1364 resultaten.
Tranen op het venster
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.032 HET VENSTER
Tranen druppen op het vensterglas
het weer heeft alweer zo’n verdriet
Het mist zoals ik het levenskompas
mijn tranen, die vloeien echter niet
Kleine beekjes vormen zich aldaar
ach wat huilt ‘t weer toch vreselijk
Net als ik, heeft het weer het zwaar
mijn pijn is nochtans..ongeneeslijk
Grote druppels roffelen op het ruit…
Bij het raam
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
633 Ik ben
zoals dit
bijna dode jaar
en al mijn daden
worden streng gewogen
Mijn lentes waren
licht en onbezonnen
in alle zomers
was ik
lui en loom
En menig herfst vervloog
als in een lange droom
nu is de winter
aan zijn overval begonnen
Het is te kort
zo kort
dit zoele zoete leven
het beeld vertekent in
de druppels op de ruit…
“Couveuse? “
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.624 En ik moet buiten blijven staan, de keuze
alleen maar kijken naar dat kleine wicht
achter plastic ruiten, het lijkt er nu al
op dat het zelfstandig verder wil gaan.…
Winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 De wereld schijnt wat lichter van geluid
Een echo golft langs de besneeuwde bomen
Gelach, gegil, twee kinderen onderuit
De winter is dit jaar al vroeg gekomen
Breed glimlachend maak ik de beelden buit
En voel hoe snel mijn bloed begint te stromen
In plaats van hier te staan, achter de ruit
Had ik graag aan de ijspret deelgenomen
Voor even…
Langs de wegkan
gedicht
2.0 met 3 stemmen
3.916 Langs de wegkant de sporen van je banden,
het verhaal afgesloten, de fotograaf wil
plaatjes als beloning voor de dag, zijn licht
spiegelt in de ruiten, draaft maar door,
je komt het tegen in de plassen op het dek
de dood te lezen in de trekken op je gezicht.…
Met de souplesse van gerimpeld fruit
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
656 Hier gonst de ochtend
het licht dat ogen vult
waarin de slaap nog sluimert
Overrijp ligt het fruit
in de koperen schalen
van de tijd
De dag glanst nog onwennig
op beslagen ruiten
en in een oogwenk bonst het hart
de nacht vaarwel
Voorbij zijn ook de late uurtjes
de ontkurkte flessen
het eindige naspel
De dagen raken versleten…
Dan de mist
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
535 het glas is nader
de mist die hij ziet
zijn oog in staar
voelt wat hij verliet
of bedenkt het gebaar
een grijze vloed te stoppen
die mondhoeken sluit
en het hart op de tong laat
drogen achter een beslagen ruit
de aarde voor hem
ligt al ver achter zijn tijd
groeven graven nog dieper
de vlakte lijkt zich al uitgespreid
terwijl zijn wereld…
De walging
gedicht
3.0 met 3 stemmen
4.105 Achter ruiten even koud als vaal,
spattend in een jus van vragen:
Sartre, Nobelprijsweigeraar.
---------------------------
uit: 'Gedichten', 1995.…
De Asla
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.357 De staldeuren waren veranderd in ruiten,
er stonden gezichten op, nat van de verf.
Ik ging met de asla de poort door,
ik ging met de asla tot ver in het veld.…
Nieuwe wereld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 ik hield vroeger al van donkere luchten, van
harde striemende wind en regen die kletterend
op de ruiten van mijn kamer uiteenspatte en
de balkondeuren in de sponningen deed ratelen
alsof ik in dat monotone geratel weer naar nieuwe
wegen kon gaan zoeken en ik reizen kon naar
werelden die nog onontgonnen waren, zonder
dat volwassenen bezig…
November
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 loslaten
bladeren waaien
dalen vlagen
in ritselende lagen
op de paden
bruin geel rood
ruikt als verse tabak
nog niet dood
paddenstoelen
de lucht staat strak
van de kou
die we voelen
nog geen nachtvorst
die zomaar ineens
komen zou
november
smaakt als gember
vallende bladeren
geen redding
de Ruiten Aa
in haar bedding
sleurt ze mee…
Wrevel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 de gevel kristalliseert
en slaat wit uit
de damp van mijn adem
beslaat de ruit
het dringt in mijn botten
zonder geluid
ik zet me schrap
hoe kom ik hier uit.
