Alle inzendingen over weemoed

1304 resultaten.

Sorteren op:

Treuren

hartenkreet
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 672
Als je s’ avonds weemoedig nog naar buiten gaat, en In de stilte naar de maan omringd door sterren staart. Is er altijd wel iemand die jouw gedachten raakt, dit moment tot een hele intieme ervaring maakt. Zeker wanneer de wind een beetje waait, het dan voelt alsof die iemand zachtjes over je rug heen aait.…
Pitsikato20 oktober 2024Lees meer >

Altijd Jij

hartenkreet
4.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.006
Ik hou mijn weemoed in mijn handen, een pijn die geen grenzen kent. Ik dacht: het is een duister raadsel, dat ik je mis, zo diep en zwaar. Maar het antwoord is geen ingewikkeld weefsel, het antwoord lag infeite al voor me klaar.…
Johny Donovan31 december 2025Lees meer >

Bella donna

netgedicht
3.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.403
azuurblauw mijn ogen binnendringt mijn smaakt ontwaakt door stracciatella-ijs dan klopt mijn hart een warmer ritme het landschap danst dan dankt en bidt ze Als door de vroege geur van cappuccino de ranke zeilen langs de kim flaneren de cipressen hun schaduw op het plein draperen een schaterlach galmt van een bambino dan welt er weemoed…
kees keizer1 februari 2005Lees meer >

TOEN...

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 579
Hij kan de weemoed wel verklaren die hem bekruipt: zijn droom is weer veraf; hij trad de herfst in, voelt zijn jaren en mist de zoon, die 't leven hem niet gaf.…

JANUSKOP

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.142
De pracht van de boterbloemenwei met zuringaccenten en het wit van ontloken madeliefjes maakt weemoed wakker, verleden dichtbij. Er op uit het veld in, heerlijk vrij na gedwongen schoolgang, op zoek naar avontuur in afgedamde sloot of klaverveld met voorjaarstoeierij.…

Louter droefheid

gedicht
3.3 met 23 stemmen aantal keer bekeken 11.777
Maar ik ben een poëtisch baasje en ga mijn weemoed in een versje doen. Dat is het voordeel van mijn gave. De burger kan zijn ei niet kwijt, terwijl ik, rustig mijn neerslachtigheid gelijk een paardje voor mijn kar laat draven. Is het volbracht, dan ben ik opgelucht. 'k Heb schoonheid uit mijn pijn gewrongen.…

REFLUX

netgedicht
4.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.186
Weemoedigheid doet soms de lijnen verkleven, het middelpunt wordt door de jaren abstract. Als terugkeer de diepten en hoogten vervlakt worden laag na laag alle fasen verweven. Ik vind in mijn hand een steeds kleinere hand, een oude geur, in kleine enclaven.…
Aaike jordans11 september 2003Lees meer >

foto

netgedicht
4.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.187
een winters decor met water, riet en een molen huiverend sta je op een brug naar onbekende overzij bekoorlijk gekleed in een jas die ik nooit zag je haren wapperend in de gure wind gewikkeld om je hand de riem van de vrolijke hond die nog steeds niet snapt waarheen ik nu toch ben weemoedig lijk je naar de fotograaf te kijken een vage…

Haar tweede Kerst...

hartenkreet
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 3.133
die manier vertalend Met haar kleine lijf van elastiek Lichtjes weerkaatsen in haar ogen Zichtbaar geniet ze van wat ze ziet Gevoel heeft haar nog niet bedrogen Ze is nog puur, haat kent ze niet Zoals zij dit alles nog kan beleven Zomaar genietend vanuit haar zijn Dat is door onschuld ingegeven En weggelegd voor kinderen klein Weemoedig…
merle ;-)19 december 2004Lees meer >

Afscheid van de zomer

netgedicht
2.6 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.297
Er hangt wat weemoed tussen huizen die er onbezorgd wel staan maar waarin de ruiten iets weerspiegelen van uitvaart en vergankelijkheid.…
Adeleyd26 september 2007Lees meer >

