1330 resultaten.
Vrijheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 vrijheid kent een kwetsbaar bestaan
in woorden haast niet uit te drukken
zoals wat moeten wij onder vrede verstaan
kunnen we zelf wel onze ketens afrukken
om met anderen verantwoord om te gaan
zie hoe wij als gemeenschap leven
verharding vindt plaats op vele fronten
we stikken in de haast dode natuur
waarden liggen dicht bij ontvlambare lonten…
De rots
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
656 Horus het kwetsbare kind legt een vinger
op de lippen maant ons tot stilte
voor de dood die buiten heerst
voor het donker dat wij vrezen.…
Over Vrijheid
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
542 wereld aan mijn voeten ligt,
alles zien, ruiken, horen en betasten,
alles proeven, beleven en volop verbruiken,
waar ik wil;
als ik alle feiten ken,
er geen geheimen meer zijn voor mij,
als ik alles weet, alles snap en begrijp,
er niet meer gelogen wordt tegen mij,
wat ik wil;
als ik altijd zorg voor andere mensen,
opkom voor de kwetsbaren…
Over Vrijheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
575 wereld aan mijn voeten ligt,
alles zien, ruiken, horen en betasten,
alles proeven, beleven en volop verbruiken,
waar ik wil;
als ik alle feiten ken,
er geen geheimen meer zijn voor mij,
als ik alles weet, alles snap en begrijp,
er niet meer gelogen wordt tegen mij,
wat ik wil;
als ik altijd zorg voor andere mensen,
opkom voor de kwetsbaren…
Lotgenoten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
406 Je probeert ruwe lelijkheid te pareren
van boze mensen in het herfstige park
sublimeren in kwetsbare schoonheid
alleen in jouw vervuilde ondergoed
op de groene bank naast de door westenwind
getergde oude kromme hoge boom
je ziet de vrije vogels foerageren
de bomen aan de waterkant zwijgen
de heldere zon breekt door
sombere wolken verdwijnen…
Proberen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
338 silhouet van een dode boom
je schreef gedichten over oorlogen en armoede
en ik slechts gekleed in dunne onderbroek
dronk uit de macht van mijn gewoonte
een glas koude melk bij een boterkoek
op een terras met uitzicht over de duinen
zag ik hoe de eenzaamste mensen
uitzonderlijk traag naar het strand liepen
maar jij danste rond de kwetsbaarheid…
WOUDJUWEEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
131 Wild gras, dichte struiken en dwergberken
behoeden teer bestaan in hun strenge ring,
willen Olterterper kwetsbaarheid sterken.…
De mens is zwak maar ook keihard
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
614 Wij mensen zijn erg kwetsbaar, breekbaar en zwak
Maar tegelijkertijd ook keihard en onverwoestbaar
We geven ons hart uit liefde aan een ander dat is een teken van kracht
Als je verliefd bent voel je je onverwoestbaar in het leven
Een grote glimlach op je gezicht, door je geliefde aan jou gegeven
Maar als je liefde voelt voor iemand maakt het…
Het hart .....
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
2.038 Breekbaar als glas
kwetsbaar, doch fijn
een ritmisch kloppen
zo hoort een hart te zijn
Soms een ander ritme
ietwat versneld of vertraagd
dat ligt aan de situatie
wat jij van jouw hart vraagt
Een heel klein lichtje
voor anderen in duisternis
een bepaald soort warmte
bij een groot gemis
Littekens door liefde
of het verwerken van rouw…
Voor mijn lieve Kim
hartenkreet
4.3 met 29 stemmen
2.085 Toch soms zo kwetsbaar
En dan schuil je bij me,
En ik aai je over je haar.
Weet dat ik erg trots op je ben
Twijfel daar niet aan.
