1960 resultaten.
Oneindige muze.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
550 Oneindige muze
Ligt niet voor het graaien
ook niet wanneer je denkvingerig
elk leven uitdagend blijft paaien.
tredes overstijgt
in leegtes tuimelend
grabbelend naar tijd
weer een illusie ten spijt.…
Oneindige energie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
569 Ik ben
Zomaar
Op weg
Dwalend
Ik weet
Niet
Waar heen
Hoe
De weg
Zal gaan
Vertrouw
Op de
Oneindig
Sturende energie
Die me
De weg wijst…
Oneindig verlangen
netgedicht
5.0 met 257 stemmen
413 je staat
te lachen als ik
de hoek niet
durf om te gaan
ik jank als ik
door jou mijn
vingers zal branden
aan het liefste
dat mij ooit
is aangedaan
en nu bijna
voor mij staat
in separeren zijn
zinnen gevangen
is afstand praktisch
isoleren gebleken
mijn liefde zijn
de talloze stukjes
oneindig verlangen die
magisch rond je hangen…
voor haar wil ik heten
netgedicht
2.7 met 53 stemmen
3.237 Liefdes schreeuwen
ontaard in kwetsbaar geven
zo laat ik jou in mij leven
meanderend handenstrelen
oneindig verlangen
naar jou diep in mij
laat je in mij vrij
en voel je in mij leven
door jouw oneindig liefdesgeven…
De zee neemt ze mee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 De zee telt oneindig
Veel golfjes waarin mijn
Spaarzame woorden vervagen,
Hun vorm verliezen
Even goed als
Hun betekenis -
Waarna ze alleen nog
Gedachten zijn die
Oneindig ver worden
Meegevoerd tot aan
De verste horizon…
ergens
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
884 in oneindige
verte
vol
pasta en wijn
bemin ik
zonder einde
in het licht
van
vergeten
zielen
in het huis
van heimwee
naar ooit
ben ik thuis
als ik kijk
in de verte
in een droom
waarin
ik jou
liefheb
en oneindig
bemin…
keilen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
816 keilen ja keilen
over spiegelend water
blik op oneindig…
Ik hoorde en zag. Zelf kon ik niets dan zwijgen
poëzie
3.3 met 17 stemmen
1.907 En dalen zal ik naar mijn hoogste Zelf,
Tot waar het Brahman weeft in stil gewelf
Zijn vizionaire werelddraperieën;
En mijn getakte Melkweg - 'k zie, hij zweert,
Twee vingers naar de oneindigheid gekeerd,
Dat 'k Hem zal eren met Zìjn fantazieën.…
En als de zon voor de uittocht uit haar zaal
poëzie
4.1 met 9 stemmen
2.152 staat te draperen,
Of zo -, Of zo -, en groenig irizeren
De feeërieke zomen van haar shawl,
En ongeduldig de avondster 't portaal
Ingluurt, of 't nog niet klaar is, dat proberen,
Hoe 't grootst effekt zal zijn van mooie kleren,
En maar vast waagt zijn blauwfonk'lend signaal -
De laatste tip waait donkerrood naar binnen
Met koele oneindigheid…
helder
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.412 het was één lange nacht
van opgaan in elkaar
die ons zuiver licht bracht
het vloeibaar worden
een helder
weldadig stralen
bereikte alle cellen in het lichaam
trok vuur uit alle botten weg
naar waar het nodig was
om te zweven naar de top
je warme gloed
reist mee in mijn oneindigheid
geeft nog elke handeling zin…
de klank van mijn hart
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.469 voorbij het vervaagde landschap
richt ik mijn blik naar het zuiden
terwijl dromen hun glans verliezen
grauwe wolken razen door de lucht
nemen de gedachten met zich mee
het gevoel verbergt zich achter mij
niet onzichtbaar, slechts beschermd
te kwetsbaar voor de openheid
deze weg voert naar oneindigheid
ver van wat ik nu nog weten kan
zelfs…
Hier
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
667 De lucht heeft het druk
maar hier op de grond
groeien mos en herderstasje
tussen de stadse steentjes
voor wie het wil zien
in de grond van de zaak
oneindige onbestuurbaarheid…
Transparant?
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
849 Ideeën, als makke schapen afgedwaald
van kuddes, in een eindig verlangen
geschapen te worden in het oneindig
prisma van een transparante druppel.…
Costa de la Luz II
netgedicht
4.9 met 18 stemmen
1.037 Bovenop dat immense duin,
bedwelmd door licht,
verloor ik mezelf
tussen wolken en aarde.
Onzichtbaar voor altijd - de sterren.
De maan - verdwaald,
uit zijn omloopbaan geslingerd,
met blindheid geslagen.
Ik sloot mijn ogen
en hield op te bestaan.…
Dubbel glas
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
2.324 Het zog van asbest en prefab smog duikelde
de hemel aan diggelen. Vloog hem onschuldig
uitgelaten rond de nek, tot hij niets meer proefde
naast klinkerende kasseien, zijn dodemansnest.
