1518 resultaten.
Wentelen in weemoed
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
590 Ik loop graag door een herfstig bos,
zo in de avond schemer
met een tapijt rood bruin
en af en toe een glansje geel.
De geur van rottend, dorrend blad,
geluid gedempt door druilerig gedriezel
het zicht beperkt
door vlaagjes flarden mist.…
in dwars kunstlicht van de zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
641 rank en stralend
in dwars kunstlicht van
de zon groeien de contouren
een blik die horizonnen
breekt in vage tinten die de
dag vervloeien op het doek
van een palet met schaduwen
doopt duister zich in licht
en kleurt een vale schemering
met donker wordt
het wit van grijs naar
zwarter dan de nacht gebracht
een handpalet met rood…
De dag schudt zijn veren...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
596 weegt zijn loden last
de middag scheurt haar kleren
en de nacht is breekbaar als glas
de hemel heeft buikpijn
de kots gaat over de nek
de geit rent achter de kool
en de schapen liggen uitgeteld
de apen gedragen zich vreemd
en dragen vissen naar de zee
de kippen krijgen tanden
en eten met de pot mee
de schaduwen worden langer
de schemer…
"Mes études"
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
455 vaak word ik
door schoonheid verblind
het is een tint die mij
met haar verbindt
en ik de blauwe lucht
zie als hemel
terwijl het gras ruikt naar parfum
dat ik ooit rook in Leningrad
het is de dag voelen in een zachte
zwoele schemer
zonder dat ik het licht verlaat
naakt is dan ook de werkelijkheid
die na verloop van tijd
het vlies…
Doekval
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 Ik gevallen doek
hang slappig en beticht
verloren in een schemerende hoek
naar licht en zicht.
Mijn faam is zoek
de rest is het gesjochten
van kunstgeschiedenis
en oliedomme duitenmis
die veel te innig zijn vervlochten.
Beroemd stond ik als duur te boek
tot kenners die zich zelf benoemden
mij redeloos ontroemden.…
Prenataal bestaan
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
589 Hier val je samen met jezelf,
dat wil zeggen het totaal,
een schemerige wereld,
waarin je stijgt en daalt.
In deze omgeving vol geluiden
- maar die komen slechts vaag door -,
vormen ritmische patronen
een continu en rustgevend decor.
Al die ervaringen, zo vroeg opgedaan,
zijn blauwdrukken voor 't postnataal bestaan.…
waarmee het bloot weer roze kleurt
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.219 rank en stralend
in het dwarse kunstlicht van
de zon groeien de contouren
een blik die horizonnen
breekt in vage tinten die de
dag vervloeien op het doek
van een palet met schaduwen
doopt duister zich in licht
en kleurt een vale schemering
met donker wordt
het wit van grijs naar
zwarter dan de nacht gebracht
een handpalet met rood…
je zingt de lengte in de dagen
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
1.157 belicht daar mensen
die ook jou beminnen
je oogt zo donker
in het wit van steen
je schaduw laat
me nooit alleen
ik hoor je ruisen
als de wind vlaagt
langs de huizen
je bent mijn refrein
je zingt de lengte
in de dagen, laat de
wolken regen dragen
naar het avondland
je bent een
warme herinnering
ons afscheid duurt
een schemering…
nochtans
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
142 te treden
aan mijn geplooide lippen
het colostrum voedde slechts
een kleine opening in het
centrum waar het aanleggen
zich in bijzonder in het
openbaar had genesteld
uren sloegen aan, de slaap
hulde zich in een
kleverig kostuum en
schurkte langs de regels
die het duister haar
had toegedicht
de nacht werd een kijker
wijl de schemering…
Staren door het raam
poëzie
3.4 met 20 stemmen
3.366 Een even beginnen schudt
elke boom: een bezinnen dit,
een schemeren gevend van eerste denken,
met lome vingers gaan zij wenken
wenken, wenken, brengen uit
een vrezend menen nauw geuit.
