1421 resultaten.
Zinkend schip
poëzie
4.2 met 24 stemmen
7.384 - o, hartstocht
van dit kil vergaan,
in koele nacht,
in koele maan.
"en gij, die eens
dit leven prees
met sterke stem
en harde keel,
is dan het glanzen
van uw woord
bestorven en
voorgoed teloor?…
Memorabel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
649 even schakerend als de bladeren in de herfst
is het gedachtegoed dat jij voor altijd na liet
de hoeveelheid letters die je omtoverde
tot mooie geschriften waaraan men zich laaft
als vlinder vergezelde je mij op mijn pad
onlangs toen de warme zomerzon mij omarmde
genoot van de regen, wist dat jij het was die me kuste
glimlachend hou ik je voor…
Zilverberken
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
855 het valt niet mee
om dat zo even uit te leggen
na jaren stormen af te weren
groeiden onze takken krom
ze kraakten moe verloren moed
konden geen zomers meer trotseren
nu staan we glanzend maar vooral
met wankele grip te wachten
op de laatste winternacht
waarin de vorst ons vellen zal
mijn zwijgen weende zacht
om het beeld van hun vergaan…
De ster
gedicht
2.5 met 30 stemmen
16.916 De ster strijdt moedig tegen 't vet,
dat haar contracten bibberig besluipt
en zachtjes naar haar lieve konen kruipt.
Zij houdt dieet en gaat naar bed.
Duur is de roem, eet zij het eraan af?
De mensheid roept: 'O kijk, daar staat ze.'
Toch is zij maar een heerlijke melaatse,
want waar ze komt zet men de straten af.
Zij mag etagekelners…
Kapmeeuw
gedicht
2.6 met 29 stemmen
10.433 Vroeg in de ochtend zit op de rand
van de steiger een meeuw.
Hij slaapt, ogen dicht, poten in.
Maar te stil en te lang.
Is hij dood? Hij is dood.
Zit toch of hij slaapt.
En de kop van de kapmeeuw is heel.
Is de nek van de kapmeeuw geknakt?
Vloog hij tegen een ruit? En dan
dreef hij lam van de ruit naar de dood
is nog net op de steiger…
Aswoensdag
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.152 Dit alles zal vergaan:
de mooie dromen en het dwaas vertoon,
maar laat ons hoopvol leven
want niets is hier gewoon
maar alles is gegeven.…
white horse hill
gedicht
3.6 met 19 stemmen
9.603 Op de heuvel staat een paard van krijt
Ik luister naar herinneringen
die niet meer om mijn vingers passen
Raak ik ze kwijt of verliezen ze mij
Met mijn oor tegen de aarde
hoor ik het naderen
Het gaat niet voorbij
-------------------------
uit: 'Bunker Hill', 2001.…
dorp in lentestemming
gedicht
2.4 met 24 stemmen
9.106 Nu de wijven
Schutteldoeken uit het telraam
Van hun mager a b c
Hoe innemend de haat kraait, de vliesdunne wrevel
Bij donker alleen met de rook
Het gebaar voor de spiegel
De baltsende vogel vergaat
In het vuur van haar bloot
Ah de muis in haar hand de beminde
Die klautert en klimt
In haar adem
Het lichaam staat groot…
DE BLADEREN VALLEN
poëzie
2.6 met 11 stemmen
1.942 De bladeren vallen
stil, een voor een.
De vogelkens alle
die gaan nu heen.
Leeg liggen de velden,
zo kaal en bloot;
de stoppelen melden
de zomerdood.
'k Hoor 't roepen van kranen,
die trekken voorbij;
een stil vermanen:
ook gij... ook gij...…
Najaar
gedicht
2.7 met 10 stemmen
8.030 Zij was van ieder najaar
het gekneusde meisje
en zong, onhoorbaar haast,
een notenkrakerslied: vandaag
ga ik misschien verloren.
De linten in haar waaiend haar,
papavers tussen koren ooit,
maar rood wordt bruin en
brood verkruimelt, langzaam
gaat elk meisje dood.
