1174 resultaten.
het hangijzer
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
233 Bij dit leven zal ik vechten
tegen opgehemelde middelmatigheid
deze cultuur van strak getrimde grasvelden
verloochende helden
van de zwijgende meerderheid die
in 'ons' verleden
allesbehalve onschuldig bleek
Nee
ik kijk de andere kant niet op
stop ook niet voor een verkeerslicht
omdat het op rood staat
en ik schrijf naar H.A.R.T.E.L.U.S.T…
Yügen
hartenkreet
2.1 met 16 stemmen
189 Zo blijft hij liggen in het water
als iets dat de waarneming lichter maakt,
en opent zich langzaam het onuitgesprokene in zijn
zwijgende rust, een zachtheid die blijft zonder zich prijs te geven.…
vergane glorie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.598 met de wieken
kil dwars door de lucht
wind fluistert een prevel
iets kwelt
verbrand doofstommer het koren
dagelijks
voor het gloren
hoor ik het ploegen
van andere akkers
zo triest zo triest
geen kleine tjilpje
van een gevederde vriend
de ochtend staat niet meer
fluitend op
met leeuwerikken
het gloren rekt zich zwijgend…
De man
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.172 Tegenover mij zat een keurig man
hij keek mij zwijgend aan
Even dacht ik bij mezelf
zou hij ook Nederlands verstaan
Want zo te zien kwam hij van ver
en wat u er ook van vindt
Hij was niet blank hij was niet zwart
maar zoals men dat noemt getint
Voor het gemak heb ik hem toen
in het Sanskriet aangesproken
En zoals het dan meestal gaat…
toneel
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.792 veel te lang voelde ik mij de eeuwige figurant
en ik zag de vragende blikken van het publiek
acterend in de biografie van jouw gespeelde leven
stond ik met onze dochters aan mijn hand
vergeefs wachtend op de wenk die je,
eeuwig bezig met jezelf, vergat te geven
maar nu ben ik mijn tekst allang vergeten
en de souffleur schuift zwijgend…
stomweg
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.959 zag ik als test voor wat we hadden
ja shit, zo denk je als je twintig bent
en onbegrip is iets dat went
als je jezelf erin herkent
maar op een ochtend aan 't ontbijt
keek ik naar hem en door hem heen
daar zat hij, maar ik was alleen als in een film
ik wilde niet dat dit mijn leven was
ik wilde schreeuwen: hou me vast,
maar hielp hem zwijgend…
Jij
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.567 De kleuren vloeien krachtig
Mijn adem trilt
Ik wil een halt toeroepen aan de dromen
Ik zie hemelen van pijn
Zwijgende luchten, angstige vleugels
Kom terug, kom terug
Laat me niet verdrinken
Steek je hand uit
Kom terug, kom terug
Laat me niet alleen…
Die avond laat
hartenkreet
4.5 met 15 stemmen
2.447 verdrietig zoek je
naar warmte in de kou
zachtjes vraag je
om zwijgend begrip
je hand raakt de mijne
bij elk klein verhaal
in je ogen tranen
zij spreken jouw taal
je praat
en praat
tegen mij
die avond laat
over jouw leven
over waar jullie
waren gebleven
over vervlogen tijden
van reizen en geluk
waar de woorden vallen
volg ik je…
signaal
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.962 Ze zei wel, dat ze het niet hopeloos vond lijken,
maar bleef mijn zwijgend vragen glad ontwijken.
Ikzelf bood ook tegen haar antwoord fel verzet.
'...en aan verzorging heeft het hem hier niet ontbroken...
...ze hebben immers àlles hier' beaamde ik met een vlak gezicht...