En lichte dingen, herinneringen
lispelen zij, vertrouwelingen,
zouden wel willen, willen – dan dood
staan zij in de lucht, de bomen bloot.…
Tijd
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.077 minuten kruipen moeizaam vooruit
urenlang lig ik te wachten
grijpend naar seconden
ze vertellen me een traag verhaal
de tijd tikt voort
zonder stoppen
zonder troost
langzaam vallen m'n ogen dicht
een schemering zonder licht
een geruisloos gaan
voorbij de rand van vandaag
een binnenglippen van een zacht huilen
een droom om in te schuilen…
Staren door het raam
poëzie
3.5 met 20 stemmen
4.252 Een even beginnen schudt
elke boom: een bezinnen dit,
een schemeren gevend van eerste denken,
met lome vingers gaan zij wenken
wenken, wenken, brengen uit
een vrezend menen nauw geuit.
En lichte dingen, herinneringen
lispelen zij, vertrouwelingen,
zouden wel willen, willen dan dood
staan zij in de lucht, de bomen bloot.…
De wind waait zacht...
hartenkreet
3.0 met 39 stemmen
3.458 Een warme avond
Fluweel zacht
Ruist de wind
Door het open raam
Over onze lichamen
Heerlijke verkoeling
Na een zalig samenzijn
De nacht is lang
Geduldig is de zachte wind
Die ons heerlijk verwend
In ons liefdesspel
Als satijn zo zacht
Laat de wind zich ruisen
Over onze verliefde lichamen
In de schemering van de morgen
Zweeft de wind…
Een dwalend licht
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.381 Hoop en wanhoop
doven in de schemering.
Mijn ogen gaan nu zachtjes dicht,
mijn blik naar de hemel gericht.…
Schimmenspel
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
946 In mist en achter een waas gezicht
schemeren slaapschaduwen
waar blauwe wilgen de wacht houden
langs de oever van de avond.
Langzaam rolt een dromerige stilte haar deken
over het bedroefde woud. Tezamen
met een koele wind
rilt ze in de nevel van het dal.
Een zwarte vogel tuurt
in de diepte van de nacht, verscherpt
zijn blik.…
De nacht.
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.158 Als de avond langzaam komt,
en de schemering voor me opsomt,
en ik de dag starend laat vergaan,
vraag ik me af: Waar komen die sterren ineens vandaan?
Lang blijf ik er niet over denken,
m'n moeheid wil me dat niet schenken.
Ik kan niet meer blijven staan
en moet maar eens slapen gaan.…
Magiër
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.533 Zijn lange baard verbergt de lijnen,
van een ruw en oud gezicht,
en in het schemerige lampenlicht,
lijkt hij stilaan weg te kwijnen.
Toneelspelen zit in zijn genen,
rollen leerde hij met engelengeduld,
menig moedig man bracht hij tot wenen.…
Rozen op mijn bed
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.447 wanneer de nevel nog laag
over de velden zweeft
en de schemer vaag fluistert
tegen de nachtelijke wind
dan verbeeld ik me de stilte
van het beven van jouw handen,
van de adem die je me afnam
in een uiterst zachte zucht
ik luister met gesloten ogen
naar jouw handen op mijn dijen,
naar de toekomst die jij schreef
op mijn roze, warme huid…
Niemand
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.637 Ik spreid een lijkwade over ons
Zon dringt binnen in schemerige scherven
Ik woon elders
Zoals jouw perzikbloesem
Die verdunt in mijn schedel
Waar ik weiger te vergeten…
Najaarsdagen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
993 Je begroet en kust
ze in schemerige sluiers
ze blijven korter dan voorheen, maar
zoveel hoeft er niet gesproken te worden
De hoogzomerse uitbundigheid
hebben ze afgelegd
vermijden het wijzen op de tijd
van aanzwellende koelte
Ze verdwijnen in mistig licht
stil en langzaam, een subtiel handgebaar
wuift ze naar morgen
of naar een volgend…
De zachtheid van je naam
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
1.580 Ik word zo graag
wakker in mijn dromen
en nestel mij in de
zachte schaduw
van de schemering,
hopende dat de duisternis
mijn verlangen kan horen.
