316 resultaten.
Frisheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
414 als een onwetende natte hond
druipt het zeewater rond mijn golfbrekersziel
met blauwe droefheid
in mijn groene zeedijkogen
mijn lippen voelen aan
als de oevers van een uitgedroogde rivier
maar in mijn irissen blijft zoals steeds
de flikkering van zon op water
als verborgen woorden
in schelpen en onderwater zeewier
een frisse wind waait…
Allerzielen
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
728 Daar gaan ze weer: de velen die
de doden gaan bezoeken
met licht en bloemen,
met herinneringen
en droefheid
groots en teder.
Maar wat is dood zijn: leven
in een ander zijn, een niet
meer uit te leggen verband,
een geheim
dat aanhoudt
groots en teder.…
tranen zonder tuiten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 dichter dan ooit
nadert zijn zang
haar hart
wat doet een
oud mens
met waterlanders
zonder harnas
hoe komt het dat
diepe droefheid
haar keel
dichtschroeft
en doet alsof
smart geen traan
waard is
hoog in de lucht
zingt de veldleeuwerik
hoe troostrijk
stromen droeve
verlangens
tranen zonder tuiten
van een oud mens…
Verloren
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.358 Verloren
Dwaal ik
Door de tijd
Ben ik
Ingekapseld
Door intens verdriet
Woordeloos
Omhels ik droefheid
Laat zakken
De moed
Om verder te gaan
Ik weet niet hoe
Of waarom ik leef
Weet niet als anderen
De onbevangenheid
Om open te staan
Onschuldig te zijn
Alleen maar te zijn
In mijn dromen
Zoek ik
Tastend in beelden
Naar antwoorden…
In vervreemding
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
504 als de schemer
zich verdiept
heeft dat altijd
iets mystieks
hoor ik stilte
voel hoe licht en
donker zich bewegen
in hun strijd om leven
proef droefheid
van melancholie
omdat ik weer
het spijtig einde zie
van wat een mooie
dag ons bracht
aan zonnepracht
in prille lentetooi
nu verduisterd door
het holle van de nacht
in vervreemding…
Verlies vindt
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
720 Nauwelijks nog het gezicht
herkennen, verschrompeld
in de dood, bleek en koud
als ijs, lange haren ingekort
Voorbij droefheid en pijn
het lichaam achtergelaten
de ziel vindt zijn plekje
wel tussen hemel en hel
Misschien even terugkomen
als een voor- of achternaam
valt in een gesprek, genoemd
in boek, tijdschrift of krant…
het stemt droevig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
453 het stemt droevig
de naamloze dode
het verzwegen kind
de naar binnen gekeerde ogen
van de vergeten man
de krassende strepen
van het rode potlood
de verdwenen weg naar huis
de dreiging voor het onweer
de achtergebleven appels
in het gras
de leugens van ver weg en dichtbij
de donkere toonsoort
van nagelaten woorden
de droefheid…
Ontbrekende stukjes
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
450 naar boven
intuïtief
trekt de hoogte
omdat beneden
alles langzaam
schuifelend moet
mijn zoeken
is een opnieuw
begroeten van
ontbrekende stukjes
die ik vergeten ben
mijn drive gaat
voor volledigheid
naar een volmaakt
verband voordat
ik zonder strand
in eeuwige
verbondenheid
raak ik de aarde
kwijt en kijk in spijt
en droefheid…
verloren ziel
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.621 een kille stilte
nadert de dam
ik proef de droefheid
die mijn oog vernam
verloren grond
zwevend in de hel
lucht is een gevoel van armoe
het voelt zich onwel
een stem in de geesten
in de ziel
verniel
vergaan
niet meer bestaan
verlaten en verloren
niet voor geluk geboren
de ziel nadert de dam
en springt de diepte in
het leven
nooit…
Nu huilt de winter in mijn hart.
poëzie
3.1 met 16 stemmen
5.122 O, droefheid van dit Aards gezicht!
Het moet toch al verdorren-
Het mensen-hart, het zonne-licht,
Zij sterven zonder morren.…
Sprekende ogen...
