958 resultaten.
Waar stilte mij heelt
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
340 Soms sluit ik mijn ogen niet
om te slapen maar om te sparen, want de drukke
wereld trekt aan mij met onzichtbare draden, en in de ruis van al
dat voelen, zoek ik een zachte kern, waar ik mijzelf weer vind, zonder dat ik mij verlies.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken. Glinsterende zonne-
stralen vallen als streken van penseel over het weidse veld.
Ik voel hoe stilte zich uitspreidt in mij, een kalme ruimte zonder grenzen.
Bij een open plek blijf ik staan,
het licht danst op het water. Elke golf draagt
een geheim, een belofte van beweging.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Kleine paddenstoel
buigt onder oude bomen
leven fluistert stil
Geworteld in het vergeten
van tijd, ons ruisen leest de wind als
geheime namen. De maan bewaart onze zilveren
dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels.…
Strandwandeling
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
213 De stilte daalt neder op ’t strand,
Alleen ’t ruisen van de branding
En ’t zacht gefluister van helmgras,
Wuivend in ’t koele avondbriesje.…
April
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
357 Geen mist,
geen ruis,
alleen de rauwe uren.
Ik tel de dagen tot april,
wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren:
een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd.
Ik ken een plek aan de noordkant,
waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon.
Daar gaan de poorten dicht met een geluid van definitieve keuzes.…
De fluistering van het begin
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
546 Ik sta stil en laat
de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp.
Het is de toon die verlegt, nog
voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn
stem oefent in een zachter akkoord. Geur van vochtige
grond vertelt een oud, levend verhaal van groeikracht zonder lawaai.…
REGENBOOG
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
550 Ik kreeg pillen en spuiten, gesprek op gesprek
En zo doofde de muziek, ruis, eentonigheid bleven over.
Ik danste niet meer, liep niet eens in een ritme,
Wolken vulden zich niet zodat droogte heerste
en er niets meer bloeide op mijn balkon.…
Wachters
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
609 ijs hangen met hun laatste houvast nog
in de stijve riethalmen die dor overeind zijn gebleven
de winter wijkt met tegenzin
en laat met name in de nachten
zijn ijskoude adem het land geselen
kale bomen met naakte takken weerstaan
ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast
als wachters al die winterse boosheid op gepaste wijze
zij ruisen…
Wachters
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
566 ijs hangen met hun laatste houvast nog
in de stijve riethalmen die dor overeind zijn gebleven
de winter wijkt met tegenzin
en laat met name in de nachten
zijn ijskoude adem het land geselen
kale bomen met naakte takken weerstaan
ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast
als wachters al die winterse boosheid op gepaste wijze
zij ruisen…
Gepoeft, gepaft
poëzie
4.1 met 13 stemmen
4.404 Gepoeft, gepaft, ge'n hoort niet el,
met wappers en met wissen fel,
als smijten, slaan en buisen,
dat beide uwe oren ruisen,
op vodde en lap en vuil tapijt,
dat ‘t kuilt en wentelt wijd en zijd,
van ‘t stof!…
Heb mij lief, gelijk ik ben
poëzie
4.1 met 56 stemmen
6.345 Maar, als ik dan zo zwijgend zit, en luister
Naar uw gesprek - of naar het klokgetik -
Of 'k laat de stilte ruisen om ons heen,
- Die ruist zo prettig, als de mensen zwijgen -
Als 'k mij dan blij in uw nabijheid voel,
Dan zou ik willen vragen, en de stilte
- na ons gesprek - verbreken met mijn vraag:
"Zeg, zijt ge ook blij, dat ik naast u…
Ode aan ooit
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
3.248 niet koud
Voel maar in de diepte
Zodat je stappen zet naar hier
Aarzelend een eerste been
Teruggaan kan niet meer
Het andere worstelt nog
Iets houdt jou nog vast
Je wilt zorgen
Denken, verzachten
Voor dat iets
Kom
Want dat wil je
Elke beweging
Geeft vertrouwen
Het rimpelende water
Voelt behaaglijk aan je buik
Je hoort het ruisen…
Ylkoorts (2)
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
2.145 Dan kruipt de zwaartekracht op de troon
En daalt de ruis van de winteravond.…
TUSSEN DE TWEE *
poëzie
3.5 met 14 stemmen
4.800 Die boven
de bergen
wilt huizen,
en kan
de wind niet
verdragen,
en ‘t ruisen
dervan.
Het zomert
er late en
het koelt er
te vroeg;
zacht were is
er zelden,
en zoelte,
genoeg.…
Spanning in de metro
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.706 Spanning in de metro, ruis op de lijn.
Ruggen tegen elkaar, geen gepraat.
Hoofden afgewend, toch volg ik jouw gelaat.
De ondergrondse spiegel toont jouw bezorgde blik.
Onzekerheid, nerveus, jij boos en stil ben ik.
Jouw mooie plaatje lost snel op, nieuw daglicht dient zich aan.