herfst en winter woelt
weg met lekker weer
scherpe kou die voelt
doordringt steeds meer
is niet goed bedoeld
het neemt geen keer
het einde der tijden
drukt me neer.…
vriendschap - 1
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
760 paardenbloem
haar nootjes blazen laat
vriendschap
deelt en speelt
gunt elkaar de bal
ravot zich een stalen ros
stift het leven
gelijk lak nagels
vriendschap
smult de momenten
door een camera vereeuwigt
als waterstraaltjes vormend
de een en de ander
lachend doucht
vriendschap
reikt helpende handen
als het zekere onzeker is
gaat door ruiten…
Bloem blad blad bloem
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.373 Bloem blad blad bloem
Zuurtje touw zuurtje cirkel
Wortel oor wortel neus
Voet vlakje vierkantje vogel
Vlieg vogel vlieg punt
Plus zuurtje plus gras
Duim duim duim blad
Liniaal weggetje voet stof
Steen steen weggetje wimper
Oor vlakje bloem bloem
Bel bloem touw vlakje
Driehoek driehoek vogel vogel
Kom kom ruit wimper
Wind vlieg vlieg wolk…
Ik zag je
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
553 Dan sla 'k de ruit kapot
met blote handen, heus
want daar waar jij steeds weer heengaat
daar wil 'k zijn samen met jou
alleen: nu heb 'k geen keus.
'k Sloot m'n ogen weer
om in te slapen opnieuw
de keer erna da'k wakker werd,
was de wereld helder
en jij verdwenen.…
Tegen mijzelf
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
627 ja, je hoort ze in het geluid
dat zich verspreidt
dicht het de leemte of
breng ik je nog dieper;
word je uit het heden verleid
ik zeg dit, omdat het zo komt
uit de starheid van het moment
rijk in gevoel, doch moeilijk te uiten
deze dichter is niet altijd in staat
zijn opgave uit te buiten
en zit soms voor en achter
aangeslagen ruiten…
Onafhankelijkheidsverklaring
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
701 Een foxtrot in korrelig dons,
een in maat verstuikte wals
in donkerpaarse ruiten geschorst.
Ik hoor spartelen -
de klanken van ochtenden,
die torentoppen ontvangen,
ontvlammen,
laten omvallen -
en de brokstukken oplappen
tot gemorste verlangens.…
Boomtown
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
558 De kinderen naar school brengen
Is hier tot een martelgang geworden
Chronisch komen ze te laat
Als je niet steeds eerder van huis gaat
Door de pendelende matatu's
De wegpiratende rücksichtslose boda's
De snoeverige bazen uit de buitensteden
Met hun geblindeerde ruiten
Die je hinderlijk de loef afsteken
En situatief denkend
Moet je ook…
Waar de winter danst
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Blad en hout sprokkelde ’s morgens vroeg,
terwijl de winter danste langs de ruit.
Soms lukte het haar om weer te plukken
en hem te plaatsen in die ene dag
toen ze zijn kussen vulde met veren.
