2935 resultaten.
Pieten
snelsonnet
4.0 met 9 stemmen
1.495 Hij houdt Zwarte Piet in zijn armen op schoot,
want die is al kreunend op sterven na dood.
Ten grave gedragen door Roetpiet en co.
Helaas, speculaas. En nu mijn cadeau!…
Niets
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.051 Dat blijkt het echte sterven. De tijd is voorbij. Er is niets meer van ons lichaam te vinden. Bereiken we de grote stilte. Het grote sterven. Eindelijk.…
In memoriam mijzelf
poëzie
4.0 met 28 stemmen
6.478 Door vijanden omringd,
Door vrienden in de nood
Geschuwd als aas dat stinkt,
Houd ik mij lachend groot,
Al is mijn ziel verminkt,
Mijn lijf voor driekwart dood.
In 't leven was geen dag
Ooit zonder tegenspoed.
Ik leed kwaad en deed goed;
Dat is een hard gelag.
Nu, in verloren slag,
Strijd ik met starre moed.
Bedekt met sneeuw en ijs…
Vlinderdans
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
2.382 Al schreef ik een gedicht met gouden letters
Al bakte ik een taart van zonneschijn
Al weefde ik een tapijt van spinrag fijn
En schreef een symfonie van dauwdrupspetters
Al kneedde ik een levend beeld van honing
Al schilderde ik met het licht der Maan
Al sprak ik talen die ‘k niet kon verstaan
En bouwde luchtkastelen voor een woning
Al zweefde…
Mijn verbloemde leven…
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
17 Ik lig hier nu een aantal dagen
met slap gebroken stengels
en verlepte bladeren
rozengeur is schimmel zoet
als men sterfelijkheid dragen moet
Ik herinner me nog alsof het gisteren was
de dag dat ik gekocht werd
stralend van geluk zei zij
‘speciaal voor jou,’ tegen haar moeder
pronken in dat kristallen vaasje maakte me blij
Binnen…
hoeveel herfsten nog
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
2 maar als ze toch allen “ dood “ zijn
en zich hervonden hebben in een
overvloed aan geluk - waarom
neem ik dan het geschrei nog waar
van die momenten dat onze
gesprekken verder gingen dan
de beperktheid van een
overvloed aan woorden
vaak roemden we dat ons zwijgen
meer betekende dan alle grenzen uit
een oud atlas en dat wat eens was geschied…
Drie kleine Vogels…
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
15 Het eerste brak de schaal
hapte eenmaal naar lucht
een nat hoopje vlees
stierf zonder stoot of zucht
Het tweede staarde verloren
naar 't ongegraven graf
het weigerde voer
en kwijnde langzaam af
Het derde keek niet om
hij koos voor het leven
sloeg zijn vleugels uit
hoog boven de bomen verheven……
Dit stervend nijpen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 Er hier aangedrukt tegen de ruit iets rilt en trilt
ook in opstand tegen sterven is en voelt als quiz.
Naast inspanning houdt de wind zich dan weer stil
als ik uitstel wil, mijn frêle handen vouw en dit vraag,
deze vogel in de beukenhaag met takgetril dat ook wil.…
GEBED
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.949 De zuchten aan de ziel ontschoten,
De dankbede aan de borst ontstroomd,
En Gode vlammend opgeschoten,
Als gij zijn gunst en goedheid droomt,
Staan in ’t onfaalbaar boek van ’t leven,
Ginds, onuitwisbaar, opgeschreven.
Door Hem, voor wie geen tijd verloopt:
Gij zult ze als zielsherinneringen,
Eens wedervinden, eens die zingen,
Aan Hem, in wie…
o Gij die kommrend sterven moest
poëzie
4.2 met 8 stemmen
2.955 [Wijding-sonnet ter Gedachtenisse en Ere mijns vaders]
o Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart,
en míj liet leven, en me teder léerde leven
met uw zacht spreken, en uw strelend handen-beven,
en, toen ge stierft, wat late zon op uwe baard;
- ik, die thans ben als een die in de avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen…
Je intuïtie volgen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
536 Zijn er anderen die je pijn kunnen elimineren
met zachte invloed je verdriet wellicht keren.
Voeden anderen zich vanuit jouw geheugen
om je te raden hoe wel weer te deugen.
