14956 resultaten.
Stenen tafel
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.763 een ronde, stenen tafel
niet zo oud nog
toch getekend
door geborgen stof
het groen in groeven
oogt verzachtend
en ik proef scherp
de stilte in jouw naam…
De vergeten tuin
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.261 we wieden niet,
maken distels en brandnetels tot bondgenoot,
storen ons mateloos
aan het zevenblad en heermoes
volgen slaafs onze eigen paden
en raken hopeloos verstrikt in
hagewinde en klimop
schoorvoetend banen we ons
een weg en rusten uit
op het groene bed van mos en varens
hier regeert de waanzin,
haalt wanorde, orde in
ontredderd…
Een slakkenspoor
gedicht
2.2 met 39 stemmen
28.524 En toch: zo donker als het in mijn varens was,
zo wit als ik ooit de zee heb gezien,
zo laf als ik stierf en zo vaak
kan er niet een geweest zijn.
Zag je mij dan niet?
Wie hoest? Het is mijn keel, niets anders.…
Kijkend naar Holland (2)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 Kijkend naar Holland
zie ik een armada
van twee maal elf benen
ten strijde gaan
rijen van kansen
maar telkens weer nada
als projectielen
in een foute baan
en in de hete
arena ontketend
dansen de pluimen
van hun paardenstaart
met in de doelmond
een lenige sluitpost,
bezonken, betrouwbaar,
alert en bedaard
het tempo is laag…
Zonnige evolutie
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
537 *
Zon doordrongen evolutie van de geest
zomaar een uurtje in de tuin geweest
waar het oude grut weer plaats moet maken
voor jonger groen en nieuwe taken.
*…
was cipressenstress ontvlucht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
779 je bloeit in varens
vrucht al in olijven
ik was cipressenstress ontvlucht
wilde jou in paradijzen
je bougainvillet in
paars bij eerst ontmoeten
oléanders in de wilde tuin
komen ons in wit en rood begroeten
je strakt in kale rots
maar onweerstaanbaar is de Spaanse
trots tot overleven, onze cactus
heeft haar eerste bloem gegeven…
Olijftak
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 Tak zo jong en groen,
Ontspruitend nieuw leven,
Veilig vastgeklemd in de
Snavel van een duif
Teken van leven
Na de vloed waarin
Het oude leven
Voorgoed verdwenen was…
paradijs.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
498 Een klein paradijs.
Gezien vanuit het heelal.
Dat zouden wij zijn.…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 De geur van donkere
varens en roerloos water vult de holtes
van een overprikkeld hoofd. Hier mag de vermoeide
aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad.
Langzaam word ik een
deel van de rimpeling in de poel, een
spiegel voor wat onbenoemd mag blijven.…
Onderweg
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.475 Zon brandt voeten vast
in langzaam smeltend asfalt
van de weg altijd onderweg
naar einde zonder weg
Vond mezelf weer terug
tussen menshoge varens
stammen met grote ogen
verbaasd zonder haast
Reisde door 3 landen
rond een enkel punt
maar miste steeds
het echte middelpunt…
windekind
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
865 starend naar vluchtige wolken
net als toen
zie ik mijn oude luchtkastelen
weer te voorschijn komen
nog altijd met dezelfde ogen
in het gras waar ik ooit lag
nog even zo zacht en groen
.…
Oud worden
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
494 Een rustige dag
plotse wind raakt het water
reflectie rimpelt
Tel grijze haren
hier en daar een glans of gloed
jong van geest, nog steeds…
Twee statige heren
hartenkreet
4.3 met 13 stemmen
883 Elke morgen groet ik ze even
twee statige mannen met hun groene hoed
praten doen ze nooit, maar wuiven
en dan is mijn dag alweer goed
Hoe oud ze zijn, ik weet het niet
ook hun lijf is niet meer zo mooi
maar die wuivende takken doen het hem
en natuurlijk hun groene bladertooi
Ja, ik ben gehecht aan deze hoge heren
ook al nemen ze hun hoed…
Arcadia
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
701 zij grazen vredig
deze zondagmorgen
hun huid licht op
glanst in de voorjaarszon
een suizelwindje voert
uit de verte klanken aan
van de oude dorpskerk
als oproep tot gebed
het groene lover omlijst
koeien in hun wei…
Glans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
6 Alleen een vlaag morgenlicht knipperde over varens
en wie daar lag, werd iemand anders die opsprong,
met kleur geschroeid in de warme huid,
en de dag begon zonder omkijken.…
tuinlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
213 Tussen borders in groen en gouden glans,
waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans,
daar ligt een tuin in volle pracht,
die al het wintergrijs vergeten doet
Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt,
waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft,
klimt het groen omhoog, omlaag, opzij,
een symfonie van bladeren, wild en vrij.…
Quilt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
667 kleuren van Nieuw-Zeeland
op een lapjeskleed
met mijn ogen dicht
reis ik daar weer rond
gekrulde varens overal
fantails en pukeka's
gumtrees en de Christmas trees
uitgestrekte heuvels
regenwoud met midgets
rond de blauwe fjorden
watervallen, meren
kiwi kwekerijen
Down Under, ik verlang ernaar
jou weer te bezoeken…
Nieuw Zeeland.