Haar verweerde hand trilde bij het bukken,
streelde nog zijn gebeitelde glimlach,
een jas hing naast haar sombere kleren.…
in ontkenning
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
163 dromen verwelkomt met een nederig
buigend gebaar gericht aan de toekomst
evenwichtigheid is slechts een ingeslopen
idee van een onbekende materie, de schuine
klanken van het innerlijk koor vergezelt
de carrousel en ment de uit hout
ontsnapte paarden
zelfs bij nachtte, wanneer overspelende
tonen als vrijdenkers hun ladders beklimmen
en ruiten…
geschakeerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
106 nu het kouder wordt, de herfst meer
kleurt, de wind gaat wervelen, de regen
sombert tegen de ruiten is alles vreemder
dan al die jaren hiervoor
het donker kent geen vergelijk, het dient
zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de
zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan
schaduwen verdwijnen en trekt de rook
van de houtkachels slome sporen…
Blik op oneindig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.537 De zon door het venster treft dwaalstof tot klaringen
Zwervers in de donkere ruimte, uit de nok van mijn heelal
als vergeten kometen, pas zichtbaar bij de val
naar een ster die naast aantrekt zich verzet tegen dingen
Traag draait het ‘stof `lijke’ haar moeizame wendingen
Afgebogen door het fuseren van het lichtend vermanen
wordt oud vuil vergast…
Water
hartenkreet
4.9 met 10 stemmen
2.162 Bezoedelde handen zuigen me op,
vuile woorden hangen aan de deurknop.
Ik sla mijn pijn op in het donker,
mijn lichaam ontkleedt zich in de nacht.
Het water sneuvelt door het zwijgen,
gebroken nagels krabben aan de onmacht.…
Korte ontmoeting in Afrika
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.671 God is zwart
Dat weet ik half zeker
En draagt een bril met
Spiegelende glazen
God valt plots
Ongeroepen vanuit niets
Bij kleine kreun van pijn
In betonnen nergensland
God is hand
Slanke vinger die verwijst
Raakt de wond geschoond
Verwaait het kwade vuil
God is glimlach
Verdwijnend in het licht
Het verblindend lege wit
Van helse…
corumptia
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.053 waar de waarheid
met een schep zout genomen
op de vlucht slaat
voor de hoge bomen
die veel vuile wind
van de toren blazen
en graag tamboeren
voor het eigen korps
dat de trom roert
de trawanten in
aaneengesloten rijen
de keizer in
hun midden wetende
in ganzepas met
de vaandeldragers
in vol ornaat
vanaf hun gouden bergen…
U DIE DE REINIGING VERVULT
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
822 liefde raakt hun diep bestaan
en breekt hun sterke trotse waan,
wie dient moet op de knieën gaan,
de grootste wordt de minste,
U droogt de voeten met uw kleed,
zodat wie aanligt nooit vergeet,
dat U met and're maten meet,
wie meerder is gaat dienen,
U geeft de weg met water aan,
maar die gereinigd zullen gaan,
wast U met bloed het vuil…
Corrumptia
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
707 Waar de waarheid
met een schep
zout genomen
op de vlucht slaat
voor de hoge bomen
Die veel vuile wind
van de toren blazen
en graag tamboeren
voor het eigen korps
dat de trom roert
De trawanten in
aangesloten rijen
de keizer in
hun midden wetende
in ganzepas met
de vaandeldragers
In vol ornaat
vanaf gouden bergen
gunsten strooiend…
Als de muziek is afgelopen
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
750 vuile asbakken doen mij nu pas overgeven…
Belgiese zondag
poëzie
4.3 met 9 stemmen
4.609 hoofdgroep door het dorp
Jonge boeren en arbeiders spreken
sportliterair
citaten uit de Sportwereld
Koorknapen gaan onkelwaarts zondagsent
TE DEUM zingend
Vrouwen wachten op
deemstering
kaarten zijn spekvet
Fumez la cigarette Dubec
La Cigarette du Connaisseur
alle dorpelingen zijn kenners
zij roken la cigarette Dubec
Kinderen zijn vuil…
The Beat Goes On
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
797 The beat goes on
Zondagmiddag in de kelder
met een vriendinnetje
en de oude grammofoon van pa
op 78 toeren, Rock around the clock
dansen of wat er voor door ging
de grammofoon ging met het vuil mee
zij is moeder in Canada
Zaterdag vroeg in de avond
pyjama's aan, net allemaal uit bad
voor de tv. na Tex Tucker, Okkie…