hoeveel herfsten nog

maar als ze toch allen “ dood “ zijn
en zich hervonden hebben in een
overvloed aan geluk - waarom
neem ik dan het geschrei nog waar

van die momenten dat onze
gesprekken verder gingen dan
de beperktheid van een
overvloed aan woorden

vaak roemden we dat ons zwijgen
meer betekende dan alle grenzen uit
een oud atlas en dat wat eens was geschied
een geschonden verhaal uit

het verleden betrof

het raakte telkens diepere lagen
en maakt een verbintenis tot
een eeuwig verbond

het geschrei waar mee ik begon
is geen geschrei van weemoed
het zijn de woorden van de
zoveelste herfst die ik

weer kan afstrepen op mijn
“ hoeveel herfsten nog te gaan kalender “

en dan denk ik

ook al tellen we de herfsten die voorbijgaan
maar de liefde die erin besloten ligt
laat zich nimmer aftellen

Schrijver: elze, 25 oktober 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

vrienden sterven herfst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7