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
2.328 Zie door het zachte kaarslicht
de schittering van een traan
de droefheid op haar gezicht
wat is ze aangedaan!
Zie hoe vreugde en verdriet
in haar ogen zichtbaar verschijnen
haar emoties zijn niet hypocriet
maar kunnen waarheid overseinen!…
De twijfel en de spoken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.409 Misschien bleef jij
het kind dat bij
vrouwenborsten
beschutting zocht
Misschien hoopte jij
op een hemel
omdat je van de
belofte hield
Misschien zocht je
een vader die over je
haren streek en zei
dat jij de liefste was
Misschien had je
daarom subtiele
humor omdat die
de droefheid overwon
Misschien moest je schrijven
omdat…
Maagdenvlies
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
756 breek lucht en wolken
achter strand en water
in een overgevoelig
zwijgen
geef wind en regen
een onverbloemde naam
over het lichte veld
van doodse
droefheid
hemel maagden
met weergalmende onschuld
in ongemerkte pijn
van de aarde
sterf aan het eind
van ieder woord
tussen de duinen
van mijn melaatse buik
maar wuif me geen…
QUEL ÊTRE N'AIME PAS QU'ON SE SOUVIENNE DE LUI?
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.663 een handvol verzen,
niet langer dan de wind het vallend lover draagt
en het getij hen als dood blad voorbij sleurt
en laat verrotten in vergetelheid;
en in het hart van ene die mij nu nog liefheeft,
een droefheid, die zij overleeft.…
Mooi geweest
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
727 Jij klaagt steen en been
drijft bovenop als schuim
De bloemetjesjurk valt ruim
wolkt donker om je heen
Droefheid hangt in de lucht
een glans als van een ster
schijnt liefdevol van ver
driemaal klinkt mijn zucht
Omhoog, omhoog in het licht
karbonkel van praal en pracht
het hart versnelt zijn plicht
de ziel zoekt wie wordt verwacht…
In het graf gelegd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
624 Wie kan de pijn vertalen naar een lied
dat helder toch kan klinken maar dat
weet wat hier gebeurt aan droefheid
en uiteindelijk ook wil berusten?
Ons hart wil schoonheid drinken, zich
laven aan het licht en laten gaan.
Voor mijn jongste broer die straks begraven wordt.…
Hoopvol
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
588 We kunnen toch mekaar omringen
met zorg en liefde zoals ‘t heet,
want enkel klagen helpt niet leven;
een beetje moed en dapperheid
kunnen toch mensen vreugde geven
waar angst en droefheid deze tijd
ons lot bepalen. Durf te kijken
naar schoonheid in het lentegroen,
naar alles wat ons kan verrijken
en zo iets hoopvols rond je doen.…
Wij dragen 't zijn
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
580 Wij dragen ’t zijn in broze vaten,
want wie we zijn, we weten ’t niet.
We kunnen enkel achterlaten
wat iemand niet met ogen ziet:
de liefde die we ooit eens gaven,
de dankbaarheid om ’t levenslicht,
de vreugd van iemand die we laven,
de woorden van een klein gedicht,
want of we ooit hier echt beminden,
heel zeker weten we dit niet,
we…
Maria Lichtmis -Voorzegging van Simeon.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.706 Maar ook uw eigen ziel zal pijn
en droefheid, leed, gegeven zijn.
Het lijden dat uw Zoon straks wacht
verduistert licht tot donk're nacht.
Uit het oratorium Mater Dolorosa, bij gelegenheid van
de 350ste verjaardag van de oprichting
van de Broederschap van O.-L.-Vrouw van VII weeën
in Peer, 1997.…
Bij het heengaan van Iny Driessen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
767 Je was vol moed en enthousiasme,
vervuld van hoop en ging zo door;
Al wist je dat je zou verliezen,
je bleef vol vuur en ging ervoor.
