1304 resultaten.
Hartwoud van de geschriften
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
769 bent
wanneer je leeft in mijn gedachten
durf ik niet uit te leggen
door middel van de geschriften
het oude schrift staat vol met citaten
die ik ooit schreef voor mijn hart
een verlangen naar authentieke devotie
en ware bezinning voor mijn lusten
het grijze schrift heeft veel hiaten
die ik verzwolg met mijn smart
die zich wortelde in weemoed…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…
Hoofdrol
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
738 Jij, mijn onbestaanbaar verlangen
houdt mijn humeur weemoedig gevangen
nu je weet hoe ik destijds begonnen ben
en de wildernis van mijn wortels verken
ben ik misschien de vijver
jij de schrijver die mij bevist
komt er een einde aan mijn ijver
in de hoofdrol die zich vergist
ik weet niet waar jij nu verblijft
doorzichtig in dit lijfsgedicht…
Heimelijk verlangen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
629 Het is geen verheerlijking
van dromen in ‘t loflied
of om in dromen iets
meer te zien dan werkelijkheid
van ‘t loflied
eerder een vertroeteling
van gedachten tijdens ‘t loflied
weemoed en melancholie van
het heimweelied
in Amsterdamse armoede
die verlangt naar jungle
tussen Spaanse kastelen
onder zomerwolken
die verhalen vertellen…
VAN EEN DICHTER
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.100 Er is een dichter gestorven: hij had 'ne goede naam;
nu komen de andre poëten luid jammerend te zaam;
zij strooien as op hun hoofden en zijn in rouw gehuld,
hun oog is met zilte tranen, met weemoed hun hart gevuld.…
AAN WAT NIET IS
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
872 Diepere gedachten
Dralen af
Vol weemoed
Oude pijn
Ik hou vast
Aan wat niet is
Aan levenloze dingen
Van jou en mij
Het gevoel
Dat ik zo node mis
Ik zoek je op
Sta bij jouw steen
Veertig-plus
Verslagen
Eenzaam en alleen
Ik mis je pa
Dat gevoel komt nooit
Nooit meer van mij los
Kan niet veranderen
Wat je niet meer ziet
Een traan voor…
dorpspad
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
618 moed
slenter ik schoorvoetend
‘k vertel via de hobbels
verhalen van vroeger
aan kronkelige wortels
‘k ben groen van angst
honderden jaren lang
gewillig naast elkaar
herkenden mij niet meer
hoorden wel mijn liedjes
krakkemikkig en krom
bewegend op hun benen
met krakende takken
in wankel evenwicht
strompel ik naar m’n durp
weemoedig…
Bloemen van de verleidelijkheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
538 Wij wenden ons derhalve niet met afkering
in bittere weemoed met spijt.
Die gulle gave zal ons doen eren wat
de bloemen ons geven in de lentetijd.
Wij laten leven wat onze beleving zo weldra
met zo veel vreugde zal vervullen.
Uit oprechte dankbaarheid over wat de natuur
aan ons zo weelderig wenst te onthullen.…
Passievlucht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
553 Ik zei het kan geen weemoed zijn
Geen heimwee, wens naar vroeger, vlucht,
Nee, die melancholie is lang verloren
Die pijn van terugkeer, nostalgie:
Voorbije scènes d'une folie,
Een dwaasheid waar ik niet van wist tevoren
Een wild fantoom stijgt op, muziek
Uit lang vervlogen erotiek
Een lief refrein laat mij opnieuw bekoren
31 maart…
Verlangen,
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
476 Zonder jou, een troosteloos leven,
Waarom moest jij gaan
Voor mij een eindeloos streven
van eenzaamheid vergaan
Zoals wolken drijven in de luchten
gaat alles, als een mooie droom voorbij
Ik zou uit die wereld willen vluchten
laten verdriet, miserie,
weemoed onder mij.…
Mijn donzen bed?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
433 Het leek gedaan, mijn wetten stonden
bovenaan in de weg tussen dromen
en de daden in oneindige bezwaren
van weemoedigheid die ik aan niemand
kon verklaren als het licht begint te tanen
en het duister komt overvalt de slaap,
bevreemdt mij dat het ochtend werd,
loslaten gaat gepaard met tranen, ik had
gevloekt en gehuild, dus ik was gered…
hoe oud is je hartje?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
454 lichaam en alles
komt tot leven
de langste dag
dient zich uitbundig
aan de nacht
trekt even aan
het kortste eind
het hart groeit
als gras
kloppend baadt
het zich in zomers
ochtendlicht
de zon verliest
zijn kracht het wordt
kil boom en plant
huiveren bij
de eerste kou
het oude hart
klopt behoedzaam
verstilt weemoedig…
Begrensde droom
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
469 dat liefde louter, zuiver existeert
in deze ravissante, troostrijke droom
Laat mij verdrinken in uw vrouwelijkheid
Verdrinken in uw elysische zaligheid
Droom, laat mij in u overvloeien
en consistent bestaande zijn
Bitterzoet opnieuw de pijn
Verstoken van bekoorlijkheid
Omstrengeld door weemoedigheid…
Het leven
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
758 Oud en grijs vervult het ons met weemoed,
met levenswijsheid, kalm en goed.
We zijn blij dat we leven, kennen de zin.
Vullen hem graag voor ons nageslacht in.
Onze wijsheid helpt hen evenmin,
want goed of fout, zij doen hun eigen zin.
Maken fouten, of kiezen verkeerd.
De tijd geeft te zien of ze hebben geleerd.…
In Memoriam H.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
618 Wanneer de avond op roze slierten vaart,
daagt met neveltred de weemoed
die tranen welt in het gemoed,
herinneringen schemeren laat en gestalten baart.
