8650 resultaten.
Parijs
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
748 Mijn hart huilt tranen
Van kleuren blauw, wit en rood
Grenzen vervagen…
hoogvliegers
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
583 metalen puntjes
vliegen krijtend in hoog blauw
witte motieven
[senryu]…
november
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
662 groen krijgt vat op wit
langzaamaan drukt het seizoen
zwaar op november…
vissen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
637 het kanaal
bij de witte brug
vaders favoriete stekkie
daar ving hij
walvissen
voor Madurodam…
Gans
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
509 Ik zag thans een ijdele gans
druk bezig met het toiletteren
van haar witte veren.…
zelfbestemming
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
821 polsen
beloven
roodvloeiend
mijn rust
uit het wit
van mijn vingers
sijpelt dood
zonder geluid…
EFTELING STROOIT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
219 Sparren en daken
glanzen vol witte poeder;
kou warmt sprookjeshart.…
Stil wonder
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
793 Het land gehuld in wit,
wolken waar nog sneeuw in zit,
bomen trots geheven,
met de witte rijp omgeven.
De wind is neergestreken,
’t kristallen kunstwerk zou kunnen breken,
voorzichtig laten de eerste zonnestralen,
zich door de takken dwalen.…
Een cirkel van wit licht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Eén zijn
is niet alleen zijn
is in een cirkel wonen
van wit licht
Aan de buitenkant
is een liefdesband
die naar binnen rinkelt,
als men moe is
bedroefd, be-roerd is
Het oog opent
bij een stille trom
Aan de koningslach
herkent men bewaarkracht
Want één zijn
is niet alleen zijn
is in een cirkel wonen
van wit licht
Wanneer de…
Het familiediner
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
598 Want aan tafel van Gods schepping
worden zowel de witte en zwarte schapen
geëerd.…
vanuit binnen bekeken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
425 Ik zie grijs dat blauw en wit verdrongen heeft. Je best doen is steeds niet genoeg.
Ik zie duizend kleine sterren vastgeplakt op het raam. Het kunnen ook regendruppels zijn.
Ik zie een beetje blauw, grijs en wat wit. De storm lijkt op zijn retour.
Ik zie de zon doorbreken. Zolang het duurt.…
chrisanthemum herinnering aan mijn moeder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
851 Ik ben blij in mijn verdriet
je laatste wens is nu vervuld
mama, je bent er niet
maar je gedachtenis heb ik omhuld
ik heb het wel eens meer gevoeld
het witte van het niet meer zijn
als twijfel door mijn zinnen woelt
het grijze zich vertoont als pijn
maar wit is ook de som van kleuren
verdoken onder huwelijkskleed
met onverwacht heel sterke…
verwoording
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
582 uit witte weerbarstige klei
groeit breekbaar porselein
ontstaan uit water en aarde
hoor het ritselen
van de goede gave verweesd
in Pandora’s doos
laat ontroering stromen als de
kleine mond zich naar mama’s
aaah en oooh in trappelende
verwoording vormt
uit weerbarstige witte klei
groeit breekbaar porselein…
zie de binnenkant van leven
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
703 ik zie geen onderscheid
kan best dat je mij
je schaduw slijt
in dichte mist
het zicht wit alles
wat voorhanden is
geluid wordt
unaniem gedicht
de deken van gezelligheid
drupt parels van de bomen
in het zachte plenzen
verdroomt het licht in wensen
vervreemding ademt
in het traag bewegen
ogen draaien wit en zien
de binnenkant…
Moederloos
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
3.883 De lijster zingt
een serenade
voor de dode
wit opgebaard
in de schaduw
van de beuk
Troostend bedoeld
klinken woorden
hol in de ruimte:
God wilde het zo
In de reiswieg
kraait de baby
ongeremd vrolijk
haar talloze
mama’s en dada’s
Ik kijk strak
naar de lange
witte baar
en schreeuw
van binnen mee:
mama…
Stilleven (met echt bloed)
gedicht
3.7 met 35 stemmen
29.140 ----------------------
uit: 'Hoe wit kijkt een eskimo', 1970.…
Laatste dagen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
640 op grofkorrelig zwart wit
denk ik de dagen door
van stilgevallen verhalen
uit de kleine open mond
van het uitgemergelde kind
ik kijk in de gedoofde ogen
van de man die de verten
niet meer zoekt
ik zie het uitgeholde hoofd
van de vrouw die zich vastklemt
aan een meegenomen leven
in een koffer
en dan een zwart witte vlinder