Ik wou haar vluchtruim zijn,
mijn tuin voor al haar vogels
openplooien…
Tijdloos
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
774 We laten ze niet achteloos liggen
nadat ze zijn gevallen
onze dierbare medemensen
ze zouden er trouwens
niet fraaier op worden
Voor het finale vallen
wel links laten liggen
later toch mee prevelen
in krokodillentranen
aan de rand van de aarde
Geknakt majestueus hout
kan zonder monument
dat is het zelf
bij nacht en ontij
om mij te…
Stamcellen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
596 Nu, horizontaal, na je dood
ben je kleurrijker dan voorheen
de overgang naar het kleinste
waaruit je was opgebouwd
onderga je verheven en waardig
Je ontvangt en herbergt vandaag
levensvormen van ander allooi
met een gewijzigd kaliber
word je gestadig bestookt
De regen raakt wel dieper
maar de wind om je huid
breekt geen armen meer…
Als water ben ik uitgestort
gedicht
3.9 met 19 stemmen
10.049 Dom water. Beukt en striemt de
pijlers van de brug die zwijgend
schrap staat tegen overgave. Eeuw
na eeuw is wat hij weet het binden
van twee oevers. Waakzaam, moe.
Weer ga ik door de oude stad, altijd
naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij
in machteloze aandacht, blote hand
op steen. Ik brul met doorgesneden keel,
zonder geluid…
Pulp
gedicht
2.8 met 19 stemmen
12.825 De houtpulp, die zo'n kleine honderd jaar
als drager dient voor al wat wordt geschreven,
begint het met de jaren te begeven,
dus vallen alle boeken uit elkaar.
De pulproman maar ook het meesterwerk,
want als de zure tand des tijds gaat zieken
stoort hij zich niet aan oordeel of kritieken,
die knaagt aan ieder genre even sterk.
En…
Verschiet te Rome
gedicht
3.2 met 8 stemmen
3.778 Ruïnes? Ik weet ze in mijn leven al.
Een weids terrein vol brokken, zelf gemaakt,
uit eigen grond gestampt. Maar avondgloed
te Rome, zachtvurige zonsravage regenboogbekroond
laat door geen glorieus verwoest bestaan
zich evenaren. Ik aanzie die wondere
ondergang, besef hoe mijne evenmin fataal
en keer op keer als voor het eerst zal zijn…
Overschrijden
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
496 Ten lange leste de brokken
niet passende puzzelstukjes
op een lichte glooiing
met eenrichtingsverkeer
Het contrastrijke vervaagt
achter de vloeibare grens
van adem en waden
contouren worden milder
Restanten van late bloei
verglijden nog even zichtbaar mee
het glanzen van voorheen dooft uit
maar het uitzicht blijft bewaard
de oneindige…
HERFSTDAG
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.031 Het kerkje heft zijn toren
In 't nevelig verschiet
En uit den hagedoren
Trilt zacht een vogellied.
Er bloeit op veld en wegen
Geen enkel bloempje meer;
De zwarte najaarsregen
Sloeg 't laatste knopje neêr.
Een grijsaard gaat al hijgend,
Met wankelenden voet
Het smalle pad bestijgend,
Het kerkje tegemoet.
De blaadren vallen neder,…
Bij de rozen
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.876 ‘Zij zijn voor sterven en vergaan geboren,’
zo dacht ik vluchtig toen ik bij de rozen was.
Maar schrok, en hoorde dreunen in mijn oren:
wat is u zelve, ijdel mens, beschoren,
zo kort als gij hier wandelt bij de rozen op het gras?…
Gestold zonnelicht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
518 Gele bladeren: gestold zonnelicht
van lange zomerdagen,
nu gedoemd om te vallen,
te vergaan, te verdwijnen.
Toch zal het licht weer schijnen.…
VERPAKKING
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.198 Wanneer Kerstmis komt, wordt papier geknepen
als een worstelaar voor de spoedige strijd,
omhult bescheiden kunst of broze schoonheid,
steeds bewonderd, misschien onbegrepen.
Na liefdevolle en ruwe grepen
zijn de bonte frommels tot zwerven bereid,
waaien door donker oerwoud der vergetelheid,
voelen soms moegestreden zonnestrepen.
Wie in…
't GESCHIEDDE
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
664 In de angstwekkende, bewogen nacht
wordt het sterke schip Titanic verslagen
door een schimmig spel van nevelvlagen
met drijvend ijs vol onnozele kracht.