Hij klopt met zijn kraakbeenfluwelen vingertoppen.
Aan bij jou, zijn broer. Binnen
is verder weg dan de maan. In de aangebrande ruit
dansen de groene rafels…
Antwoord van duizendvoudige pijnen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.093 Of geef me het genadeschot
en vul mijn omhullende buidel
met alle lavastenen
uit de vuurberg van oneindige bezwaarlijkheden.
Stamp me dan vol tot mijn huid barst
en mijn lippen uiteindelijk ontvellen van sprakeloosheid.
Slechts één waarheid maar,
wil ik van jou horen en ik zal niets meer denken.…
Als tranen verdrinken
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.377 Mijn oneindige liefde geef ik
aan alle bloemen en alle vlinders,
die jouw weg ooit zullen kruisen.
Mijn laatste geschenk aan jou...
Ik voel geen kou,
ik heb geen vrees,
als mijn tranen verdrinken,
rimpelt het water heel even...…
horizon
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
694 machtig gezichtsveld
waar land en lucht samengaan
blik op oneindig…
vanaf waar
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
2.046 mijl genoeg
zijn twee passen te vroeg
en als je naast me zou zitten
en hoe lang
vanaf wanneer
mag ik jou gaan missen
twee maanden
of mag ik in weken meten
of alleen die dagen
die ik vlug vergeten ben
onze afstand is oneindig…
Vader
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.380 Toch:
nog eenmaal wil ik je omhelzen
voordat jouw huid
de kilte krijgt
van de oneindigheid.
De klokken klinken dagen
als uren.…
Romantisch Rusland
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
674 Ja ik laat mezelf spreken
Niemand houdt me tegen
ik ben trots op de eeuwigheid
een eenzame rots in de bergen
Wat de Brit in zijn parketten hal voelt
bij tea time kan ik
maar ervaren wanneer ik
buiten ben, niet meer kan voelen
finesse met een warme kant
gewoon sec, zonder melk of honing
daarvan genieten is een kunst grand cru
zelfs…
Versmallen tot een entiteit
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
601 Ik hing te hangen
tussen
twee eindeloze punten
de aarde schoffelde
wat ongerijmdheden
ze trok de pij
van de zuivering aan
zij zaaide het onder mij uit
als een lint van de twijfel
mijn blik schoot vol
op het stenen bed
van de schuld
en het tablet kleurde rood
ik gorgelde wat wanklanken
door onbestaande tunnels
waardoor hemel…
NU IK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 De tijd tikt
takt
Langzaam aan
Opengaan
Uitgetikt
In contact
Bewustzijn
Ziel lichtschijn
De tijd blijkt eeuwig
Oneindig
Zoals ik
In dit Ogenblik…
gewillig slachtoffer 2
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
489 gesmeed door ogen
gerond door lippen
wind je mij
om je vinger
gelijk een ring
zit ik
als gegoten
oneindig…
Aan zet
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
657 oneindig is als licht
met donker vermoeden
levenslang
in geketende ringen
met liefde en verdriet
een verschijnen en verdwijnen
meetbaar
en ook weer niet
aan alles komt een eind
behalve aan een cirkel
als ik die nu verzin
begint wat nooit meer stopt
slechts krimpt of dijt
blijvend
door rond te gaan
op eigen kracht
ongeacht…
We zijn ontgrensd
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
591 We zijn ontgrensd en leven met
onstilbare verlangens, met oneindigheid.…
Winterzonnetje
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
542 M’n voetspoor loopt oneindig dood,
met achter me een gouden eeuw
en voor me grijnzend, grauw en groot
woestijn van louter lege sneeuw,
die ik in stilte toch bemin
hoezeer ik ook iets anders schreeuw.
In leegte vind ik doel en zin.
Er zit een vorm van schoonheid in.…
Een speldenprikje eeuwigheid
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
637 de tijd is gebroken
sinds wij hebben besloten
ons leven te leiden
ineens is er onderscheid
tussen jaren dagen en uren
om ons bestaan te sturen
uit scherven
pakken wij begin en eind
voor het voeren van die strijd
een speldenprikje eeuwigheid
is er voor jou en mij
herinnering gaat in oneindigheid voorbij…
Tijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
542 Wat als de tijd ons zo misleidt
als toen en nu en straks
wat als hij sluw en achterbaks
zijn leugens toebereidt
als jaar of uur noch tel verglijdt
geen zandloper of lijn
als nu en straks en toen niet zijn
maar alles is altijd
dan zijn wij straks en nu en toen
in oneindig gebed
en was en is en zal heeft met
ons wezen niets van doen.…
Hoge tonen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 uit de stalen kerktoren
verwaaien hoge tonen
echo’s van tijd
seconden roesten niet
rijgen zich aaneen
tot kettingen van uren
die dagen vastklinken
tot maanden
ze verankeren in jaren
de toren priemt
naar de oneindigheid
tijd staalt tevergeefs in eeuwigheid…