3205 resultaten.
Legende
gedicht
3.8 met 5 stemmen
3.495 Ergens liggen nog de juwelen
van de verdwenen prinses;
zij die hen trachten te stelen
gebruiken breekijzer nog mes.
Zij zingen totdat hun lippen
droog en gezwollen staan,
dan stijgen meerminnen op klippen
grijs uit de grijz' oceaan.…
Balts
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
839 Samen verdwenen zij in het riet
en ik liep verder langs de vliet,
nagenietend van hun duet,
een klassiek waterballet.…
Eenzaamheid
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
2.039 Even verdween de mist uit je ogen,
toen je van mij werd weggeleid,
de dood kwam vol mededogen
en ik deelde met jou de eenzaamheid.
De dood geeft het leven zijn enige zin,
maar is hij het einde of juist het begin?…
Met elkaar drinken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 ik heb je tranen niet geteld
maar het was denk ik genoeg
om alvast twee halve glazen
met elkaar te kunnen drinken
ik heb ze voor je weggeveegd
om niet weer verdriet te proeven
en onze Raki was nog niet op
-ik was liever dronken
van de drank-
maar zoetigheid was
allang verdwenen
en daarom wat later
deden we onze ogen dicht
zorgen…
Einde (I-II-III)
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.694 I
In de trein weet ik
dat ik niet meer thuis kom
Jouw ogen zullen
niets terugzeggen
Een klok tikt
door de stilte
II
Hoe jaren
verdwenen
na enkele
woorden
‘iets’
‘iemand anders’…
Vreemdeling
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
829 Vervreemd
van de stilte die mij beroert
dwalen mijn gedachten
in schaduw
een uil schreeuwt zijn roep
die eenzaamheid scheurt
in duizend stukjes
winterlucht
deze nacht
zoek ik naar de vreemdeling
die spoorloos verdween
tussen woorden op bleek papier
zijn naam
dwaalt tussen bomen
als ik mijn voeten zet
in pasgevallen sneeuw…
En dag was oud.
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.159 Vervlogen roem is verdwenen.
In alle eenvoud
geniet hij van deze momenten.
Ervaren door de ouderdom.
Bekijkt hij 't leven andersom.
Hij plukt nu wat moed uit z'n jonge leven
Toen alles nog ging zonder beven.
Rust is nu zijn uitgangspunt.
Gedaan met nog een stunt.
Het leven waardig beleven
Is nu zijn streven.…
amour perdu
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
1.544 ik kijk versuft naar wat je achterliet
een half gerookte sigaret, het lege glas
wat kruimels op de keukenvloer
hoor nog de toon waarop je sprak
de deur die zacht gesloten werd
zelfs de hond bleef onbeweeglijk
liggen in zijn mand
alsof je even om een boodschap liep
nooit echt verdwenen bent…
vier zomer haiku
gedicht
3.0 met 370 stemmen
64.153 waar groot hoefblad groeit
is de oever verdwenen
daar schuilt de kikker
als de avond valt
en de bloemen zich sluiten
danst de mug zich warm
lisdodde kijkt uit
langs weiland en waterkant
doodstil vlucht een vis
nauwelijks merkbaar
drijft het waterlelieblad
maar de tijd verstrijkt
-------------------------
uit: 'Bladeren', 2007…
de schijn tegen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 ochtenstond, goud
tanden verbrokkelen
knipperende ogen
licht ligt onverstaanbaar
over een verdeeld land,
men bouwt een toren, horizontaal
het oosten licht op
firma Het Zuiden
zoekt de Grote Beer
de zee glinstert naar de horizon
volkomen buiten westen
een zon verdwenen
de kleur is scharlakenrood…
Noorderzon
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.138 rood scharlaken
over velden van ivoor
brak zij in die schaarse dagen
die de zomer nog kon dragen
zomaar in een hemelspoor
met haar laatste glimlach door
En zij dreef de blauwe luchten
in haar zuchten weer bijeen
waarna zij haar laatste stralen
nog een keer de grond liet dwalen
toen zij loom - zo naar het scheen -
met een noorderzon verdween…
verdriet voor jou
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.325 Onbeschrijfelijke pijn kruipt door m'n hart
voel me ineens zo klein
je hebt me verward
ik hoef je niet meer te zien
je ziet niet wat je hebt gedaan
dit is niet wat ik verdien
ik ben alleen komen te staan
je bent een player weet je dat
ik had dit niet van je verwacht
je bent verdwenen op m'n achterpad
ik heb het helemaal met je gehad…
sprookjesland
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.056 het om mij heen
het is hier stil en zo sereen
idyllisch is het gezicht
de nevel die uit de grond wordt opgelicht
heel langzaam zie je het zweven
de nevel komt tot leven
kon ik het maar pakken
maar het verdwijnt op de takken
de zon verwarmd de damp
aangetrokken als een soort mistlamp
het stijgt over mij heen
sprookjesland wat langzaam verdween…
Alweer verlaten
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.815 Ze heeft me verlaten
Ik ben weer alleen
Telkens zie ik het weer voor me
De dag waarop ze voorgoed verdween
Soms zie ik het niet meer zitten
Dan wil ik overal mee stoppen
Op dit moment lijkt niets meer te kloppen
Alles gaat mis
Laat me toch herleven
Laat me toch stoppen met lijden
Wanneer gaat voor mij ook het licht weer eens schijnen…
't Blauwborgje spreekt
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
730 Veel is van hen verschenen,
hun werken leven voort,
waar ik al ben verdwenen
wordt nog van hen gehoord.…
herfstgedachten
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
554 een laatste droom
in het verschiet
de berg te hoog
een leeg vergiet
door deze zeef
is het gegaan
het klein geluk
uit je bestaan
't vloog zo weg
met het vergeten
je zag het aan
hebt 't geweten
het komt niet weer
dat is een feit
verdween voorgoed
in eeuwigheid…
Eén met de zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 Gisteren zat ze daar,
een vrouw in een strandstoel,
een lichtgewicht,
ineengedoken, bijna onzichtbaar,
een schraal figuur,
pal in het midden van het strand,
ze keek voor zich uit,
recht naar zee,
bijna onbewogen,
de handen in haar schoot gevouwen,
ze had iets sereens,
en toen het avond werd,
verdween ze even geruisloos
als ze was gekomen…
Poëzie met een hart.
