14349 resultaten.
Gij bad op ene berg alleen
poëzie
4.5 met 24 stemmen
8.103 Gij bad op ene berg alleen,
en... Jezu, ik en vind er geen
waar 'k hoog genoeg kan klimmen
om U alleen te vinden:
de wereld wil mij achterna,
alwaar ik ga
of sta
of ooit mijn ogen sla;
en arm als ik en is er geen;
geen een,
die nood hebbe en niet klagen kan;…
Anno 1700 en Zoveel
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.260 Ze zaten vol en vetjes,
Heel puntigjes en netjes,
Twee rococo-portretjes.
Een Pruisman en een Kees,
Met blanke chemisetjes,
Met Brusselse manchetjes,
Gepoederde toupetjes,
Met stijve girouetjes
En stijve préjugés.
Hun geestje was aan ’t dwalen.
Bij honderd idealen
En duizend weelde-stralen,
Ging ’t zonnetje reeds dalen,
Der oude fermiteit…
Epitaaf
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.407 Zijn eigenwaan, zijn zwakheden en feilen
bleven hem trouw tot aan dit simpel graf;
hij leefde in vele, en ook geleende, stijlen,
maar zijn galop werd meest een korte draf.
Zij die hem lieven, moeten niet verwijlen
bij de beloften die zijn jeugd hem gaf;
hij was, al waren giftig vaak zijn pijlen,
niet altijd ijdel, en niet altijd laf.…
Vroeg in de dageraad
poëzie
4.6 met 11 stemmen
7.026 Vroeg in de dageraad de schone gaat ontbinden
de gouden blonde tros, citroenig van koleur,
gezeten in de lucht recht buiten d' achterdeur,
waar groene wijngaardloof ooit lauwe muur beminde.
Dan beven amoureus de liefelijkste winden
in 't gele zijig haar en groeten met een geur
haar goddelijk aanschijn opdat ze deze keur
behield van dagelijks…
Duinen
gedicht
3.6 met 19 stemmen
10.281 Zoals altijd is er een dierenspoor.
Er staan gewone brem, slangenkruid,
ossetong en koekoeksbloemen. Sommige
konijnen begonnen een hol, maar
groeven niet door.
In de spaarbekkens hangt het water;
je zou er munten in kunnen gooien
als in het bassin van een fontein.
Bast is van jonge bomen afgeknaagd.
Zie toch hoe de dag werkelijk wentelt…
De avond zijgt als zegen
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.048 De avond zijgt als zegen
Om heide, weide en zand.
Vaag worden al de wegen
Eén donker met het land.
De grijze verte nadert
Onhoorbaar, kalm en zacht;
In 't blauwende gebladert
Daalt stille vredenacht.
De hemel heeft zich rustig
Om de aarde heengespreid
En zoent haar nu wellustig
In zwijgende eenzaamheid.…
Rebus in de bus
gedicht
3.5 met 45 stemmen
14.498 Wie zaten er vanochtend in de bus
behalve de chauffeur wiens roze wang
zo vloekte met zijn mooie rooie haar.
Een woeste oude boer met grijze ogen
en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind
doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte.
Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo
ze stapte uit bij het woonwagenkamp
ze had een luipaard-jasje…
Gelukkig gedicht
gedicht
3.6 met 20 stemmen
14.327 Ze kwam bij me in de gedaante van een hond van
onduidelijk ras, er was niemand thuis in dat dorp.
Ze kwam zo sloom als honden eigenlijk niet
kunnen naast me lopen, raakte me met geen
haar aan, keek niet omhoog. Bij het korenveld zei ik
ga weg en ze antwoordde niet maar
liet haar tanden zien. Ik zal je niet zal je
nooit verlaten. Bofkont…
Zingen, hoe de donkre wereld
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.250 Zingen, hoe de donkre wereld
zijne ronde reize gaat;
zingen ‘lijk de merel merelt
‘lijk de nachtegaal, die slaat;
zingen; blind, ‘lijk vóor alle eeuwen
’t laaien van ’t onnozel licht;
zinge’ als zon en maan, flambeeuwen
aan het duisterst aangezicht;
zingen: vreugde en smart, gesmeten
al wat gloeit en al wat rijt,…
Voor Gilles
gedicht
2.1 met 391 stemmen
70.770 Hartelijk, liefst geluk wens ik je met je Verjaardag
Hoe oud ben je nu eigenlijk - twee of drie (en twintig)?
Ik moet je zeggen dat er weinig toe doet, als je maar
een beetje gelukkig bent. Helpt het, ondeugende
zelfgemaakte, indien ik je verzeker dat ik zo harts-
tochtelijk van je hou en je deugdelijker vind dan
goud, wat ik zelf, althans…
Twee jongens kloven stammen, stoken brand
gedicht
3.0 met 26 stemmen
16.205 Pan, tot de rand gepompt water, een anker,
zanger van butsen sist op geblakerde staven.