Ik ben je aller grootste fan
En nu zeg ik tegen jou
Weet je Kim ik hou van jou…
vraag mij, jou te behoeden
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.129 neem mijn hand, wees niet bevreesd
als ik trek door levende velden
met voelende bossen rondom
vaak is een mens teveel bedeesd
zich als delende, roepend te melden
ga mee, ik leid je naar mijn fantasie,
over de kwetsbare ziel zoals jij en jij
daar, in de diepte van mijn ervaren
bloeit de tuin in strelendend kleuren, zij aan zij…
je danst het silhouet
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
755 varens in mijn tuin
spreidend sprietsend
als de groen grauwe fontein
op de plaza del piedro
ik denk , zo denk ik
aan de verloren avondschaduw
en neem jou peinzend waar;
een dromerig zijn
je danst het silhouet
van wuivende palmen
kwetsbaar lachend
met ingetogen pret
over het plavuis van
mijn verlaten liefdesplek
schuurt een laatste…
De Duivelskloof
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
806 hoofd zat een grote rotskei
onzeker klem tussen twee rotswanden
Moeizaam klommen en daalden we
tussen gigantische her en der naast
en op elkaar neergekwakte rotsblokken
op de meest onmogelijke plaatsen
groeiden grillige bomen en struiken
die op totaal raadselachtige wijze
toch hun wortels ergens kwijt konden
We voelden ons nietig en kwetsbaar…
beroepsdeformanten
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
838 mens te bedrukken
herfst is thans in het land
Speciaal dichters tellen
naar verhouding dan velen
voltijds zwaar aangedaan
onder de hyper emotionelen
Gaat ergens een tak kraken
men kan er donder op zeggen
minstens één hunner gaat braken
bij verkering op het water
bel meteen straks wordt later
poëten ik moet weer dreggen
Noemen ze kwetsbaar…
verloren dromen
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
750 ik
naar de kant
waar bloemen mogen bloeien
zo, bij die ontluikende velden
waar het nog pril oogt
en alles onaangetast lijkt
kon niet helpen
dat jij de loden last
bij je droeg
ik wilde mee dragen
de lucht kleuren
warmte laten geuren
laten voelen
in mijn diepere lagen
toen bleek
althans zo werd gewaar
dat ik op een mens leek
kwetsbaar…
Lichtkind
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.441 Zijn wachters tijdloos,
kwetsbaar zonder hellebaarden, met het wachtwoord
onbekend.
En nodeloos draagt dit lichtkind
mijn verwonde beeldtenis langs de wachters:
hij kent het wachtwoord nog.…
woede
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
3.309 In mijn maag voel ik een plek,
Zacht, kwetsbaar, door een dun vlies bedekt.
Daaronder kookt mijn woede:
Gele gal, oranje vlammen,
gevangen onder mijn strakgespannen trommelvel
dat trillend tot stilstand komt na jouw beroering.
Ik ben strak, ik ben sterk.
En jij, mijn lief, jij raakt mijn vlies,
telkens weer.…
Voor Marloes
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.130 in haar blik,
mild, onrustig soms, vrolijk en met vrouwelijke kracht,
is zij de Koningin van Pasen, en haar handen raken nu verstild -
ze voelt de lente, en haar hoop, in het licht van de kaars op tafel,
en om haar pols, of om haar hals, of in een briefje in haar broekzak, rust, ik hoop,
een teken van liefde, een amulet, een kwetsbaar…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 grauwe lucht
Schrale, braakliggende akkers
Verzamelplaats van wilde ganzen
Samenscholend voor een vlucht
Koude, klamme korte dagen
Restant van een stervend kalenderjaar
Fantasieloos, kil, geblindeerde ramen
Kou uitsluitend, isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar
Naar zaad zoekende inheemse vogels
Zo kwetsbaar…
In het stof zult Gij bijten (2)
netgedicht
4.7 met 17 stemmen
1.136 O god
wat valt aan de mens te helen
als hij zo is
waar uw schepping
het zicht in dag en nacht deed verdelen