netgedicht
1.3 met 10 stemmen
583 Het ene na het andere blad
verdween in de prullenbak
vol met geschreven woorden
die weer werden herschreven.
Ik wilde gaan verwoorden,
emotie, warmte en verlangen.
Als dat door de lezers gevoeld
zou worden was mijn doel
bereikt omdat ik graag
Poëzie wilde schrijven met een hart.…
Nooit weer om
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
489 op zondag werd ik wakker
alsof het maandag was
en stopte pardoes
de vuilnis in de brievenbus
zodat ik me op maandag
kon verslapen en onverstuurde
brieven opende om ze begrijpen
bleek het thee-ei verdwenen
tussen zoekgeraakte sokken
die nooit weer om kwamen
daarbij vervloog alle hoop
op een ijsvrij weekend…
landman
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
805 zijn schim loopt over velden
de wegen laat hij, want zijn schapen
vragen meer
boven hem een zwaluwdans
geschreven volgens dat, wat regelloos
verschijnt
als de dag verdwijnt
verdwijnen ook de vogels, tureluurs
rond landerijen
vleugellam nu hij -verdwenen is
ergens
in de mist
verblijft zijn stap
in dat buitenland dat door zijn vrouw…
Hinken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
771 Kind op één been
met wind verdwenen.
Violen die maat aan geven,
voor communistische ideeën
nog voor het breken van de zomer ter dood gebracht.
Het kind
als oude man
tranen vol weemoedig verlangen;
de foto’s van zijn hinken in zijn hand.
De wind in wuivende pluimen gras verscholen.
Hij lacht.…
Eerlijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 Zoek het hart in mijn woorden
kleed ze uit tot op het bot
hoor de klanken in akkoorden
van stemmingen die men vond
en verdwenen in het heden
in donkere ongeploegde grond
laat ze als ongerepte zaden
kiemen in een vrije lucht
tot ze vele vruchten dragen
naar een toekomst in het licht
waarin ze verleden niet schuwen
maar zich vormen tot gedicht…
Ravenvriend
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
544 Na jouw dood
is de danszaal verkocht
er dansen nu geen schimmen meer
maar in de schaduw ligt de nacht
de struiken zijn verwijderd
verloren zaden gedroogd
bij een houtvuur
jouw geest is bijna verdwenen
de vogels wachten op het dak
totdat de herinnering is gestorven
en er niemand ooit meer nadenkt
over hoe het bedrog nooit heeft geleefd…
mijn seizoen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
630 Onbekommerd
slenter ik door
zachte aarde
en ritselend blad
Laat voetsporen achter
en kijk niet om
De wind veegt
ze met
een nonchalant gebaar
weg
Verdwenen is mijn leven
Ik adem
witte wolkjes
Blaas plagend door
flonkerende nijverheid
En strijk met
een vinger voorzichtig
over de kwetsbaarheid
van de herfst
een geur…
blauwe wimpels
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
430 alle engelen die ik vraag verlengen stil hun vleugels…
zijn kleine kwetsbaarheid raakt
in hart en nieren
en hij laat me
blij het leven vieren
ver voorbij het kille naakt
van herfst
met wintertenen
alle kou is snel verdwenen als zijn
zachte wolkjesgeur
mijn lach
voor altijd zonnig maakt
nog voor ze is verschenen…
tussentijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 met stotterende benen
blazen wij de aftocht
voorbij de mooie verhalen
verdwenen we
wijzer en verwond
in het landschap…
Oma
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
748 Een kluwen wol, twee breipennen
een glimlach die maar niet verdween
koffie zwart, twee zoetjes
bij haar had wederom de zon geschenen
maar een dag legde zij haar pennen neer
keek dwars door je heen
de glimlach nog vaag
geen koffie meer, geen zoetjes
waar een lach eens heerste,
kwam heel traag
een traan.…
Waarom niet?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
635 Gewoon weg
Nu
Voor altijd
Verdwenen…
de veren van de vogelman
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
475 achter de duinen heeft hij zich
vleugels aangemeten
nu fladdert hij
de vogelman door het
zand naar het water
boven hem strekt een
oneindig blauwgrijze deken uit
hij houdt de vleugels hoog
tot hij als een vogelstip aan
de horizon verdween
de veren van de vogelman
komen bovendrijven
wie ziet zijn unieke veren
wie haalt ze uit het water…
Tijd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
528 Toen de goden nog geen doden waren
en als glanzende goden sliepen in de zee
toen onze ziel nog niet haperde
Verborgen we in een kruik de huiver
van verdwenen jaren lieten haar achter
in een zee van barmhartig zout
Toen de maan in de hemel hing
een vleugel achterbleef in het web van de spin
snakte de tijd onder het asfalt naar lucht…