Steken droog hout in de stapel, brengen de koude
tot kook, vatten smoezelig weefsel, zij tillen
het bijna ontilbare op.
Rennen dan rond met wat ziedt, roepen
woest van gevaarlijk plezier. En de vrouwen,
de jonge, van blozende benen, van stro
in bruisende…
Herfstzegen
poëzie
3.4 met 19 stemmen
2.895 Herfstzegen. Ver en heinde
een stille pracht van bomen.
Bewaasde weiden dromen,
en donker wordt verwacht.
In vromend zoet gebeuren
verheimlijken de kleuren,
vergroeien grond en gracht.
En alle zoen is zacht:
een vrede ver en heinde;
de zomer voelt zijn einde,
en de avond raakt de nacht.
--------------------------------
uit: Uit de diepten…
Ballade
poëzie
3.6 met 31 stemmen
12.225 Het schip voer af. - Zij oogde ’t na…
Het zonlicht ging met hem!
Nog hoorde zij het laatste woord
Dier jonge, diepe stem:
‘Tot weerziens, Moeder!’ - En zijn kus,
Die op haar lippen brandt,
Zijn blik, die lang de hare zocht,
En ’t wuiven van zijn hand.
Zij bergt het alles in heur hart.
Geen dag, geen nacht gaat om,
Of voor haar ogen rijst…
Van de Rust der Zielen
poëzie
3.5 met 19 stemmen
4.157 Al ruisen al de wouden,
Al bruist het wilde meer,
Al beeft het al van donder,
Al straalt de bliksem neer:
Mijn hart blijft zonder vrezen
In zijn wezen.
Het kan ons niet verschrikken,
Al wat van buiten woelt;
Wanneer men maar van binnen
De schoonste ruste voelt:
Die schoonste rust van binnen
Kan 't verwinnen.
Als Jezus zich in 't herte…
De oude van de berg
poëzie
3.7 met 12 stemmen
3.220 ‘k Heb eens gedacht: de tijd zal komen,
Dat Poëzie heeft afgedaan; -
’t Is uit met mijmren en met dromen,
Geen zang of zucht kan meer bestaan; -
Of zal de kunst het veld behouden,
Zij spare ons grotten, klippen, wouden,
En minneleed en dweperij, -
Wil ze in de branding niet bezwijken,
Zij moet met kennis zich verrijken,
En volg’ het weten van…
Ritueel
gedicht
2.6 met 37 stemmen
15.589 Zij hebben ons hart ingepikt,
Onze groei, onze poppen genekt,
Onze tuin op de trein gezet,
Ons verblind met hun lichtende as.
Zij hebben de zwarte zak
Van hun afwezigheid strak
Over ons heengetrokken
En toen onze oren verpest
Met de ruis van hun hemelse spraak.
Dus waar ik vandaan kom, daar
Moet je die opgebaarde
Nog lichtjes blozende…
Oerkreet
gedicht
3.0 met 43 stemmen
10.620 Stuur jezelf op patrouille
door de dichte wouden
van je schroom.
Verken de plek
waar zelfs geen zonnestraal
meer door de bladeren
van je bedeesdheid dringt.
Hef daar een oerkreet aan,
zo'n volslagen authentieke brul,
die zich als een laaiende loper
uitrolt door het struikgewas.
Veeg alle gêne onder dat tapijt
en kom eroverheen, als…
Nieuwe klompjes
poëzie
2.7 met 10 stemmen
5.833 Mijn Kees-oom is een timmerman,
Daar is geen knapper op de werf:
Hij maakt in huis en op het erf
Al wat-je zien of denken kan;
Zijn hand is ruw, en grof zijn stem,
Maar ‘k ben daarom niet bang voor hem;
Hij kneep me lestmaal in mijn oor
En zei: ’Nu, als ge vlijtig leert,
Uw Vader en uw Moeder eert,
Dan krijgt ge er wat op kerstijd voor!’…
De boodschap van dit alles
gedicht
3.3 met 17 stemmen
18.285 Moeder hangt haar jas over de keukentrap.
Dit is de man met de schouders
die ik liefheb, dit is de juiste lengte
torenhoog.
Dit zijn haar woorden
de man in haar stem
de melk in de pan
het brood op tafel.
Hoe dit alles de keuken verruimt.
Hoe kinderen de minuten tellen.
Moet dan de betekenis nog worden opgezocht
als de lucht over de…
Oktober 1
gedicht
4.6 met 129 stemmen
12.126 Oktober tovert in de bomen,
strooit gouden zonlicht op het plein
waar kinderen druk bezig zijn
de tijd te vullen met hun dromen.
Oktober en het deert hen niet
dat weer de zomer is vervlogen,
gaaf is hun spel en ingetogen.
Geen kind dat reeds de winter ziet.
