Zwanenzang

Het is al laat. De schaduwen vallen over de wilg bij het water
en de kou strijkt langzaam langs de oever neer.
Je moet nu niet meer denken aan de hand van weleer,
die zo graag beelden op het doek had willen schilderen.

Dat is voorbij. Het duister eist zijn eigen stilte op.
Kijk liever hoe de zwaan daar glijdt, geruisloos,
een bleke schim die door het riet snijdt.
Hij zoekt geen applaus, hij heeft geen angst.

Zijn hart is allang versteend door de naderende winter.
Hij accepteert de kou, zoals een vorst zijn ondergang.
Laat de bladeren maar vallen in het slijk,
alsof het vermoeide sterren zijn die hun glans verloren.
Luister liever naar het holle hout, waarin het verval
zijn monotone lied zingt zonder valse hoop.

Er schuilt een vreemde waardigheid in dit einde.
Geen drama, geen verzet.
Alleen de tederheid van wat ooit heeft geleefd,
en een verre gloed die de slapen nog heel even verwarmt.

zwanenzang zwaan wilg

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 12