Als herten, verward door grote drijfjacht,
rennen reizigers rond, vloeken, klagen.
Voor sommige zwemmers mag hulp dagen,
honderden mensen zijn prooi der boze macht.
De strijd van redders…
VERVAL
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.480 Gedwee laat de verbrokkelde muur
met zijn ronde ingevallen toren
zich door harde wingerdranken doorboren.
Dat grijpgrage lover bewaart liefdesvuur!
Over verweerde stenen zing het uur
van drifig minnende vogelkoren.
Kleine holtes doen licht getrippel horen;
krioelend leven heeft groot avontuur.
Nachtwind fluistert om de schimmige bouwval.…
GEBORGENHEID
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
766 Een zuigeling
ligt op de hem vertrouwde schoot
gaat telkens langzaam omhoog
valt weer met een lichte smak
drukkende buikpijn plaagt voortdurend
windvlagen en spattend water
doen zijn tere huid schrijnend beven
huilen om bescherming brengt zegen
die keel krijgt alle kracht!
't geliefde beertje komt kroelen
bezield door 't ijle muziekdoosje…
KLEINE DIEREN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 Hup, hup, gaat het maar
over de waterlelies.
Waar is die kikker?
Ja, daar vertoont zich wat.
't Is een koolmeesje!
Het kevertje kruipt
over bosanemonen,
duikt diep en verdwijnt
in groene paleizalen
tussen de stengelbladen.
De brede schuurdeur
is vol kruisspinnen, die stil
aan hun draad hangen.
Hoe lang mogen die diertjes
hier rustig…
Val
gedicht
3.0 met 2 stemmen
6.169 Een boom lag op de weg waarover wij
liepen jij en ik. Er zaten kleine
gaten rondom in zijn gepelde lijf
en toen wij op hem stapten barstte hij
tweemaal open. Door de kieren kwamen
imago's aangekropen hemelsbreed,
de stroom in hem een zwerm. Wij konden geen
kant uit, stonden in het ongetemde
verhout, iets maakte ons van oor tot oor
eetbaar…
Kringloop
gedicht
3.0 met 3 stemmen
5.181 Zo hier tussen de hoop uiteen gereten
levenslopen nog iets aan waarde rest
vermindert die met de jaren. Daar
is me wat mee rondgezeuld zeg, o la la!
Butsen, ontbrekende onderdelen, gehavend
materiaal - allemaal verhalen ze van zwaar
doorleefd verleden. Pronkstukken van weleer,
anoniem verzonken in een vale kwaliteit.
O, als zij nu nog…
Hoe vredig is het sterve in de natuur
poëzie
4.5 met 4 stemmen
2.478 Het blad valt af, roest op de stille aarde,
vergaat en krijgt in 't vergaan nieuwe waarde:
elk wezen weet zijn tijd en beidt zijn uur.
En altoos is, tussen de tijd van sterven
en het opkomen van een nieuw geslacht,
een verbeiding, iets als een stille wacht
op de anders zo drukke en volle werven.…
Klacht van de weduwe na het vergaan van de vloot
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.451 Ik knier dat het een aard heeft. Waar het land verdampt, in asblauw een pluim een veeg
uitgestrooide lijn het zand condens de adem licht de adem in waar. Ik had je uitgerookt
ik knier je lag in splinters narwalhoorn in mosselscherven o.
En de oestervloot van 17-zoveel vertrok, sloeg zich uit en haalde verhaal op het land
je was scherp als het…
Alde Feanen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 schepelingen zijn we, schamel
ons schip en het gerafelde zeil
schipbreuk is een dreigend letsel
eilanden drijven langszij
als reddingssloepen met zielloze masten
onbegaanbaar wordt de waterweg
peddelend gaan we voort
tot de wazige klippen ons keren
de rots van de beperking
reikt ons het noodlot aan
we peilen nog snel de diepte
voor we vergaan…
Verloren schoonheid
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
566 Niemand zag haar schoonheid
die was achtergebleven in haar spiegel
ze had hem nooit meer afgenomen
alleen de uitgedroogde tandpasta zat er op
's nachts liet ze dromen niet meer toe
en van slaap werd ze alleen maar moe
ze was nu als een oude krant
niet nieuwswaardig.…