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.577 Begroeid met varens.
Het eiland is bleek en zeepgroen.
Groen als zeep van de varens.
En hier zijn enkel en alleen vogels.
Op geribbelde poten zonder te kunnen vliegen en hebbende hele grote en dikke teennagels.Vroeger waren hier vogels zo hoog als een kerktoren.Nu zijn er de kleine kiwis.…
Realiteitsvlucht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
415 Dromerig staarde ze voor zich uit
en brabbelde een paar woorden
Als je goed luisterde, fantaseerde ze voluit
Al kon je het bijna niet horen
Stoïcijns staarde ze naar de lucht,
droomde kinderlijk verlangend
over een prins en een paard
Soms ontsnapte er een stille zucht,
met haar hoofd achterover hangend
en haar haar in een paardenstaart…
Verschaalde regen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
490 Ik liep langs
zandpad en
groene hagen
het dorp was oud
je zag het
aan de stenen
de tijd had er
ruimschoots
in gebeten
aan de goten
en de daken
er hing
verschaalde regen
maar 't liet hen koud…
Groen
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
2.579 Het houdt niet op te sterven
het zal het voorjaar zijn
Mechanisme van cellen splitsen
knarst met een stroeve pijn
Vanavond wil ik nog niet missen
wat achter morgen zeker komt
Ik sla het dekbed voor je open
voel jouw kou tegen mij aan
laat mijn vingers over je wangen
lopen en jij laat mij begaan
Kom dicht tegen me aangekropen
doen alsof we…
Groen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
942 Zijn ogen dof van eenzaamheid
volgden een vallend eikenblad
dat neerstreek op z’n wandelpad
waar het zich vlijde in ’t tapijt
van al gestorven loofgenoten
die hem -in eeuwigheid gesust -
voorgingen in de diepste rust
met ’n cocon van dood omsloten
de oude man sprak toen bedeesd:
dat ik dit nu nog moet ervaren
nooit eerder ben ik in mijn…
Groen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
703 Tintengroen, ongeremd
Voorjaarsweelde, nooit getemd
Wind, zon, regen
Ontluiking, niet tegen
Rodondendron flonkert, rood
Aarde klonkert dood
Aronskelk groet de grond
Vogelmelk klinkt gewond
Prachtschubwortel, parasiet
Vergeet-mij-niet.…
al het groen is van ons
gedicht
3.3 met 48 stemmen
22.463 Al het groen is van ons.
-------------------------------------
uit: 'Wakker het vuur niet aan', 1994.…
Uit het groen
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
2.024 Uit het groen
uit het blauw
bouw ik het huis
in het zwart
voor mijn nacht
zo is elke stad
bevolkt bebouwd
waar de huizen
eens bewoond
dichtgaan
waar de mensen
eens geleefd
doodgaan.…
Groen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
799 grappig
geestdriftige groenvinkjes
geweldig
gemaaide gazons
geven godengeluk
gerieflijk
genietend gewoon…
groen wordt in
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.698 niet alle tederheid
die je zocht
heb je gevonden
het park ligt
in de uithoek
van de winter
op de helling gras
schuiven bont
krokussen naar boven
de prunus aarzelt
om te bloeien
groen wordt in
twee koppels
jonge duiven
tasten naar de min…
groen
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
794 Ik was een boom
een steen
keihard
dubbel gemeen
maar de ogen van de wind
zijn groen
zoals de lente ons bemint
en ik denk bij mijzelf
ik de zotte ongeletterde elf
de wind laat mijn bladeren dansen
en leest een gedicht voor
en ik denk
heb ik dat geschreven?
zo ben jij
de wind
altijd een klein beetje bij mij
gebleven…
Groen van toen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 de sneeuw was plotseling weg
niet eens in een langzaam proces
kale aarde is al wat rest bedekt met
vage zwemen sprietig groen van toen
er is iets vreselijk misgegaan
door het vervlakken van het zicht
ik kan de wisseling niet meer aan
van het voortdurend strijdend licht
de schemering duurt dagen
omdat zij haar greep op de
werkelijkheid…
Zo groen
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.166 Kom toe kus mij - zei jij guitig
lippentuitend van de kant
waar ik verlegen naar je keek
jouw lippen zacht liet zegevieren
ik jouw ademen kon voelen
losse knoopjes wat liet vieren
want een sprookje is nooit weg - dacht ik
al was het wel genant
dat jij met sprongen vanuit stand
mij naderhand nog wou plezieren
als een kunstje voor ons al…