188 resultaten.
enige houtopstanden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 vooral op momenten
die tussen wal en schip
vallen en verdrinken
in koud havenwater, meestal
troebel zoals toegeschreven
aan uren zonder vaste verblijfplaats
maar ook aan alles wat tijdloos is
en binnen kaders relevant
koop nu een pond suiker
nog gauw even voor de winkel sluit
om dorst aan te lengen en later
niet om zoete thee verlegen…
Uit de netten
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.058 al vanaf zijn kinderjaren
kon hij troebel kijken
als door wazig glas
om niet te laten blijken
dat hij verloren was
te groot voor hemzelf
zoals de wereld leek
zonder kleur of iets
vlogen de dagen bleek
om en verder niets
een machtige oceaan
met hem als vis erin
opgesloten in zijn vangst
enkel verlangen naar begin
verdronk z’n grootste…
Pont Neuf
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
740 Traag en troebel
stuwt de Seine nieuwe tijden voort
Ook nu spellen dolverliefden verse dromen
slaapt een brakke zwerver diep en luid
lezen heren nors hun ochtendkrant
laten hondjes mantelpakken uit
Nu mijn blik opnieuw het water raakt
waarin plataanloof diepbruin valt
strijkt een hand plots door mijn haren
zoekt zoete adem speels mijn hals…
De vertraging goedgemaakt
gedicht
3.0 met 28 stemmen
23.645 Nu en dan slaat de vermoeidheid toe in de vorm van een reeks troebele
gedachten en het spel wordt gestaakt tot de spanningen verdwenen zijn.
Harder knalt de bal bij elk slag. In een melkwitte lucht.
De bal relativeert de regels van het spel tot in het oneindige.
---------------------------------
uit: 'Geen hand voor ogen', 2004.…
Mijn inkt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
608 Mijn inkt geeft helder licht,
bij troebel zicht.
Ik houd van schrijven,
inkt kan vele eeuwen blijven...
worden herlezen.
Kortom: mijn inkt duidt op
het wezen van het leven.…
Ik worstel en
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
814 plotsklaps
schiet mijn hand los
ga ik kopje onder
ten onder in totale chaos
happend naar adem
kom ik boven
grijpend naar houvast
rol ik ondersteboven
troebel is het water
waarin ik dreig te verdrinken
gedachtes flitsen voorbij
even laat ik me wegzinken
opeens
word ik opgetild
als een veertje zo licht
meegevoerd de tijd verstilt…
As
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.116 Zwarte wolken rollen binnen
In een tijd waar vuur rookt
Donkerzwart gaat men beminnen
Als men oorlog stookt
Zwarte dampen wegen zwaar
Op de harten van vele mensen
Zwart roet in het haar
Licht zal men wensen
Haat en troebeling wordt geschapen
As is men aan het verstoren
Hoop ligt te slapen
Uit roet word niks geboren
Wanneer komt schone…
Navelstaren
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
754 Overstroom me dan,
dijk me in, weerleg de
steen, zodat angst niet
meer door dijken gutst,
ween van angst door het
woud van verbeeldingen
heen, waarmee de kennis
troebel wordt en de ziel
weer openscheurt en je
temperament verkleurt,
en je de jaloezieën sluit voor
de inwendige dageraad,
verlaat het eeuwig klagende
pad van onrust…
Opgelost
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.098 Vragende troebele ogen
boven een reeds grijze snuit
de oren gespannen luisterend
vakantie wat nu, hij moet eruit
Veertien jaar gaf hij trouw en liefde
nooit was hem iets te veel of te gek
de kinderen die aan haren trokken
ruw wringen een stok uit zijn bek
Maar nu is hij oud en stram
lopen gaat lang niet meer zo goed
tot last is hij allang…
tragisch vermaak
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.063 Herfst
Sterft
Met dat bladgeritsel in de struiken
Zal alles in het water onderduiken
In een week verwelken alle kleuren
In geuren
Troebele verhalen
Zal het de stroomversnelling halen
Langs de geul in de modder
Een verloren zondagsfolder
Weggegooid door een blaag
Bedrukt vervormde toplaag
Als herfst-traag
Een berg oud nieuws
Tragisch…
Meer dan een Meer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 En toch, wat troebel is maken bronnen helder,
terwijl ik stil geniet in de late avondzon.
