3024 resultaten.
overgang
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
653 nooit was ze alleen
het huis had sterke vleugels
en ogen die ze kon sluiten
veilig verborgen
toen de dag nieuw werd
huilde van nood
wuifden enkel kale takken
welkom en ze vertrok
beladen met verleden verdriet
de wereld rond
tot aan de ring van vuur
en er doorheen
gelouterd tot feniks
hooglied van de zon…
sprookjesland
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.056 Heerlijk stil is het om mij heen
het is hier stil en zo sereen
idyllisch is het gezicht
de nevel die uit de grond wordt opgelicht
heel langzaam zie je het zweven
de nevel komt tot leven
kon ik het maar pakken
maar het verdwijnt op de takken
de zon verwarmd de damp
aangetrokken als een soort mistlamp
het stijgt over mij heen
sprookjesland…
wil der wegen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.201 De wil was er,gezocht heb ik
op plekken waar nooit iemand is gegaan
waar hart en ziel zich kruisen
in de aarde van het bestaan
kroop door de holtes van mijn wezen
zwom in het diepste van mijn ziel
klom over honderde illusies
waar ik duizend malen viel
heb daar mijn weg gevonden
aan het puntje van mijn tak
vast moest ik mij houden…
Een nieuwe jas
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
835 mijn muisdagen zijn voorbij
geen krassen meer op mijn ogen
‘k zie elk addertje onder het gras
en krul mij in het verlangen
om weer soepel en gefocust
aan de laagste tak te hangen
ja, ik heb een jasje uitgedaan
maar dat is voor mij toch evident
want mijn nieuwe kleurenvel
geeft weer ruimte om te spelen
en speuren langs slingerpaden
als…
Als rondvliegend glas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
512 chaos vlaagt heftig
in brekende takken
lopen emoties
huizenhoog op
in donkere luwte
ritselt vervaarlijk het blad
loerend op kansen
uitschietend in kracht
woorden snijden
als rondvliegend glas
verwonden geliefden
met een hysterisch gelach
nog is de storm
niet bedaard
maar goede medicatie
heeft ons de orkaan bespaard…
Over en over
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.089 als een wilg op weg
naar winter
de bladeren zacht laten gaan
takken strak in de wind
nog even en het snoeimes
dringt tot aan de knot
er rest niets dan wachten
op herhaling
zal een zomer nog
de kleuren hervinden van toen
alles bloeide en vogelbekjes
voedden zich op de takkenschoot
de root scheen van goud
leven overleefde
de treurnis…
te onschuldig
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
659 de wereld is mij wat te wit
verdoezeld zijn de harde tonen
gedempt in alles dat bedekt
kan het rauwe niet naar buiten komen
ik mis de ruwe bomenbast
de wilde takken en de stekels
het grauwe drenzen van de regen
zelfs het verbruinde eikenblad
het is met toch te argeloos
natuurlijk, euforie van zacht
maar het maagdelijke kan er nu
zo langzamerhand…
ademtocht
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
581 vogels vallen mee
ijzig striemend de wind
takken kraken hard
winterglinster spat
aarde als versteend
ijzig koud bevroren
sneeuw jaagt onvermoeid
alle kieren vol
bomen huilen helse koren
winter blaast z’n wangen bol…
Lentegeluk
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
661 Sereen staan de bomen
de takken fijn besnaard
de knoppen nog even dicht
voor ons bewaard
wachtend op het zonnelicht
en de jonge blonde fee
die zal komen
neemt ze het groen,
de vogels
en alle bloemen mee
Dan bezingt ze
jubelend de lente
die weer stralend lacht
na een lange koude
winternacht…
Seizoenen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 Vol van het groene blad dan het geel
met de kaal wordende takken.
Als de herfst komt met zijn storm
zal hij in mijn hart gaan luwen.
Heel langzaam het vertrouwen in
mezelf weer zal gaan hervinden.