Hoe wis je dromen nu weer uit je ogen
voel je de dagen weer vol mededogen.
De geschiedenis kent geen rechte randen meer
in je dromen herleef je zijn dood keer op keer.…
Verlatenheid
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
686 In het ooit wat wellicht over jaren arriveert
houdt mij nu even wakker in de nacht,
het toont mij de pracht van eens geëerd
en tal van het beleefde andere eens gedacht.
Nu loop ik even op een ander pad van blijdschap,
zie de grote beer heel anders dan voorheen.
Ik struikel over woorden en vraag dan hoe vind je dat
we waren samen dat intens…
De crematie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
536 Het is opnieuw een donkere dag vandaag
de berkenhaag draagt muisstil de mussen
koolmeesjes sussen, zo oogt het, elkaar.
Illusies zijn niet meer mogelijk.
Ergens zweeft een meeuw opvallend raar
wat heeft haar vandaag meegevoerd,
kan zij ons met bepaalde angsten troost geven
het mooie en mindermooie nu verweven.
Ik ruik nog even aan de violen…
Die ene mooie ster
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 Laten we allemaal een schaduw na op aard
is dat wat ook de zon ons gebaart,
een boom, een mens zelfs een struik fluitenkruid
tot op een dag het andere licht dit alles terugfluit.
Ik snap wel waarom vogels daarom in zwermen vliegen
sporen zijn dan moeilijker te ontdekken ook op de grond
als je als deel van een vlucht in de lucht over de landerijen…
Geven om is niet meer voldoende
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Ik hoop dat het nog lang zal duren
lang zal duren voor ik ook stilte voor haar word.
Het verstand gunt ons vast die vele liefdevolle uren
maar met woorden van troost schiet ik nu te kort.
Al vindt ook zij nog steeds liefde en ook geluk in dingen
zijn wij niet de enigen die wakker zijn in de rozentuin,
ik zou nu over die broze bloemen en sneeuw…
Liefde gaat nooit dood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 Zoals wolken ontstaan
en weer oplossen in de lucht.
Zo leven golven in oceanen.
Water is het dat verandert
en blijft voortbestaan.
Mensen worden klein geboren
en groeien groot.
Ze komen uit en verdwijnen weer
in het zogenaamde niets.
Wolken en golven verdwijnen niet.
Water sterft niet.
Hemels en oceanen blijven.
Draag dan water, water…
Ruisen van het hart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 Mijn hart heeft al zoveel troost doorstaan
zegevierend gaf en geef ik dat alles geen naam.
Houden van zal voor eeuwig zo en rein zijn
sterker nog het wint nu nog steeds aan terrein.
Toen ooit haar lichaam gekist is neergedaald
heeft mijn hart het einde van een marathon gehaald.
Ik wilde weer beter slapen en heb het zo gelaten.
om een zorgeloos…
In onze slaap gaan wij tot God terug
poëzie
4.0 met 2 stemmen
801 Het leven houdt ons tegen tot wij sterven.
Dan keren wij voorgoed tot God terug.
-------------------------------------------------------
uit: Opwaartsche wegen, jrg 9 (1931-1932)…
Ik voel ook vandaag dat bitterzoet
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
455 De lucht die zwanger op barsten staat staart mij aan,
hij is donker en hij oogt daarin te willen groeien
dat feit kan mij boeien en ik vraag mij af waarom.
Waarom beweegt mijn haar nu ik het venster openzet,
trekt wind maar ook huiver door mijn lijf dat beklijft.
Ik voelde schaduwen niet van hier.
Is het een onzichtbare kou die als front…
stervende zwanen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 helderblauw en wit gevleugeld
als vogels met een lange hals
staan zij in poldergrond genageld
met de vleugels lamgeslagen stil
zwijgend de boodschap te getuigen
van een op apegapen liggend land
kortwiekt geketend waggelen zij
in het moeras van winst en verlies
dat hen langzaam verzwelgen zal
als niet diepe zakken en rijk gevuld
van het…
Alle tijd van de wereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 Alle tijd van de wereld trilt.
In een druppel water.
In een korrel zand.
In de kosmos.
In energie.
In een cel.
Eeuwig leeft alle tijd van de wereld.