De vlinder

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 850
schuurpapieren stem die bijzondere lach ogen die ik zie en zie telkens weer anders zie soms vol vuur vandaag weemoedig vleugje lachend, ontroerd een traan bijzondere liefde in Jans melancholie kussend het leven zo vol verwondering ook over de dood ach, voorbij..…

oudejaarsavond

netgedicht
3.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.989
oudejaarsavond is nog enkele verrotte bladeren opgezwiept door de oostenwind ijzig scherp een mes blinkend staal lemmet vol weemoed in mijn hart mijn stokkende adem op het scharnier der jaren roest en schilfers is het dorre riet in het spiegelwater verstilde kou en droog geruis een stervend land je uitademen witte dagen even in de…

De heupbroek

hartenkreet
4.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.664
verdwenen Maar wat er voor terug is Doet lijf en leden beven De heupbroek met String en 't korte hemd De nachtmerrie van Elke potente vent Want elke buik Blubbert nu voorbij Met piercing, tattoo De hele gallerij En met een beetje pech Wordt je getrakteerd Op de barst tussen de billen Brutaal en ongegeneerd Dan denk ik met weemoed…

Land van liefde

hartenkreet
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.244
Vlieg op doorschijnende vleugels naar het verborgen land dat schittert voorbij de weemoed van je hart Streel niet langer de halmen van je verdriet de doornen van vergane smart die je pijnigden eindeloos bitter Hunker naar de plaats waar vreugde zingt de eeuwigheid danst sluimerzacht Wandel door de tuin waar vogels albasten rozen…

Verzen voor een vriend

poëzie
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.985
't Is me of ik nooit de zwarte ellende zag En in mij jubelt weeldrig en wild Een vogelkoor dat door zijn zangen stilt De weemoed, die mij eer te kwellen plach. Eens had ik oog en oor slechts voor het leed En woest doorvlamde mij de droefenis Die knagend zich in 't lachend harte vreet. O wonder, vriend!…

Wachten op de dood

hartenkreet
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.680
blad waait van de oude eik valt neer in koude grond als ik zo naar mijn opa kijk de trekken om zijn mond groeven in doorleefde huid zijn blik op mij gericht pijnlijk straalt hij weemoed uit soms vallen ogen dicht rustig wiegt de schommelstoel een leven vol verhalen met de dood als hoogste doel waarnaar gedachten dwalen even trilt zijn…
Marianne28 januari 2007Lees meer >

Voorouderherinnering

hartenkreet
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.129
beleving van een déjà vue alsof je in het verleden stapt maar toch weet ‘dit is nu’ overvalt je 't gevoel van thuiskomen op plaatsen die je niet kent weet je dat je dan in de wereld van voorouderherinneringen bent ze sleten de paden die jij nu gaat zagen de horizonten die jij ziet etsten de beelden in je ziel tot een onvergetelijk weemoedig…

Liefste, o liefste mijn

hartenkreet
4.3 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.332
Ik wou nog eenmaal kijken langs frisse hagekanten tere aquarellen van smaragd stille amberplassen vol diepe schaduwen waarin dromen slapen dromen van eenzaamheid Ik wou nog eenmaal luisteren naar het lied van de nacht het fluisteren van de schuwe wind verhalend over vergane tijden zuchten van weemoed over zoveel tevergeefse woorden over…
Troebadoer25 november 2007Lees meer >

anoniem

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.014
winter sluimert over de wereld traag klinkt de winterhoorn mystiek in eindeloze nevel bomen zwarte silhouetten zweven boven dit witte niets tegen de vervagende bossen oergeluid in een lege wereld weemoedige bezinning op deze verre stille heide straks komt het licht in de diepste winterdag schreien in een verre stal zingen d’engelen…

Verborgen geschiedenis

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 703
En in een waas van wanstaltige weemoed versneed hij de realiteit in een dubbelledige overpeinzing. Sperma is het verval te verschieten, dacht hij en het lichaam cumuleert naar verzadiging om zichzelf in de finaliteit te verliezen.…