Ik zit hier aan jouw zijde, zo met je lot begaan.…
erebegraafplaats
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
643 liggen ze te sterven
het verleden is niet geheeld een verheven
bestemming heeft hen streng bedeeld
ongemerkt tussen randen van zerken
een graf in de duinen is het ruime huis
een wee van paars buigt over de tuin
lispelend van sereen leven langs paden
die het groen doorkruisen
het goede en het kwaad zijn vergeten
wind laat bladeren ruisen…
reis naar de eilanden
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
429 langs de hele horizon
werd het licht gespleten
door kreten van meeuwen
aandachtig bestudeerde
ik de omtrek
een gekartelde inham
de los lopende lus van
een wegbuigende kust
en als genadige inval
de witte rand
van het strand
ik becijferde geen grotere
afstand dan de zee
neemt tot het land
een stille kring
steeds aangeduid
met ruisen…
Heb mij lief, gelijk ik ben
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.108 Maar, als ik dan zo zwijgend zit, en luister
Naar uw gesprek - of naar het klokgetik -
Of 'k laat de stilte ruisen om ons heen,
- Die ruist zo prettig, als de mensen zwijgen -
Als 'k mij dan blij in uw nabijheid voel,
Dan zou ik willen vragen, en de stilte
- Of ons gesprek - verbreken met mijn vraag:
'Zeg, zijt ge ook blij, dat ik naast u…
Celliste
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 portretteren
hoe jij met jouw rechterhand over de cellosnaren strijkt,
alsof jouw lichaam er voor gemaakt is, zo vloeiend soepel
beweeg jij met de toonvariaties mee, door de Godin gevoed
en bestuurd, met een strijkstok, die uit de verste,
donkere diepten van het klankkastheelal de meest
fijngevoelige kleurnoten tovert, als het troostrijke
ruisen…
Wintervogel
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
507 Hoe een kokmeeuw met koptelefoon de
verschillende luchtlagen glad en strak strijkt van waar
vleugels rusten op zachte adem van een wind op hetzelfde moment
reflecteert het portret in gerimpeld water waar de golven ruisen in ontspanning.…
De vrijheid van een kokmeeuw
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
456 Hoe een kokmeeuw met koffiebruine kopkap
verschillende luchtlagen glad en strak strijkt van waar
vleugels rusten op zachte adem van een wind op hetzelfde moment
reflecteert het portret in gerimpeld water waar de golven ruisen in ontspanning.…
grieks vuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 -
de kust is ontbonden
van de zee
zout op de smalle rand
tussen de stenen
droogt het water op
Ik ben bij het wegstromen
in zilver gevat
over de rotsrug
lopen de golven terug
met het tij herstellen
zij het verband
gewikkeld in wit
het hoog gestemd ruisen
bergt mij in
het onbewoond huis
van de ruimte.…
oog op u
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
563 beluister het doffe ruisen van gindse stroken marmer één seconde na duizenden millennia van absolute stilte, het doffe stof ploft in stof.
en zij, vergooide bloem, opschietende te midden het neerzijgende rot, zij voelt de zuren vallen in het hart
van haar vergeefse groei.…
Het hart van de natuur
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
451 Niets is zo mooi als het luisteren naar de
taal bij het water waar alles zo wonderbaarlijk klinkt zoals
allerhande vogels waarnemen die bekken en snavelen met elkaar, ruisen
van de wind door de bladeren van de bomen tot het voelen van stukjes aarde onder mij.…
In de adem van het bos
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
712 Hier spreekt de stilte luider dan de
stemmen van de wereld, in het trage ruisen van
bladeren, het mysterieuze ritme van het woud. Onder mij dragen
wortels eeuwen aan verborgen verhalen, voelbaar in elke vezel van mijn lichte huid.…
De glimlach van de dageraad
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
1.015 Een taal van verlangen, ontkieming en het zachte ruisen van hoop.
De kleuren van de lente — pril groen,
bleekroze, geel als belofte — strelen mijn blik alsof het
leven opnieuw leert ademen, en terwijl een briesje me ontroert als een
eerste liefdesgedachte, besef ik hoe wonderbaarlijk het is om simpelweg geraakt te worden.…
Bosfluisteringen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
23 Soms komt de buitenwereld te luid en te dichtbij,
maar het ruisen van de bomen vormt een eigen, veilige taal.
Glinsterende zonnestralen vallen gefilterd op de grond,
en openen een kalme, grenzeloze ruimte in mijn gedachten.
Bij een open plek in het bos blijf ik even staan,
waar het weidse licht geduldig tussen de stammen danst.…
Voorjaar,
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.332 Wellicht voor de eerste maal werd ik niet droever als,
mijmerij die steeds ontaardt in klacht,
Ik hoorde de ruisen in den blauwe nacht de sombere schelde langs haar groene oever.
Een nevel doofde 't laatste gloeien uit
Dat schemerstralen op de wereld lieten...…
jolig geblaat
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
822 Hoor de klaterende handen in de zaal
Het geblaat van een lam
mengt zich door de murmelende ruis.
Zoals de solist die glundert na de laatste noot
Zo voel ik het bloed bruisen
Lees het geluk op de tanden.
Gisteren was ik een clown zonder publiek
Ik zwierde met witgeknepen vuisten.
De lippen dun, de kaken wijdgesperd.…
Herfst in de lucht
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.107 De hete, zwoele nacht verfrist zich aan de lichtwordende horizon
Zon wisselt met stralen striemende regen en donkere luchten met stralende zonsondergangen
Afgespoelde, diepademende bladeren flapperen
Wapperen
Ruis en muziek in de wind
De zon wordt begeerd
De zon lokt
Sappen vloeien anders
Zonnige warmte stroomt alleen verder in de wortels…