Zo waren wij voor angst en weten veilig weggedoken.…
en in die dagen (vrij naar Openbaringen)
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
827 dan donkert
zoals in de buik van een vogel
en de winden vloekend jammeren
maar niemand die zegt waarom
’t zou kunnen dat wij plots wakker worden
opeens wetende waar het eerste leven begon
zelfs wanneer eindigheid verlorene parels rijgt
en ook dat onder ingehouden gongslagen van bogen tijd
het daglicht verslapen wordt, wij ons zwijgend…
De toekomst
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
2.031 Elke seconde weer tastend naar het onbekende,
Afvragend hoe hier ooit een houvast te krijgen valt,
Zwijgend over dat ik nooit een medereiziger hierin zal vinden,
En wetend dat ik het paard ben dat altijd alleen wordt gestald.…
Sporen van morgen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
612 Donzige watten van stilte,
zwijgend in ordelijke akkoorden
die een menselijke kilte overstijgen
geregen tot eigenzinnige verhalen
verbouwd tot uitgeplozen woorden
in stille gang nooit zullen zwijgen.…
Eens...
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.531 tot - een cyclus later -
deze negen nevelkinderen baarde
de jonge moeder rolde blozend
al haar stralen rond en rond
tot zij – ver boven het bos verheven-
in duisternis haar liefste vond
de bomen bogen zich vol zorgen
over de blinde kleintjes heen
maar die stegen naar het zicht
dat helder licht door wazen scheen
het woud verzonk in zwijgend…
pak me dan, als je kan
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
1.767 Kom dan maar tevoorschijn
voordat ik jou flikker noemen moet
De strijd verloren
in de zinloze zoektocht
zonder succes
want bij mij valt niets te scoren
wie niet weg is
is gezien
Ik ben hier de prinses der prinsessen
zwijgend op haar troon
interesse?
nee
niet langer meer maitresse…
Afscheid van haar
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.658 Zwijgend sta ik stil
op de plek waar het lawaai verstomt.
En luister
naar het stil gefluister
van de wind door 't dorre blad.
Als stil gebed mompel ik slechts wat.
Op het zachte verre ruisen van de zee
drijven dan al mijn gedachten mee.
Ik ruik haar geur en proef haar zout.…
de Bijeenkomsten
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
664 Lachen met een drankje is vrolijk
De politieke clown vaag grappig is olijk
De jeugd te voorzien met munitie is scherp
Winst gegeven oorlogen niemand die het verwerpt
Blakerende lichamen verbranden
Onmachtig ten hemel reikende handen
Het schreeuwen van ongehoorde gebeden
Wrede beelden zorgvuldig gemeden
En zo dommelen wij voort
De zwijgende…
ZUIDERBEGRAAFPLAATS
netgedicht
2.2 met 12 stemmen
2.275 Uit de bomen zakt reine adem weg
op lager lover, verfraait de tonen
van 't gevederde koor dat hier mag wonen,
vol liefde zingend, of zwijgend _ aan de leg!
Luchtig gras geeft alle zerken jong gemoed;
rondom de behouwen stenen zweven
gedachten met stil leed, trotse weemoed.…
Als water ben ik uitgestort
gedicht
3.9 met 19 stemmen
10.049 Beukt en striemt de
pijlers van de brug die zwijgend
schrap staat tegen overgave. Eeuw
na eeuw is wat hij weet het binden
van twee oevers. Waakzaam, moe.
Weer ga ik door de oude stad, altijd
naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij
in machteloze aandacht, blote hand
op steen.…
Vermoeidheid
gedicht
3.2 met 53 stemmen
17.256 En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
In het gras, en de jaren die zwaar
En donker sliepen in de zoom
Van onze jas ontbloten zich daarboven
In een jongenskeel en dansen op
En neer in een vochtige meisjesmond
Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten,
Van het praten,
Van het praten met elkaar,
Gaan wij de tuin in en verzwijgen…
Laat mij nog éénmaal
poëzie
2.0 met 12 stemmen
1.787 Eén enkle maal: dan zal Uw hart
Vergeten wat gij thans beschreit -
Mijn droefenis die zwijgend mart,
Mijn smart die om Uw droefheid lijdt.