Vertraagde thuiskomst

netgedicht
2.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.146
bladmuziek Daar stierven jaren in jouw schoot alleen geraakt door vallend stof een kiertje fluwelen avondrood dat teder soms jouw rug nog trof Ik blaas de tijden van het lijfje spreid onkuis jouw helften open hoor je fluist’ren ‘Kom, waar blijf je mijn leesbaarheid raakt nooit verlopen’ Ik zuig de zinnen zacht naar buiten met geur van weemoedig…

de moedermaffia

netgedicht
4.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.097
ze is in hoogmoed niet te evenaren en ziet hem slechts als donor van het zaad terwijl de stakker zonder eigenbaat de vrouw de schone vreugd gunt van het baren de filantroop, onmisbaar bij het paren weet na zijn offer al ‘het is te laat’ hem wacht de zondeval in het kwadraat de zeven plagen, weemoed en de blaren en na het kranig knippen van…
Daan de Ligt22 december 2003Lees meer >

Oorlog en vrede

hartenkreet
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.327
Laat mij daar zachtjes leed en liefde honen En zonder weemoed denken aan de dood, En daarna boek en schrijver stil belonen Voor ’t glaasje wijn en ’t stukje brood.…
Albert Bout3 februari 2004Lees meer >

ontwapende soldaat

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.252
kwetsbaar blijkt te zijn als het commando van zijn oversten zonder overwegingen uitgesproken hem in de armen van de vijand drijft voorbij de uren vol glorie het bespieden van de ander het wachten op wat actie en een blinkend streepje lint na het schrijven van geschiedenis mag hij eenzaam kwijnen beurs van zijn attente bewakers en weemoedig…

De lent verschijnt

poëzie
2.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.309
Ik weet niet wat ik zeg of doe, Ik smelt van weemoed benen: Ik ben zo naar, zo vreemd te moe, En kon van vreugde wenen!…

Verstilling

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 589
Verstilling ik wil verstilling en bedachtzame, langzame bewegingen fluwelen voetstappen zacht als een zomerbries ogen vol verwondering en het ontluiken van verlangens aan de oever van de zilveren rivier en de bomen, ach ja, de bomen trouwhartige wachters waaronder ik mag schuilen onder een groene keizerskroon luister ik naar hun weemoedig…

Onvindbaar, dichtbij

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 712
woorden, ik schrijf ze van uit mijn dichtershart vaak komen ze uit de diepte gelijk de nerven, geponst in een bloem of bomenblad woorden, van een opgewekte dromer soms weemoedig op zoek naar nog net dát streepje licht in een voorbijgaande zomer woorden, ontstaan langs het bramenpad waar een witte dwarrelvlinder in zwoelheid, en nectarminnend…
Hilly Nicolay27 september 2010Lees meer >

Mijn verlaten strand

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 596
mijn woorden sterren schrijven jouw naam in stralen van goud kristallen sluiers lichten op als een glimlach van de eeuwigheid overweldigende schoonheid tijdloos universum Muziek weerkaatst langs glazen schaduwen brekend glas verbrokkelt mijn illusies scherven doorboren mijn ziel slierten van nevel dragen mijn tranen naar golven van weemoed…
Ariadne10 december 2010Lees meer >

Toen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 528
Als in de stille uren van de nacht, de radio een melodie laat horen, ‘Plaisir d’ amour’ mij komt bekoren grijpt bitterzoet, weemoed de macht. Ik voel een vaag maar toch intens verlies. Geen woorden vind ik om dat te benoemen. Een glimlachendl gezicht dat op komt doemen, verwaaide zwarte haren in een zomerbries.…

Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 648
heb vannacht mijn kussen nat geweend Nog voel ‘k een tranenvloed mijn ziel doorstromen Ik moest u wel beminnen in mijn dromen Om zo de oceaan van wee te tomen Opdat ‘k een wijle met u zou vereend Ik heb vannacht mijn kussen nat geweend En heb u met een schreiend oog genomen Luid snikkende tusschen de esschenboomen Zodra mijn wel van weemoed…