317 resultaten.
de knotwilg
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
710 knoestige vuisten op een rij
rijzen op naar de verre kim
wederzijds de waterzij
gedijen geknotte wilgen
in perfecte trim
weliswaar door
mensenhand gezaagd
tot beelden der natuur
tonen zij ons ongevraagd
een weelderige bloesem kür…
Visioenen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
791 Ik zie de wilg
die mijn tranen deelt
de kringen heimelijk vergroot
zich onverhuld
verwijlt in mijn dromen.…
Nieuwe Meer
gedicht
3.0 met 2 stemmen
5.852 Geef mij de ronde, groene kamers
van distel wilg en oeverriet
waar voor een uur de jongens wonen
met lovers om hun tepelhof.
Geef mij de schuifelende liefde
van handen op een gladde buik
terwijl de asfaltwegen zoemen
en charters* prikken in de zon.…
Fenomeen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
425 watersnood,
weten we een plek
Transpirerend blad,
jij ‘t een wonder vond
Later, toen je in mijn armen lag,
dacht ik
als een wilg en ‘t blad ben jij
buigzaam, sierlijk, slank en sterk
helpt te overleven…
wintertijd
gedicht
4.0 met 123 stemmen
15.156 als wanhoop gelijk loopt
met het donker
zie ik, bij toeval,
aan de voet van de wilg
groen sprieten van bollen.…
Verloren grandeur (Reuring in de tent)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 [Senryu]
kristallen luchters -
vale portretten zien toe
hoe stof natafelt
Toelichting:
Mijn bijdrage - onder het pseudoniem Haiku-man - aan de onlangs gepresenteerde bundel 'Reuring in de tent': de 'oogst' van wijlen Dichttalent.nl (uitgeverij De Wilg).…
Verruild
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.122 zwevend hoog in de lucht
heeft ze het aardse verruild
hangen zorgen nu in de wilgen
balancerend boven de golven
danst zij op tonen van de wind
koesteren wij haar stem
die ons raakt
tot kippenvel aan toe
blijft ze voor altijd schijnen
gelijk een ster…
Dierenvoer
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
751 de tuin een winterse
volière waar de vrijheid
strakblauw boven hangt
spreeuwen op en rond
de waslijn met het
vastgeknijperd pindamaal
mussen, merels - op de muur,
in de wilg, de coniferen -
wachtend op hun beurt
in de kamer voor het
raam likkebaardt de kat…
Hollandse winter...
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.253 Schrale winden, snerpende kou,
oostenwind schuurt het vlakke land,
rijping op koestige wilgen,
glazige lagen op waterschap,
landschap in sneeuwjacht,
wazige contouren van huizen en kerken,
in het vierde jaargetijde,
van een echte winter in holland...…
Treurend rond de wilg
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
647 zo af en toe
ben ik solidair
met de wilg in ’t vijverpark
dan treur ik wat
om dit en dat
kan enkel dan verlangen
om met
en rond haar takken
het hoofd te laten hangen
zoek me dan een stekje
een verstopplekje
tussen het blaadjesgordijn
daar, waar
ik in mezelf verloren
gewoon verdrietig mag zijn…
Hamingen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 MET LIEFDE LOSLATEN
Uit de nevel
Doemt het op
Als Atlantis
Op het droge
Essen, eiken en wilgen
Laten hun blad
Met liefde los
Op een plek
Die geurt naar vroeger
inspiratie: Dagblad van het Noorden, 25 oktober 2012
artikel van Ed van Tellingen.…
Krokussen van Hoop
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
799 Op het kerkhof
staat een wilg
te dromen in de zon.…
Beloften
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Treurwilg
Hoe treurig treurt de wilg,
huilt katjestranen aan de waterkant.
Het voorjaar komt eraan, echt!
Al is het deze keer wat later…
Knotwilg
Ik draag het voorjaar in mijn afgezaagde armen,
wacht nog even met het uit te strooien,
tot een hoopvolle wind haar zal ontdooien
en ons met rijke bloesem zal verwarmen.…
treurwilg
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 je treurt zo lieflijk,
zo sierlijk, zo gracieus,
haast majestueus…
Zwanenzang
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
76 De schaduwen vallen over de wilg bij het water
en de kou strijkt langzaam langs de oever neer.
Je moet nu niet meer denken aan de hand van weleer,
die zo graag beelden op het doek had willen schilderen.
