Alle inzendingen over sterven

2935 resultaten.

Sorteren op:

Pieten

snelsonnet
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.495
Hij houdt Zwarte Piet in zijn armen op schoot, want die is al kreunend op sterven na dood. Ten grave gedragen door Roetpiet en co. Helaas, speculaas. En nu mijn cadeau!…

Niets

netgedicht
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.051
Dat blijkt het echte sterven. De tijd is voorbij. Er is niets meer van ons lichaam te vinden. Bereiken we de grote stilte. Het grote sterven. Eindelijk.…

In memoriam mijzelf

poëzie
4.0 met 28 stemmen aantal keer bekeken 6.478
Door vijanden omringd, Door vrienden in de nood Geschuwd als aas dat stinkt, Houd ik mij lachend groot, Al is mijn ziel verminkt, Mijn lijf voor driekwart dood. In 't leven was geen dag Ooit zonder tegenspoed. Ik leed kwaad en deed goed; Dat is een hard gelag. Nu, in verloren slag, Strijd ik met starre moed. Bedekt met sneeuw en ijs…

Vlinderdans

hartenkreet
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.382
Al schreef ik een gedicht met gouden letters Al bakte ik een taart van zonneschijn Al weefde ik een tapijt van spinrag fijn En schreef een symfonie van dauwdrupspetters Al kneedde ik een levend beeld van honing Al schilderde ik met het licht der Maan Al sprak ik talen die ‘k niet kon verstaan En bouwde luchtkastelen voor een woning Al zweefde…

Mijn verbloemde leven…

netgedicht
4.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 17
Ik lig hier nu een aantal dagen met slap gebroken stengels en verlepte bladeren rozengeur is schimmel zoet als men sterfelijkheid dragen moet Ik herinner me nog alsof het gisteren was de dag dat ik gekocht werd stralend van geluk zei zij ‘speciaal voor jou,’ tegen haar moeder pronken in dat kristallen vaasje maakte me blij Binnen…

hoeveel herfsten nog

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2
maar als ze toch allen “ dood “ zijn en zich hervonden hebben in een overvloed aan geluk - waarom neem ik dan het geschrei nog waar van die momenten dat onze gesprekken verder gingen dan de beperktheid van een overvloed aan woorden vaak roemden we dat ons zwijgen meer betekende dan alle grenzen uit een oud atlas en dat wat eens was geschied…
elze25 oktober 2026Lees meer >

Drie kleine Vogels…

hartenkreet
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 15
Het eerste brak de schaal hapte eenmaal naar lucht een nat hoopje vlees stierf zonder stoot of zucht Het tweede staarde verloren naar 't ongegraven graf het weigerde voer en kwijnde langzaam af Het derde keek niet om hij koos voor het leven sloeg zijn vleugels uit hoog boven de bomen verheven……

Dit stervend nijpen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 496
Er hier aangedrukt tegen de ruit iets rilt en trilt ook in opstand tegen sterven is en voelt als quiz. Naast inspanning houdt de wind zich dan weer stil als ik uitstel wil, mijn frêle handen vouw en dit vraag, deze vogel in de beukenhaag met takgetril dat ook wil.…

GEBED

poëzie
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.949
De zuchten aan de ziel ontschoten, De dankbede aan de borst ontstroomd, En Gode vlammend opgeschoten, Als gij zijn gunst en goedheid droomt, Staan in ’t onfaalbaar boek van ’t leven, Ginds, onuitwisbaar, opgeschreven. Door Hem, voor wie geen tijd verloopt: Gij zult ze als zielsherinneringen, Eens wedervinden, eens die zingen, Aan Hem, in wie…

o Gij die kommrend sterven moest

poëzie
4.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.955
[Wijding-sonnet ter Gedachtenisse en Ere mijns vaders] o Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart, en míj liet leven, en me teder léerde leven met uw zacht spreken, en uw strelend handen-beven, en, toen ge stierft, wat late zon op uwe baard; - ik, die thans ben als een die in de avond vaart, en moe de riemen rusten laat, alleen…