Nu zijn de dagen vol van stilte,
de bloemen zwijgen, zingen niet,
maar velen vinden in jouw voorbeeld
weer kracht, te midden van verdriet.
Bedankt voor wie je was voor velen,
leef nu maar verder, in het…
De lucht als decorum
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
439 in jouw
verhalen hoorde
ik je hart kloppen
zag ik hoe jij
verschrikt je
ogen opsloeg
ging je stem
door spanning
omhoog en
donkerde
droefheid je
spanningsboog
vingers en
handen hadden
lucht als decorum
zij namen ons
mee alsof we daar
gewoon hoorden
jij raakte ons
altijd in het
diepst van de ziel
omdat jouw
warme…
Zich laven aan het licht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
681 Wie kan de herfst vertalen naar een lied
dat blij kan klinken en toch weet
wat hier gebeurt aan droefheid en berusten?
Wie kan de klamme kou verwarmen tot
er weer vreugde gloeit onder de as?
Weemoed schrijft met loden letters
maar onvermoeibaar groeit verstaan.
Ons hart wil schoonheid drinken, zich
laven aan het licht en laten gaan.…
Je Ogen
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
885 Mevrouw, ik zie jouw ogen
Zo bloeddoorlopen
Dat zelfs het breken van de hemel
Boven onze hoofden
Een rozenregen is
Mevrouw, ik zie mezelf
In de glans van je traan
Staart een kind naar mijn blik
Ziet de verbazing als ik schrik
En sluit schichtig zijn ogen
Mevrouw, kijk naar mij
Achter de droefheid, het verraad
En de schijn…
O vrouwe
hartenkreet
3.3 met 16 stemmen
1.443 Wie ben je toch
Jij kroonjuweel,
bloeiende rozentuin,
koningin van mijn dromen,
getogen
in het land van Breughel,
van milde regen,
zoete tranen
die vallen
over mijn droefheid
Maar ach,
misschien is liefde
niet meer dan dat :
een vrouw
die in een willekeurig treinstation
uit een wagon stapt,
enkele seconden lang schittert
en dan opgaat…
de Nacht
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
775 Maar al zal aan al die nachten ook een eind zijn,
de dag kent dan droefheid of zal juist uit vreugde bestaan.…
Triest
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
1.138 de geslotenheid van je gezicht
ik durf het niet te vragen
wat je nu precies hebt gezegd
ook al verstond ik je niet zo goed
ik verloochen niets
maar ik heb geleerd dat
stenen en sterren niet opdringen
en bloemen stil zijn
de wind blaast mijn verlegenheid wel weg
ik geef je een knuffel en een zoen
dat blijkt voldoende om even
de droefheid…
Begin van wereldvrede
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
476 Gedoken bij de ingang
zat je daar ontheemd
je ogen schichtig bang
je was anders en vreemd
van grote schoonheid
waren je amandelogen
gevuld met droefheid
vroegen ze mededogen
verdreven uit je warme land
verstootte men jou ook hier
sta je ook nu aan de kant
voel je je als opgejaagd dier
kom geef mij je hand
en daarmee je vertrouwen…
Lucretia
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
523 peilloze droefheid
gevangen in haar ogen
de diep intense blik
in een gestold moment
het bebloede
gescheurde gewaad
de eenzaamheid die
opkruipt uit haar hart
haar loodgrijze gemoed
wendt zich af
van de wrede wereld
de lucht kleurt rood
Meester, je zeggingskracht
opent haar verleden
je redt haar van verlies
en vergetelheid
het…
Tijdelijk Bestaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
461 De dichter-schrijver heeft geleden
-Dat heeft hij mij destijds verteld-
Aan leven, hoe dat werd gespeld
Hij had zich zichtbaar moegestreden
Vaak ben ik, mede om die reden
Per spoortrein naar hem toegesneld
Heb hem getroost, stond dan versteld
Zag droefheid alweer binnentreden
Want niet in staat een woord te spreken
Trok hij zich maandenlang…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding
het is de onverhoedse droefheid…