Het vallend blad, het valt nog niet
en donkergroen het gras na regen,
de avond…
De stortstroom
poëzie
2.8 met 13 stemmen
2.891 De stortstroom die de bergen af komt springen,
Vergruist de rotse' en vult zijn bedding aan
Met zand en puin, tot hij in nieuwe baan
Zich zelve dwingt de kronkelloop te wringen.
Zo glijden door de tijden alle dingen
Rusteloos voort en voeren al maar aan
Wat hen vervormt, en elk vernieuwd bestaan
Schept weer zichzelf uit de eigen wisselingen…
KOUD LANDSCHAP
poëzie
3.6 met 12 stemmen
2.505 Een late najaarsdag, sneeuw in de lucht,
belofte van veel sneeuw. Een lage wei
waar 't water blank om korte wilgen stond
tot aan de zwarte koppen. Vlokken vlogen
neer, neer, al sneller langs de naakte twijgen
en tegen 't witte water, wit en weg.
Zo, wit en weg, zo, schuinsaf door de takken
weinige, ruige vlokken op de vlucht,
als vagebonden…
De nieuwe eigenaars
poëzie
3.4 met 15 stemmen
6.413 Zij had hare beste kleedren aan,
Zij kwam hare pacht betalen.
Mijnheer was niet te huis en Mevrouw
Ging zelf het handboek halen.
Zij keek eens rond: 'Zij hebben toch al
Wat de hemel hun aan kan bieden,'
Dacht de jonge boerin, en keek weer rond zich,
'Dat zijn toch gelukkige lieden!'
Mevrouw was wel trots met de liên van haar stand,…
Mijn bange norse vriend
gedicht
2.9 met 30 stemmen
11.123 Terwijl mijn bange norse vriend in bed zit
te rillen in zijn Noorse trui
bedenk ik nòg meer liefde
en hoe die liefde te beginnen.
De buren spelen vals piano
maar wel met gevoel. Zó
wil ik leven, vals maar met gevoel.
De piano houdt op en mijn bange norse vriend
begint in slaap te vallen
----------------------------------
uit: 'Men…
Herfst
poëzie
2.7 met 21 stemmen
5.422 En in de lucht des vochte ochtends hangen
De laatste dunne blaad'ren van het jaar,
Als in het zwarte takkennet gevangen,
Met fijne glans van kleuren naast elkaar.
Zo louterde de pracht zich van de lange
En luide lichttijd en de brede schaar
Van groengedoste bomen, tot die bange
En tere lichtkleur van het late jaar.
Die blaadren…
Ik kan niet lachen
poëzie
3.4 met 22 stemmen
6.245 Ik kan niet lachen, ik kan niet wenen,
Ik ben zo vreemd te moe,
De zomer-pracht gaat henen, -
Ik doe mijn ogen toe.
Daar-binnen is het donker,
Daarbuiten is het kil…
Wat of dat flauw geflonker
Van vèr beduiden wil?
Zou dát het doods-uur wezen,
Waar alles op zijn best,
Verheerlijkt opgerezen
Verschemert voor het lest?
--------------…
HOE ZERE VALLEN ZE AF
poëzie
4.2 met 20 stemmen
4.594 Hoe zere vallen ze af,
de zieke zomerblâren;
hoe zinken ze, altemaal,
die eer zo groene waren,
te grondewaard!
Hoe deerlijk zijt gij ook
nu, bomen al, bedegen;
hoe schamel, die weleer
des aardrijks, allerwegen,
de schoonste waart!
Daar valt er nog een blad;
het wentelt, onder 't vallen,
de…
Opdracht
gedicht
3.2 met 16 stemmen
14.013 De vensters behangen met langdurige landschappen,
een zak met slanke handen aan een meisje voeren
van achter de tralies die mijn vingers zijn.
Een ooggetuige van het zwart uithoren
op de hoek van twee nachten
en geduldig wachten
tot de schaduw uit de bomen valt.
Mijn ogen wegens verbouwing sluiten
en haarfijn dromen
dat ik een ver verwant…
Buig
gedicht
2.8 met 12 stemmen
7.023 Ik sprak mijn woorden niet uit.
Ze werden gezegd. Ook ik hoorde ze
En, min of meer verwijfeld, probeerde ik
de bijbehorende bewegingen. Ongeveer
het omgekeerde van hoe een partituur
werkt: niet eerst schrift en dan spel,
maar eerst gespeeld en dan pijlsnel,
vrijwel vergeefs, geschreven. Of een
piano: de toetsen bewegen, en mijn
handen zijn…
Zelfportret
gedicht
3.8 met 60 stemmen
9.182 ‘s Ochtends heb ik moeite mijn bed uit te komen,
‘s avonds om er in te gaan. En iedere nacht
moet ik minstens een keer plassen.
Ik hou van mijn vrouw, we liggen lepeltje-lepeltje;
van andere vrouwen droom ik nauwelijks meer.
Schaamteloos draag ik pyjama’s en pantoffels,
ook maak ik graag een kuiertje.
Ik verheug me niet meer zo op feestdagen,…