Dat meer is meer dan de werkelijkheid.
Aan zijn oevers heb ik al vaak gezeten.
Dat heb ik heel vaak echt gedroomd.
Mijn meer is meer dan ik ooit zal weten.…
In de huid van de dag?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
496 Je bewoont de tekst waarin je
het beschrijft, een bos kan niet
donkerder of lichter zijn, je
stelt je in op dingen die je
met een wisselend diafragma
vast, de scherpte is bepaald
door de essentie van het domein
de waarheidskern wordt troebel
in een populistisch contrast,elk
detail moet kritisch of in tegenwaarde
worden getoetst in…
dartelen en dwalen
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
801 met één woordje, wereldgroot
meer is er niet nodig
om een leven na te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele…
Alle kleuren van de regenboog
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.107 Het is de lyriek van een wuivende griet
Die als 18 karaats de lucht doet strelen
Het is de muziek van de kierewiet
Die weergalmt uit te luide kelen
Het is het rood van de kersenwijn
Die het verweerd plafond laat zweven
Of de trammelant van de zwerver
In een roemloos leven
Of de lelijke eend die koekeloert
In troebel spiegelwater…
Onder bewust zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
691 Hoe troebel het levenswater,
zonder einder, zonder lichtbaken.
gevoelens waaraan men niet kan raken
noch bewaken: enkel rusteloos geklater.
Net nu verliezen gladiolen
hun frisheid onder weeë pijn,
droevig lied, afscheidsvlagen van violen,
slopen een nostalgische brug tot een ravijn.…
Jij en ik.
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
644 Mijn zakdoek veegt driftig,
troebele bril en natte ogen.
Die het wazig schrift spiegelen,
onbeduidend verloren naast,
de afgeleefde kleurenfoto als
vervallen momentopname.
Wij, jij en ik, onze tienertijd,
praten over overmorgen
op een oud verweerd bankje.
Vandaag, een vale afdruk
van een vergeelde horizon,
met ik, nu in mijn eentje.…
Dag van de haiku
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
542 Bootje van papier
zeilend over troebel water
geen man overboord.
Lokroep van vogels
van krielkip tot de voorste haan
zet de muziek maar in.
Ik tel de stilte
in lengte van dagen
maan in het water.
Goud heerst in stilte
zilver laat steken vallen
brons wacht op een vonk.…
Rastaboom
netgedicht
4.3 met 32 stemmen
706 Treurende reus
jouw rastatakken
raken troebel water
oude tak poreus
windvlaag doet haar
kraken
eenden kwaken
willen takken raken
rimpels in het water
lopende kring wordt
groter cirkelding
raakt de oever niet
wel het wuivend gele riet
knoppen verschijnen
park wordt groen
zon gaat schijnen..…
Kerstziekte
gedicht
2.7 met 67 stemmen
37.035 Na een troebele
nacht ligt water glad over radeloos
gras, een zuiver blinken tussen
wolk en vroegere weide. Stroom
gaf zijn richting voor stilstand,
niemand mist iets; longen, mijn
vurige vlerken, mijn vlammende jas!
---------------------------------
uit: 'Alle gedichten', 2005…
Jaarspiegel,
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
498 De stoutste dromen die ik droomde
bleken fundamenten van een oud verhaal,
in de beleving opgeklopt tot Kathedraal, die
oprijst uit de schimmen van vergetelheid en
van de tijd, dié onverzadigbare gastronoom,
met zijn meedogenloze paukenslagen van
herinneringen aan chocolademelk, wat
uitsterft in een troebele tempel van mijn
horizon, in contouren…
Mijn Gemis
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
1.009 Langzaam reik ik naar het oneindige, de troebele zee.
Jankend als wolven, het alleen zijn, het idee.