Je intuïtie volgen

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 536
Zijn er anderen die je pijn kunnen elimineren met zachte invloed je verdriet wellicht keren. Voeden anderen zich vanuit jouw geheugen om je te raden hoe wel weer te deugen. Hoe wis je dromen nu weer uit je ogen voel je de dagen weer vol mededogen. De geschiedenis kent geen rechte randen meer in je dromen herleef je zijn dood keer op keer.…

Verlatenheid

netgedicht
4.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 686
In het ooit wat wellicht over jaren arriveert houdt mij nu even wakker in de nacht, het toont mij de pracht van eens geëerd en tal van het beleefde andere eens gedacht. Nu loop ik even op een ander pad van blijdschap, zie de grote beer heel anders dan voorheen. Ik struikel over woorden en vraag dan hoe vind je dat we waren samen dat intens…

De crematie

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 536
Het is opnieuw een donkere dag vandaag de berkenhaag draagt muisstil de mussen koolmeesjes sussen, zo oogt het, elkaar. Illusies zijn niet meer mogelijk. Ergens zweeft een meeuw opvallend raar wat heeft haar vandaag meegevoerd, kan zij ons met bepaalde angsten troost geven het mooie en mindermooie nu verweven. Ik ruik nog even aan de violen…

Die ene mooie ster

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 514
Laten we allemaal een schaduw na op aard is dat wat ook de zon ons gebaart, een boom, een mens zelfs een struik fluitenkruid tot op een dag het andere licht dit alles terugfluit. Ik snap wel waarom vogels daarom in zwermen vliegen sporen zijn dan moeilijker te ontdekken ook op de grond als je als deel van een vlucht in de lucht over de landerijen…

Geven om is niet meer voldoende

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 498
Ik hoop dat het nog lang zal duren lang zal duren voor ik ook stilte voor haar word. Het verstand gunt ons vast die vele liefdevolle uren maar met woorden van troost schiet ik nu te kort. Al vindt ook zij nog steeds liefde en ook geluk in dingen zijn wij niet de enigen die wakker zijn in de rozentuin, ik zou nu over die broze bloemen en sneeuw…

Liefde gaat nooit dood

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 494
Zoals wolken ontstaan en weer oplossen in de lucht. Zo leven golven in oceanen. Water is het dat verandert en blijft voortbestaan. Mensen worden klein geboren en groeien groot. Ze komen uit en verdwijnen weer in het zogenaamde niets. Wolken en golven verdwijnen niet. Water sterft niet. Hemels en oceanen blijven. Draag dan water, water…

Ruisen van het hart

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 461
Mijn hart heeft al zoveel troost doorstaan zegevierend gaf en geef ik dat alles geen naam. Houden van zal voor eeuwig zo en rein zijn sterker nog het wint nu nog steeds aan terrein. Toen ooit haar lichaam gekist is neergedaald heeft mijn hart het einde van een marathon gehaald. Ik wilde weer beter slapen en heb het zo gelaten. om een zorgeloos…

In onze slaap gaan wij tot God terug

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 801
Het leven houdt ons tegen tot wij sterven. Dan keren wij voorgoed tot God terug. ------------------------------------------------------- uit: Opwaartsche wegen, jrg 9 (1931-1932)…

Ik voel ook vandaag dat bitterzoet

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 455
De lucht die zwanger op barsten staat staart mij aan, hij is donker en hij oogt daarin te willen groeien dat feit kan mij boeien en ik vraag mij af waarom. Waarom beweegt mijn haar nu ik het venster openzet, trekt wind maar ook huiver door mijn lijf dat beklijft. Ik voelde schaduwen niet van hier. Is het een onzichtbare kou die als front…

stervende zwanen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 424
helderblauw en wit gevleugeld als vogels met een lange hals staan zij in poldergrond genageld met de vleugels lamgeslagen stil zwijgend de boodschap te getuigen van een op apegapen liggend land kortwiekt geketend waggelen zij in het moeras van winst en verlies dat hen langzaam verzwelgen zal als niet diepe zakken en rijk gevuld van het…