Dan zal er ook voor mij weer
een nieuw seizoen beginnen.…
Leegte
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
515 de leegte die door mij stroomt
ontpopte op die groene heuvel
waarvan de naam mij is ontschoten
zwierden takken die kusten
de grijze nacht die hen
in evenwicht hield
zwarte vogels cirkelden
om de hoofden van degenen
van wie de zin verloren had
knaagden bevers zich een weg
door het onoverkomelijke
'n naamloze hief haar kelk op…
Vlerken
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.356 Nachtelik vliegen vogels van
de wilde wingerd weg
Schrikbeladen klapperen vlerken
dof
in deemstering
Knakgeluid van takken veelvuldig kort
ontsluieren vlerken
éen ogenblik
niet-herkenbare ruimten
de ruimte is van knakkende
vlerken
vol
Plotseling zijn vogels
schrikgeschud
ons
tot-dingen-gestolde Angst…
Is dat wie ik ben...
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
625 ben ik
als het licht dat kaatst
op een winterblad
glanzend, maar bros
zodat de vorst het
makkelijk, vinnig krakt
zo kwetsbaar ben ik
als de merelvleugels
ondergesneeuwd
wachtend in een tuin
onder de liguster
op de bekoring van de zon
zo frêle zachtjes
luisterend naar een lied
de boventoon
van vreemde vogels
op de hoogste tak…
Verbonden
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
529 De afstand
het fysiek
de hand die er niet is
Afhankelijk
kwetsbaar
Die ander
een stuk van mij
al die anderen
stukken van mij
Van mijn zelf
Ik snij ze niet los
van me af
Ik zou dood bloeden
Eén rivier
vele takken in de delta
naar de zee van het
één zijn
Water draagt de kern van onze ziel
Verbonden zijn in de pijn van…
Voetafdruk van mijn jeugd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
510 PASTORIETUIN
Kastanjes in volle
Bloei die het leven
Vieren in het
Vriendelijke ochtendlicht
Geur van nu te ruiken
In de voetafdruk van toen
Van mij als vijfjarig kind
Dat aan het begin
Van zijn mensenleven
Dezelfde bomen meemaakte
Met takken die als
Slingerplanten dienden om
De pastoriegracht over
Te steken - en die samen…
Hoe ze struikelt
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
564 hoe ze struikelt over de schaduw van de maan
oude sporen zuchten in de takken van de bomen
het bruidskleed van de nacht stilletjes bloedt
in de dageraad van nooit gezegd
ik raap verkrampte woorden op
ruik de geur van kwetsbaar en alleen
draag het meisje in de binnenzak van mijn schoot
veilig en geborgen mag ze scheurletsels huilen…
als een oude boom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 Als een oude boom
zo wil ik worden
Vol met knoesten,
littekens van afgebroken takken
Een schuilplaats biedend,
aan rondtrekkende vogels
Een veilig nest,
voor hen die rust nodig hebben om te broeden
Ik laat de stormen over mij heen komen,
maar groei door
Met mijn stevige wortels,
voed ik mij met alles wat moeder aarde in zich…
Wie wil ik zijn?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
688 Wil ik met mensenogen
Oordelen over de taken
Die alleen door mij
En niet door de ander
Worden verricht,
Of is het voldoende
Gewoon bij Zijn
Kinderen te passen -
Als ik aan de voeten zit
Van Hem die voor mij
Sterven zal en al mijn
Zonden wit zal wassen…
Geloven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
510 het is net, zegt ze, alsof de lucht
begint te trillen op de momenten
dat alleen ik naar de takken kijk
het gebladerte dat loslaat en valt
alsof mijn blik het aanwakkert
een soort sterfte teweegbrengt
wil je, vraagt ze, morgen samen
met mij naar de bomen kijken?…
groengele rover.
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
755 Kruipt en sluipt heel langzaam in heggen over takken.
Rode tong schiet met korte tussenpozen uit de mond.
Haar half gesloten ogen opent ze echter terstond.
Als ze vliegensvlug een prooi moet pakken.