Dat is voorbij. Het duister eist zijn eigen stilte op.…
Vaalwitte hoeve
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
670 Een groene vlakte
wenkte mild
er dreven wolken in
twee blonde paarden
keken mij van ver
grootmoedig aan
hoge wilgen
keken keer op keer
met reverentie neer
vaalwit zweeg de hoeve
de poort zag ik
geduldig openstaan…
Ze heten berg
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
703 Ze liggen er
zo verleidelijk
zo aantrekkelijk
zo bekoorlijk bij
loop of rijd
er maar eens op
koppig
een en al
kasseien
je rijdt er
je banden op kapot
zweten zwijgen
op je tanden bijten
wilgen langs de weg
binnenweg
holleweg
kijk eens
daarboven is de hemel
je bent al
ongeveer
halfweg…
Medinilla
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.291 zij hangt haar treuren
aan de trossen van de Medinilla
die zo prachtig bloeide
toen zij elkaar verliefden
schoner dan de wilgen
die zich ademloos weerspiegelden
maar nog net het trillend water
niet beroerde
jonge lente heeft hem opgenomen
in de straling van het zwakke
ochtendlicht dat fluisterde
je moet hem rustig laten gaan…
Bast
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
960 Ook wel eens het gevoel
alleen nog te leven uit de bast
zoals een uitgeholde wilg
Met in de molm
van zijn vergane binnenkant
een al bijna bloeiende vlier.
Zo te bestaan bij een sloot
in de gedachte van een verbaasde wandelaar
en voorbij razende treinen
met reizigers
die je geduldig in de rij zien staan.…
Bord vol onzin
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
555 zorgen zijn voor morgen
pardoes schept ze haar bord vol onzin
bloemen zet ze bij het grofvuil
plant bomen op z'n kop
wrijft droogte uit haar ogen
tuit ze haar perfecte lippen rood
hangt haar jas aan de wilgen
blootsvoets verdwijnt ze in de ochtendzon…
Havana
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Hotel plus duif
anachronistisch denkraam
neverland is hier
bewustzijnsveranderend
wat ik doe is
vreemde stemgeluiden
echoën ijlend na
zijn de oude wilgen
ware monsterbomen
sarcastisch redeneren
sneeuw op mijn lippen
tijd van de nacht
en elke duizend keer
het gewaar worden doet
:)…
knotwilg, een ode
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.217 alleen in het landschap
in aarde verankerd een knotwilg
eenvoudig en bescheiden
het vanzelfsprekende leven
ongrijpbaar als een stoïcijnse vriend
met wie je goed zwijgen kunt
kranige wilg uit het lood langs de sloot
met littekens op zijn bast
leg je handen op zijn schors
een oerkracht je kunt van hem op aan…
Licht uit licht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.095 geweldige wilg
jij wil hogerop en toch...
Geweldige wilg
jij wil hogerop en toch
blijf jij de aarde
toegenegen en het water
streel je bij vlagen lichtjes
ZONNELEEN
De episoden van Amos 2006.42…
fataal beton
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
801 de wurggreep van beton
snoert het groen verdriet
alom de mond
het snikken van de wilgen
benadert de fatale hik
van terminale meanders
de nog glasloze skeletten staren
als binnenin reeds lang voordien
dit overspel vensterkoel is gesmeed
de toevoerweg naar het geraamte
wordt met fluisterasfalt
tot een complot gesmeerd.…
september
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.540 in geurende luchten
mijzelf verliezen
verdwalend in kleuren
verdrinkend in tijd
verkleurende vruchten
wilgen die kniezen
herfstgebeuren
dompelend in spijt
spijt van de dagen
die ik onnadenkend
doorbracht met vreemden
te ver van hun bron
verwijtend hun klagen
in motregen drenkend
herfstontheemden
op zoek naar de zon…
De lente tegemoet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 De geknotte wilg
Die geen tranen
Bloedt, maar
Uitlopers kent
Die door winterzon
En waterig winterweer
Nu al vooruitlopen
Op wat komen gaat -
Lentevogels die
In struik en gras
Van geen ophouden
Weten en zingen
Alsof hun leven
Er nu al vanaf hangt:
Zwijgend glimlach ik
Bij zoveel vrolijkheid
Hun en mijn nieuwe
Leven tegemoet…
Boomgebroed
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
635 Zeg Iepje, weet jij waarom die wilgen zo treuren?…
tuinkabouter
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
530 de tuin, nog roerloos stil
houdt halverwege op
een poëtische adem vult het onzichtbare,
nevelt gedachten die langzaam
de zomer vergeten
niets is eeuwig in dit leven, fluistert iemand
al zijn we aldoor onderweg
mijn handen volgen de krullen van een wilg
ook hij vermijdt het sterven
de herkenning
die ik vanbinnen bewaar…
wie zal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 wie zal het duister klaren
als eenzaamheid opkruipt
uit de grijze straten
wie zal je vinden als
je zand in ogen strooit
het ijs ongebroken laat
wie zal je blik scherpen als
je de verbeelding aan de wilgen hangt
en onleesbare poëzie liggen laat
wie zal van je houden als
de stilte in je woorden klinkt
en je voorbij bent gegaan…
De moerbeitoppen ruisen boven wilgen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
31 De moerbeitoppen ruisen boven wilgen
die treuren bij het dodenveld waar
wortels de aarde vastklemmen onder
hoge bomen die streng hun kracht
slaan uit het geel gebladert.
Kom terug naar de graven waar wind
het blad drijft en de morgen wekt
wie sluimert tussen de moerbeitoppen.…