In dorre woestijnen en in oceanen.
Ook in een mens die gestorven is,
en in onze herinneringen leeft.
In een aandachtig levend mens,
die alle tijd van de wereld heeft.…
Mag ook ik even
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Mag ik je schouder om even op uit te huilen,
wees maar stil nu gaan de woorden toch verloren,
ik wil eigenlijk alleen maar even voor verdriet schuilen
nu kan ook ik woorden van troost even niet horen.
Blijf gerust even zitten woordeloos mij warm omringen
soms zijn er gewoon draden onbeschrijfelijke pijn
ooit zal ook ik de vogels weer gewoon…
Rouwen kent geen tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 In tijden van verlies leer jij jezelf goed kennen,
kun je vaak maar moeilijk aan het besef echt wennen.
Om je pad te kunnen lopen, ook rechtop te kunnen staan
vraagt het ook uiten om ooit weer verder te kunnen gaan.
Je zult vaak in oude mechanismen schieten vol gemis,
laat mij maar even zeggen of je verstoppen in een nis.
Openingen zoeken om…
Mest van schrijvers
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
696 De kostelijke spijzen die u verteert,
veranderen in drollen.
Verteerd worden en verteren.
Uw lijf en leden zullen eens vergaan.
Stof tot stof. As tot as.
Als mest zult u wederkeren.
Uit mest bent u ontstaan.
Verteerbare schrijvers hebben gewoon geluk.
Wat zij schrijven en lezers willen lezen,
blijft onsterfelijk bestaan.…
Sta niet huilend voor mijn graf
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
5.185 Sta niet huilend voor mijn graf,
Ik ben er niet, ik slaap er niet.
Ik ben de zucht in duizend winden,
Ik ben de zachte sneeuw die valt.
Ik ben de zoete herfstregen
Ik ben de rijpe tarwe in de velden.
Ik ben de stilte van de ochtend,
Ik ben in de gracieuze vlucht
van buitelende vogels,
Ik ben de glans van de sterren in de nacht.
Ik ben in elke…
levenslot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 op de weg door het leven
loopt de dood naast ons
als een vage omstander
in de schaduw van het licht
als het onwerkelijke einde
dat zo onontkoombaar is
zij beneemt ons de adem
waar het leven nog vol is
veel te vroeg en onverwacht
pardoes en bruusk tegelijk
bij een plotselinge struikeling
die wij niet aankomen zien
na ons oneindig lijkend…
ROUWVERLOF, alsof rouwen zoiets als vakantie is!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
599 Het was Rotterdam, 1984, winter, januari
Mijn vader Gerrit Jan was stervende
Er moest ’s nachts gewaakt worden
Ook door mij, voor hem, om hem en Hem
Want hij was een diepgelovige in de Heer
Had zelfs al zijn familiegraf gekocht
Met als hoofdtitel: ‘Christus Triomphator
2 maal ben ik met hem in rolstoel daar geweest
Ik haalde zelfs nog…
Het geluk van vandaag
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
654 Tussen sterven en onze doden,
van wie we menen dat we zijn,
worden we opnieuw geboren.
Voorbij onbegrepen verdriet,
groeien pasgeboren jaren,
die hemeldragend trillen.
In bevlogen gedichten.
In snaren van violen,
die elke dag weer,
te horen zijn.
Er bestaan nabije werelden.…
Onze Lieve Dood
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
684 De dood zal helemaal helen gaan,
hetgeen het leven breken moest.
Zal helend terug gaan nemen,
wat bij geboorte werd gegeven.
Nieuw leven baart.
Opnieuw.
Ik zie het gezicht van moeder weer,
toen zij haar lijden gaf aan hem,
die haar lichaam liefde schonk.
Vandaag voel ik de blijdschap weer,
toen de dood haar tranen droogde.
Het verdriet…
Sonnet niet
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
705 Ik wilde je nog schrijven.
Een smeekbede:
Verlaat me niet.
Maar ‘t is niet dat jij de letters ziet.
De dunne lijnen van dit kladpapier
verdronken met de tranen van het afscheid.
Vaarwel mijn liefste.
En als er na dit leven, dit oneerlijke leven,
nog een eerlijker of ander leven op ons wacht:
Tot daar. Tot dan.…