of aan zijn aard, ongevraagd,
mij dus, de zwakte zocht toe te bedelen
ben ik de kroon op uw schepping
als mijn vel verdroogt
onder ooggeklepte mensen
en vrij als ik zie
dat wij door kwetsbaarheid
worden gedoogd
en de levensaderen…
Er zijn nog geen reacties op de inzending
gedicht
3.6 met 5 stemmen
1.888 Het is nog steeds stil aan de andere kant
van de lijn
blijkbaar is er iets gezegd dat
tot nadenken stemt
iemand is duidelijk in verlegenheid gebracht
misschien was ik het zelf wel
toen veel als nagalm doordrong in het dichte bos
van kwetsbare gevoelens en tijd
zoals je niet meteen reageert
op een bericht.…
Stilleven
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
901 bos, dat romantiek
ademt van een zomer
de glazen Christus
in velden verdeeld
kijkt neer op de
volmaakte mens
zonder ledematen:
de torso van een man
zo toont een bescheiden deel
ik aanschouw de gekruisigde
zijn borst deels ontbloot
opdat ik zijn hart maar zie
door een schaduwrijk
getint spectrum
heelal wordt getoond
door kwetsbare…
Het beeld valt, oftewel de vernietiging van een Homo sapiens.(1)
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
592 Tot speelbal was hij nu geworden, zwak
en kwetsbaar als de reus met lemen voeten
uit Nebukadnessar’s droom.…
haar betovering
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
662 ik lees woorden
van een vrouw, de diepere waarheid
van het kwetsbare
benoemd op iedere
lente- en wintertrede
in een zoektocht
tussen handen, klein en groot, in een lichaam,
vreemd gescheiden doch onafscheidelijk
en opnieuw
in adem, een bloem over fluisterhuid
zoals het optillen
wanneer het wenen
wensen golft, een spreken wordt
en…
GEBORGENHEID
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
766 de buitenwereld mag dreigen
dankbaar streelt moeder haar kwetsbare kind
kijkt vanuit de reddingsboot
over de troosteloze zee
ziet hun machtige stoomschip zinken.…
Het anker in een zee van licht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
908 dronk uit de diepzee
van haar verleden
Haar huid ligt gevroren,
bedekt onder een zware adem van ijs
Ze slaapt haar roes uit
in een bed van kristallen dekens
Hij spreidt zijn zonlicht van tedere vlammen
en wil haar bevrijden uit de armen van de onmacht
die als gletsjers geklonken zijn aan haar diep verdriet
Wat hij ziet
is haar kwetsbare…
Omhuld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
444 Als een omhullende schelp
Plaatst ze haar armen
Binnen deze warme begrenzing
Mag het gevoel zich uiten
Verwordt een trots ego
Tot een week mens
En weent
Laat de kern zien
Als een kind
Kwetsbaar en puur
Geeft toe aan
Weggeredeneerd gevoel
Zo in deze greep
Grijpt het aan
Roept op tot
Beschermend koesteren
Los laten is
Wederkeren…
Zo simpel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
604 Zo onbezorgd, zo toegewijd
Zo samen, zo gedreven
Twee kleine vogels met een doel
Bedenk dat maar heel even
Geen afspraak hebben ze gemaakt
Maar zie ze samen werken
Zo trouw, zo ijverig, zo liefdevol
Dat is wel op te merken
En dan zijn ze maar twee vogeltjes
Zo kwetsbaar en zo klein
Toch heb ik wel de wens gehad
Om net als hen te zijn
Hun…
De laatste mens?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
422 nieuwe vragen,
er is brood,
er zijn spelen hier,
loop niet dood in slechts
één karrenspoor, de
ongelijke dogma’s achterna
in slijtende verlangens op
het lang verwachte dier,
Het is om het even hoe dat
heten mag, maar ik zal je
blijvend strelen, met in
magie gedeelde dromen,
beide uit de ongeneselijke
kracht van kwetsbaarheid…
ANTWERPENS TROTS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
408 Bij avondduister schijnen felle stralen,
vloeien samen tot een mild, helder licht
op muren met streng, waakzaam aangezicht,
sterke wachters om kwetsbare zalen.…