Nimmer zag ik niets, proefde ik niets en voelde ik niets.
Niets zo duidelijk als nu.
Nu alles mij ontnomen is.
Het gebrek aan jou, da’s mijn gemis.…
Duisterweg
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
527 doet me dwalen
ik volg de duisterweg naar heimwee
waar nachtbloemen wiegen in herinnering
en misschien schrijf ik je nog een lange brief
over hoe fijn het was samen in het liefdesbed
wanneer herinneringen dreigen te vervagen
en ik jouw herwonnen eenzaamheid voel
in het onrustige stromen van mijn bloed
en zal ook de duisterweg enig troebelen…
rivier
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
733 de middag liegt
de zon bevriest de dag
gele bomen vol donkere vogels
ik loop langs de rivier
alle kinderen huilen troebele tranen
vandaag, die lange, lange dag
hier, langs de eindeloosheid
doorwaad ik hun levens
waar zijn de groene weiden vol wit leven
de gele koppen van paardenbloemen
die beloofd werden aan hen
waarom zwijgt de merel…
Hoe zou jij...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
587 Hoe zou jij dan gevonden willen worden
als je eindelijk de bodem hebt bereikt,
met haren klevend op je voorhoofd
en een blik zo troebel en verongelijkt.
En al dat grootse denken,
dat gepieker tot het ochtendlicht
had het je ooit iets anders kunnen schenken,
iets dat het kwellen had verlicht ?…
‘Ik heb het te druk om dichter te zijn’
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
335 Ik heb het te druk om dichter te zijn
Want dat vraagt tijd om goed na te denken,
Dus niet drinken, maar te staren naar wijn,
Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken:
Droesem uit de strot van leven schrapen;
Troebele gevoelens slikkend herzien;
Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen;
Los van het ik, liefst onder pseudoniem.…
MET KINDERLIJK GENOEGEN
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
562 Lang niet altijd ging het soepel
Zat ik in een tunnel klem
Crashte ik, want had geen rem
Sprong ik braaf door ieders hoepel
Jouw hang naar de blauwe koepel
Donker zwijgen, mijn woestijnstem
Leidden niet tot carpe diem
Onze levensstroom werd troebel
Nu we aren leerden lezen
Alle soorten vruchten proefden
Zijn we weer in 't paradijs…
het etiket gaf je een bed
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
926 je fonkelde als vuur
in glazen vol met dromen
de druiven rijpten zuur
maar uit het bocht
dat zijn herinneringen gistten
fermenteerde liefde puur
troebelheid vermistte de
verspilde jaren zon op dronk
nasmaak van de eikenhouten fusten
herkenbaar aan de fles
werd je geschonken aan de tong
je was nog jong door onbedaren
het etiket gaf…
baardag verjaardag
hartenkreet
2.6 met 39 stemmen
14.974 tanig eelt in palmen
van handen herbergt korrels
zand al jaren aangedroogd
in plooien vastgeloogd
verjaren gaat per dag
steeds korreliger tijden
troebel lijfljk ingeteerd
traan zout hand op lijnen
vingers aangebrand onthand
tasten mis mens in 't verband
hitte heilig vuur de doofpot
schrijnen de ziel de strot
zachte lach ogen glinsteren…
Goffertpark dagdromen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.568 schaduwen trekken lange strepen
lang en tijdrekkend duurt het wachten
van begraven bloembollen op de lente
die hier zolang overnachten
twee bomen leunen tegen elkaar
ik leun tegen spelende gedachten
de bladeren spelen met elkaar op de wind
het spel van mijn lente blijft naar jou smachten
vanaf de koude brugleuning
gluur ik op het troebele…
Tafel (2)
gedicht
4.3 met 7 stemmen
7.387 En ik voel alleen aan de dingen die
hier blijven:
de messen met hoornen heft, de
tinnen schotels,
het blauwe porselein, sterk hoewel
breekbaar,
en, als een wachter-rots tussen
troebele golven,
glimmend gepolijst, deze zware
tafel van hout.…