Ik zoek je tussen bramen en struiken,
verloren kinderparadijs, gesloten Eeden.
Enkel het krassen van kraaien, doen de wielewaal vergeten.
Zal bij vroege maan, de jeugd nog ontluiken?…
Momenten
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
701 Duister en vol van weemoed.
En ik mijzelf toch ook bekennen moet:
“Het leven is wel goed!”…
Schaduw
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
688 Af en toe kom ik het verleden tegen
zoals op die zonnige winterdag
liep ik voor mijn lange schaduw uit
heb voorzichtig oude grenzen verschoven
naar nieuwe dagen, mijn leven is niet af
wil gegeven tijd op vleugels dragen
ben nog niet klaar voor het gedolven graf
in die schaduw laat ik weemoed los
zoek beschutting tussen stilgevallen lucht…
Niet vergeten (Fecisti nos ad Te et inquietum est cor nostrum, donec requiescat in Te, “Augustinus”) Voor L
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
344 Iets is me ontnomen en verarmt mijn wezen in dit leven:
mijn goede vriend verworden tot herinnering,
die weemoed wekt van thuisloze verstekeling,
mij hopen doet dat u alle rust is gegeven.…
FLUISTERING BLIJFT
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
393 "Zuidoosthoek" zucht de bosrand met weemoed:
de naam van 't vergane gebouw bekoort
immer het loof vol zinkende avondgloed.…
boom~grond~bos
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
215 Ik droom
dat ik een boom ben,
alleenstaand, weemoedig in een
dicht beloverd bos.
Mijn kruin huilt als de wind, mijn
takken knakken, mijn bladeren
rillen. Het bos rondom mij
hoort mij niet, het is zo veraf,
onbereikbaar.
Maar ondergronds roeren zich
de tongen van duizend schimmeldraden.
Alle bomen in mijn buurt zoeken contact.…
Zij ziet mij zitten
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
180 Ik laat mijn leven bloeien op de site,
Aan alle lezers met blijvende dorst;
Daar, voor de hoogste harten, waar het draait
Om kloeke zinnen als smaakvolle worst,
Waar ik de droogste verzen op zie staan,
De leugen bestrijd van eeuwige tijd;
Zij, als mijn ware muze, laat geen traan
Bij valse weemoed noch gekaapte strijd:
Hier in ons huisje…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 zo valt de herfst in de schemer
van tollende bladeren en wijkt
het leven af van licht en spel
schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen…
Ik had u niet gevraagd...
poëzie
3.1 met 21 stemmen
3.008 O geef mij weer mijn slanke en eedle jeugd,
mijn argeloze liefde en heldre vreugd,
nauw door een waas van weemoed overtogen.
'k Voel niets meer dan die eeuwge wanhoopsdrang,
maar, door uw felste woede en haat bewogen,
zal ik u vloeken tot mijn laatste zang.…
De bult
gedicht
3.6 met 267 stemmen
48.306 -----------------------------------------------------------------
uit: ‘Liederen van weemoed, wanhoop en waanzin’, 1974.…
het moment
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.497 je dan,
geleefd het leven
gedanst en gezweet
eenzaam in een kamer
van hooguit, vier bij vier
wachtend op het volgende moment
bezoek van een heer of dame
gehuld in smetteloos wit
brengend het eten, tabletten of prik
Daar zit je dan,
geleefd het leven
gedanst en gezweet
het kroost opgevoed
overdenkend wat eens was met een gevoel van weemoed…
Het gedicht is eenzaam
gedicht
3.4 met 32 stemmen
12.132 waarheid
die jankend neerligt en dagelijks
door de leugen wordt ingehaald
en getrakteerd op dorst
ik val langzaam uit mijn gedichten
zoals mijn lichaam zijn woorden afscheidt
er komt geen goud bij te pas
in zulke termen ben ik ondeugdelijk
voor de firma
onkoopbaar, onomkoopbaar
van weinig waarde
het vliegtuig dat opstijgt met een weemoedige…
kind van alle seizoenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.314 gevlogen tovert warempel een jonge
lente, ontluikt vanbinnen het prille
besef van broos geluk
in huppelpas en zonder jas ren ik naar
buiten waar mijn vrije kind weer toeft
in zomerse tijdloze dagen, speels
nog onbevangen
aan de einder wieken ganzen naar verre
oorden, ruist langs nevelig avondrood
hun zachte groet, nestelt mijn weemoed…
De Lente
poëzie
3.8 met 45 stemmen
8.727 Reeds is het statig eiber-paar gekomen,
't geduldig rijs wringt stil de knoppen los,
de zoele lente luwt door 't zonnig bosch
en wiegt mijn geest in weemoeds-zoete droomen.
Violengeur stijgt op uit vochtig mos,
een bronzen gloed verjongt de dorre boomen,
en primula's en dotterbloemen zoomen
de groene wei met gouden voorjaarsdos.…
Europa
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
880 Renoir, op de rand van oud Europa, leven
in 'n vonk der tijd die leidt tot vuur
schildert vrienden die tot het late uur
zich met Montmatre's meisjes vertreden
Tijd stroomt langs 'n prachtig verleden
roept weemoed op van eeuwen hoogcultuur
van wetenschap en van moed en avontuur
van uitvindingen en werelden betreden
De abstracte kunst verkondigt…
Vrede met mezelf
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.087 , in de stilte
maar het klikte niet zo goed
vervreemd als ik was
na jaren lang dwalen
tot ik wat verder keek
dan mijn eigen spiegelbeeld
ging graven in de puinhopen
van mijn verleden
toen vond ik tussen mijn eerste rimpels
wat restjes vreugde en vrolijkheid
hoorde ik als een echo
mijn spontane lach
daarna kwamen de tranen
de weemoed…