achter prikkeldraad…
Stilte en wat eeuwigheid
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
619 in mineur zijn wit bestaan…
Witte doeken spreken
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
880 rolde stenen weg
voor het graf
waar in de witte
doeken lagen
was tijdelijk
begraven op het linnen
dat een afdruk van
jouw wereld schreef
hebt gegeven
om in drie-eenheid
weer te leven
vader zoon en geest
de witte doeken spreken
in tal van preken
met pasen heb ik al
jouw verrijzenis gevierd…
Polijstte zacht oneffenheden
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
732 laag voor laag
de ondergrond
bleef traag
wilde niet witten
schuurde
tot het bot
polijstte zacht
oneffenheden
toch donkert
het verleden
breekt wit door
alle kwetsbaarheden
ik heb je
nerf ontdekt
en schaaf het
oude hout snel weg
je vlamt in weer
geboren worden
jouw kleur zal ieder
nu opnieuw bekoren…
wisselkind
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 zoals het wit steeds feller wordt
als zonlicht ongehinderd straalt
kleine vogels overvliegen, tot hun vlucht
de tijd inhaalt
en onderin het gras
bloeit mei al in de kleinste bloemen,
wit- dat goud en geel omrandt
haar kleine hand
plukt immer weer
het beste van de overkant
zo doet het
minder zeer…
drupt parels van de bomen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
992 ik zie geen onderscheid
kan best dat je mij
je schaduw slijt
in dichte mist
het zicht wit alles
wat voorhanden is
geluid wordt
unaniem gedicht
de deken van gezelligheid
drupt parels van de bomen
in het zachte plenzen
verdroomt het licht in wensen
vervreemding ademt
in het traag bewegen
ogen draaien wit en zien
de binnenkant van…
Sluiers fijn zand
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
443 ik zag dat
wit krullende
branding
in formatie
haar sluiers
fijn zand te
drogen hingen
in vlaagjes wind
nog gleden
ze niet meteen
van de top
naar beneden
omdat cohesie
door vocht
daar geen bocht
kon nemen
de belletjes wit
in hun opstandige
fase krulden met
zon schitterende
kleuren in het
omslaan en over
de kop gaan in
het ruime…
[ We roepen heel veel ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
376 We roepen heel veel
zienswijzen, onderzoeken --
zelden ons standpunt.…
Dat heertje...
poëzie
3.1 met 30 stemmen
7.289 Dat heertje met zijn witte das
Was eertijds een minnezanger;
Doch sinds het die witte das aanheeft,
Minnedicht hij niet langer.
Nu preekt het en doet huisbezoek,
En voor de variatie,
Houdt het 's winters, driemaal in de week,
Lidmatencatechisatie.
Ik bezweer U, mijn allerliefste vriendin!…
Kerstmis
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
3.451 De winter draagt wit, oud en koud,
een nasleep van een uitgebloeid seizoen
dat donker uitschaatst over witte vaarten.
Wellicht is er gezaaid intussen,
- want tussen jaargetijden trekt
geen god een streep - en wordt
er al verwacht: een warmer kind,
een moederbuik, zoals vanouds.…
niemandsland 1914
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.760 als in de grote oorlog
de eerste kerstsneeuw
de velden donzig wit maakt
komt het menselijke tot leven
vrede op aarde
komt weer uit de stal
mensen ontmoeten mensen
in het witte niemandsland
warmte in de prille doodsheid
van totale vernietiging
de geest van vrede
sommigen horen nog steeds
het schreien van een kind
in bethlehem…
IJdelheid
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
769 Met een smett'loos witte verenpracht.
Plots scheen hij zich te bedenken
om wat aandacht aan zichzelf te schenken.
Ging met zijn snavel flink te keer.
Verloor daarbij een witte veer.
Door het geklater, vormden zich
kringen om hem heen in 't water.
Nadat de poetsbeurt was volbracht,
zwom hij weer verder door de gracht.…
in stilte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
739 hoe je zachtjes slaapt en hoe
je zelfs mijn hand niet wilt, wit
en weggetrokken in de waas van niets
rechtop steunt de stoel het oude lijfje
niet veel groter, dan het kind
dat in haar ogen nestelt
langzaam steelt de dood jouw immer grijze haren
uit de wirwar van vandaag
mijn hart bloedt
witte dochtertranen langs jouw stille wang…
" Opus dei "
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
658 Haar mond ontvlucht,
zwermen witte vogels
in wit brokaat.
Volle moederborst
begeerlijk voor het mensenkind
altaar van de zon.
Onbezonnen zijn,
het witomrande doodskleed
in de knop te sterven.
Kweek zoete tranen
in een kelk, dag tot dag
het brood van schoonheid.…