Geef mij nog ééns Uw koele hand:
Dan zal 'k voor altijd van U gaan,
En dwalen langs 't verlaten land,
En klagen van mijn laatste waan.…
Naastenliefde
gedicht
4.1 met 17 stemmen
8.118 Hij wil dwars
door het stenen huis, hij volhardt in
zijn heimwee, zwijgend, laat zich
met geen klem van drempels overreden.
En als wij in het donker de deur dicht-
slaan brengt hij geen klacht uit, geeft
geen kik. Pas maanden later vindt men
tussen deur en drempel, geplet, gedroogd,
zijn bijna gewichtloos, haast onstoffelijk
omhulsel.…
zien en zwijgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
603 zien en zwijgen
laat me stil zijn
nu ik thans zoveel gesproken heb
in gezichtsvelden drijven al mijn woorden
langs vooropgezette routes
en het tijdpad van een leven
dat niet langer is
-laat me stil zijn-
zwijgend haar teloorgang tot de weerkeer
van haar wezen zien
in woorden en in beelden slechts
mijn stem leggen, want ik mis…
Aubade
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
547 Als we beiden de verste sterren gadeslaan
gepriemd op het zwarte canvas van de kosmos
wordt de afstand driedimensionaal overbrugd
en kom je zwijgend uit het niets vandaan, in
elke hand de contouren van ons verhaal,een
aubade aan de tijd waarin ik berust en ademhaal.…
Requiem - Ons Landschap
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
937 en wit ontembaar was
Dit landschap heeft ons voor jou geopend
Om ons verlangen naar jou te begeven
We hebben er tegen elkaar geschuild
voor het dansen van je leven
Doorvoeld de lessen die je ons hier leerde
Waar jij vlinderend steeds weerkeerde
In dit landschap zoeken we nu niet langer
Maar blijven we langzaamaan bewegen
tot we zwijgend…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 drinkt
in dit schijnbaar zinloze weer brengen
lange witte wolken een kalme vervreemding
het suizen van een verkwikkende koelte
is weggestorven in vroegere zomers
nu de tijd hier anders verstrijkt
windvlagen dwalen met een glimlach
door de kamers die als graven
worden gevuld met de uitgebluste toekomst
met elke korrel verliezen kleuren
zwijgend…
- Het zou meer kunnen zijn -
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
835 nadien onbepaald zwijgend
oorlogskranten weten dreigend,
economische sancties bekrachtigen
hopeloos... vloeit de hongersdood
overleven de kruimels van
een laatste zelfgebakken brood
...muisjesstil en muisjesdood,
lijk de witte scud-raketten
die ik in mijn dromen zie..…
Aubade ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
500 Als we beiden de verste sterren gadeslaan
gepriemd op het zwarte canvas van de kosmos
wordt de afstand driedimensionaal overbrugd
en kom je zwijgend uit het niets vandaan, in
elke hand de contouren van ons verhaal,een
aubade aan de tijd waarin ik berust en ademhaal.…
Strijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
508 Hier verwijlen we weer
als stormgoden blind in elkander ,
zwijgend als verloren zielen in mistwolken,
wachtend, vragend, vermoedelijk ook argwanend
voorbij het beeld van gelukkig zijn starend .
Hier liggen we weer
dromend van wilde vormen
in elkanders handbereik
geuren snuivend
in onbenutte, voorbijgaande momenten verborgen.…
SMAAKMAKER
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.990 Dezelfde mooi-gebogen dreef
koel, zwijgend, als een kerkenbeuk.
Mijn tuinbank – of ze wachten bleef
verscholen onder rode beuk.
De merel, in de koepelkroon,
fluit bij deze avond als van oud?
Weer schakelt ginder toon in toon
het torenlied zijn keten goud.…
Meridianen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 verrukkelijke hemel laten vallen
in de krimpende schaduwen van de
morgendauw omlijst door stille woorden
zullen altijd in ieders armen rusten
sporen wat ons verlicht en wat zich uitbreid
als we de helderste sterren gadeslaan
een gouden stip aan de horizon van
verre kusten, worden afstanden
driedimensionaal overbrugd, dan
ben je zwijgend…