Gewoon wakker worden
in mijn dromen,
om te stoeien met
lichte woorden,
zodat ik aan een vreemde,
koude wereld
kan ontkomen.…
kerst-rondeel
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
4.256 zo dierbaar gebleven herinnering
aan een stal, een ezel en gelijmde os
waar schapen graasden op geurend mos
onder een boom vol kleur en schittering
in onze ogen nog stille verwondering
rond het kindeke op een takkenbos
zo dierbaar gebleven herinnering
aan stal en ezel, weer gelijmde os
kaarsjes flakkerden in de schemering
op onze wangen…
Gewelfhoge pilaren
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
447 voordat naweeën
en stemmingen hun
delicate remmingen
onder controle hadden
wij zijn toen gaan
kerken met gezang
kaarsen walmend stil
genietend zingen op
eeuwenoude zerken
mantra’s van gebed
in al zijn opstijgingen
langs gewelfhoge pilaren
bekleed met heiligen
die hun wonderen baren
gewijde stilte
in gods flakkerende
schemering…
Op het geraamte van de avond (1)
gedicht
3.4 met 68 stemmen
24.461 schemer brak de kleuren af
tot op gelijk gebeente -
het was weer tijd voor kale
echo's van de kale stenen.
je liep wat langs de kade
als zocht je iets van waarde.
een koffer die is blijven staan
waaraan een label met haar naam.…
De blauwe lipbloemige
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.204 Schrijf vandaag zeg jij
over de naaktzadige
de blauwe lipbloemige
de afdruk van geuren
het gezicht dat ontroerd
over hoe mijn handen jou ontdekken
het blote spelen in de schemering
hoe gulzig je uit mij eet
en jij zingt in mijn slaap
Schrijf vandaag zeg jij
hoe we vochtig liggen te zoenen
strelen hijgen bijten
in eenzelfde blindheid…
Wilde Bloesem
hartenkreet
4.3 met 67 stemmen
1.839 Wilde bloesem aan de bomen
Prachtig zo zuiver van kleur
Zonnestralen glinsteren zacht
Een lucht vol met zomergeur
En toch zie ik een schemering
Nu je vriendschap verdwenen is
Mijn hart is gevuld met heimwee
Het is jouw warmte die ik mis
Om zonder jou verder te leven
Doet me steeds weer zoveel pijn
Tranen weerspiegelen jouw beeld
Ik zou…
vergeet ons niet
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
869 verdragen
zoveel geschreeuw
en voeten die over hen
heenlopen
het aanzwellend geluid houdt niet op
vrouwen die de dood proberen te ontwijken
stikken in het gebed
kinderen verliezen hun taal
als uitgehongerd ongedierte
enkel de lage, stenen muur blijft staan
'nie zapomnij o nas' fluistert een vijftienjarige jongen
terwijl de schemer…
ik blijf achter
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
792 zeggen
kom blijf nog even
ik had haar
bij voorbaat
al verloren
zij kwam zo plots
in mijn beeldentuin
van zoete kersen
een zachte stengel
met een vederen pluim
en groeide in mijn leven
bloeide haast ongeremd
tot kostbaar zielengoud
zwevend wilde ik
dit wonder beleven
haar begrijpen in
duizendvoud
ik blijf achter
in de schemering…
sonos animalis
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
578 in de schemering
het weemoedig loeien
van een koe
twee houtduiven
in een zacht
aanroepend koeren
een kwakend kikkerkoor
verschuilt zich
in het riet
krassende kraaien
zoeken zwermend naar
de ultieme plek
in het struikgewas
betovert de nachtegaal
met melodieuze zang
in het donker tolt
de slapeloze
tobbend in zijn bed…
Roze wolkt je lach
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
521 jij hebt
nooit geleerd
over wolken te lopen
ondanks het roze
dat jou intrigeerde
al sinds je kindertijd
in die kleur vond jij
alles van boven bij gebrek
aan vertrouwen in eigenheid
zij bleven onbereikbaar
maar jij verruimde je palet
blauw en groen kwamen aan zet
in lange schemeringen
maakten zij contact zodat in op en
ondergangen…