Alle tijd van de wereld

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 421
Alle tijd van de wereld trilt. In een druppel water. In een korrel zand. In de kosmos. In energie. In een cel. Eeuwig leeft alle tijd van de wereld. In dorre woestijnen en in oceanen. Ook in een mens die gestorven is, en in onze herinneringen leeft. In een aandachtig levend mens, die alle tijd van de wereld heeft.…

Mag ook ik even

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 546
Mag ik je schouder om even op uit te huilen, wees maar stil nu gaan de woorden toch verloren, ik wil eigenlijk alleen maar even voor verdriet schuilen nu kan ook ik woorden van troost even niet horen. Blijf gerust even zitten woordeloos mij warm omringen soms zijn er gewoon draden onbeschrijfelijke pijn ooit zal ook ik de vogels weer gewoon…

Rouwen kent geen tijd

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 592
In tijden van verlies leer jij jezelf goed kennen, kun je vaak maar moeilijk aan het besef echt wennen. Om je pad te kunnen lopen, ook rechtop te kunnen staan vraagt het ook uiten om ooit weer verder te kunnen gaan. Je zult vaak in oude mechanismen schieten vol gemis, laat mij maar even zeggen of je verstoppen in een nis. Openingen zoeken om…

Mest van schrijvers

hartenkreet
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 696
De kostelijke spijzen die u verteert, veranderen in drollen. Verteerd worden en verteren. Uw lijf en leden zullen eens vergaan. Stof tot stof. As tot as. Als mest zult u wederkeren. Uit mest bent u ontstaan. Verteerbare schrijvers hebben gewoon geluk. Wat zij schrijven en lezers willen lezen, blijft onsterfelijk bestaan.…

Sta niet huilend voor mijn graf

hartenkreet
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 5.185
Sta niet huilend voor mijn graf, Ik ben er niet, ik slaap er niet. Ik ben de zucht in duizend winden, Ik ben de zachte sneeuw die valt. Ik ben de zoete herfstregen Ik ben de rijpe tarwe in de velden. Ik ben de stilte van de ochtend, Ik ben in de gracieuze vlucht van buitelende vogels, Ik ben de glans van de sterren in de nacht. Ik ben in elke…

levenslot

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 593
op de weg door het leven loopt de dood naast ons als een vage omstander in de schaduw van het licht als het onwerkelijke einde dat zo onontkoombaar is zij beneemt ons de adem waar het leven nog vol is veel te vroeg en onverwacht pardoes en bruusk tegelijk bij een plotselinge struikeling die wij niet aankomen zien na ons oneindig lijkend…

ROUWVERLOF, alsof rouwen zoiets als vakantie is!

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 599
Het was Rotterdam, 1984, winter, januari Mijn vader Gerrit Jan was stervende Er moest ’s nachts gewaakt worden Ook door mij, voor hem, om hem en Hem Want hij was een diepgelovige in de Heer Had zelfs al zijn familiegraf gekocht Met als hoofdtitel: ‘Christus Triomphator 2 maal ben ik met hem in rolstoel daar geweest Ik haalde zelfs nog…

Het geluk van vandaag

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 654
Tussen sterven en onze doden, van wie we menen dat we zijn, worden we opnieuw geboren. Voorbij onbegrepen verdriet, groeien pasgeboren jaren, die hemeldragend trillen. In bevlogen gedichten. In snaren van violen, die elke dag weer, te horen zijn. Er bestaan nabije werelden.…

Onze Lieve Dood

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 684
De dood zal helemaal helen gaan, hetgeen het leven breken moest. Zal helend terug gaan nemen, wat bij geboorte werd gegeven. Nieuw leven baart. Opnieuw. Ik zie het gezicht van moeder weer, toen zij haar lijden gaf aan hem, die haar lichaam liefde schonk. Vandaag voel ik de blijdschap weer, toen de dood haar tranen droogde. Het verdriet…

Sonnet niet

hartenkreet
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 705
Ik wilde je nog schrijven. Een smeekbede: Verlaat me niet. Maar ‘t is niet dat jij de letters ziet. De dunne lijnen van dit kladpapier verdronken met de tranen van het afscheid. Vaarwel mijn liefste. En als er na dit leven, dit oneerlijke leven, nog een eerlijker of ander leven op ons wacht: Tot daar. Tot dan.…