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om wat er geleden wordt
jij tiert refreinen van rotzooi bij elkaar, bespot
de eeuwigheid der dingen
zoals het slapen met jou
waar ik mij als golven droom, mij waag
op vleugels van een meeuw…
Windtranen voor zus
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.269 Hoor de brullende zee, zijn krullen schuimen in de wind, meeuwen worden papiersnippers.
De jas om zijn schouders beschermt niet langer, een troostende arm is gewenst bedenkt hij.
Altijd samen met mezelf en nog ben ik alleen, weemoed overwint alles is zijn kronkel.
De gekwinkte gedachtenslag pept niet op, niet nu.…
vreemd toch
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.281 De eenzame man loopt langs de kille kade
op de kade waait het en meeuwen schreeuwen
langs de straat staan de gesloten restaurants
en hij voelt de eenzaamheid in zijn jas en
om hem heen en hij loopt op het water af
en springt. Niemand die hem ziet. De stroom
neemt hem mee en dan...hij wordt nooit meer
gevonden.…