Dit specimen kan men soms tegenkomen in de Franse natuur.
Vaak is 't in de campagne je altijd aanwezige buur.…
peppe
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
511 midden mijn alleen zijn
heeft ’t verleden
me bij de arm gegrepen
bracht me naar de bank
achterin de tuin
bedacht hoe hij een tak
zoetigheid afbrak en sprak
huil maar mijn stekelbeeske
ik droog je tranen wel
nu en later
zal nooit overgaan
maar in je hart verblijven
één en al aanwezigheid
samen zijn we naar binnen gegaan…
Gezanten... van kleur en licht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
459 Nog fladdert
kleur
tussen bloem en blad
blad en tak
Door een wak
in de wolkenlucht
schijnt mager
de zon
Valt
het schamel licht
op een spin
die z'n web spon
aan de rand
van het dak
met de regenpijp
verbonden
Vlinders?
ze zijn naar
elders gezonden
gezanten zijn 't
van kleur en licht.…
meervoudig sterven
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
608 gejammer van stervende takken
nachten vol regen
spiegels en luchten
niets ontsnapt aan
het geluid
het tast zintuigen aan
het slokt wolken op en het levende
zie ik verdwijnen
zal een vogel nog zingen
tussen schaduw en schors?
ik treur om gehavende nerven
het breken door ongevraagde winters
en van daaruit in eigen handen…
Fotonen klonen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
508 De boom ontdaan van blad
strekt de magere takken uit
hemelwaarts omhoog, veelarmig
tot rust gekomen in de nacht
een kleed van sterren aan
Jij wil niet horen van een maan
gevangen in de kale, schurende vlakken
alleen maar omdat jijzelf beweegt
verdwijnt, verschijnt, verdunt
verdicht op elk niveau van bestaan…
Uit dood hout
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
844 waai maar wind
takken vliegen van de bomen
zij breken eigen winterdromen
ik zie ze vallen
hun herfst is gestorven
de oogst al lang geborgen
zij knapten in gebreken
de kou had hen geen
nieuwe buigzaamheid gegeven
waai maar wind en schift
de bomen uit dood hout
zal nooit meer de lente komen…
Reikhalzen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
597 de mooie lichtstralen
als plooien gestreken
bijzondere kleuren
op een fluisterstil veld
o, wat kan ik verlangen
naar het lentefeest
de knoppen aan de
nu nog schrale takken
naar het Kiewiet-Kiewiet
luid en duidelijk
het uitgestrooide zaad in
de vorens van de akker
-
ik zou de warmte willen
meenemen onder mijn jas
de kou laten…
Afscheid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
708 Jij hebt je taak
volbracht.
Sterf in vrede.
Wij blijven
voor altijd verbonden.
De liefde van jou en mij
zijn onherroepelijk met
elkaar verbonden.…
lichtpunt
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
513 lieve dichters mensen uitgeverij
kunnen er
wat minder
kerstboomballen aan
de takken
bedenk
gemartelde geredde
beren dit
uitgespaarde geldsom
dat is
wat ik
hen schenk
als donateur
bijna 25
jaar
verontrust dit
mij het
gaat maar
door deze
misdaad bizar
naar
2021 houd
u flink
redding voor
BEER hier
de link
wederom…
Het huwelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
736 Er zit een blote man
op een tak in de perenboom
Ik zie hem door het keukenraam
Onder hem, in het gras
ligt zijn decorum
Op de tafel waaraan ik zit
staat een kinderloze foto
Ik ruik de strijkbout
die zich door een overhemd brandt
In de huiskamer, in zijn kooi
fluit de kanarie en ik denk:
"van het concert des levens
krijgt niemand een program…
goud
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 dwalend door het bos van mijn gedachten
zie ik ogen open door de bomen licht
hoor ik oren open in een luisterend wachten
woorden komen fluisterend op zicht
voel ik aan een tak vol bladeren van ontluikend groen
zinnen groeien tot een nieuw gedicht
zwijgen is zilver schrijven is goud…