1549 resultaten.
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 Diepte gesprek waarin stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst, van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de mond
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt voor…
Voor Jou, door jou
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
619 groene bloedrode
hartstocht
Omvat naast jou
onze woorden van
vandaag
Schragen
onze lijven
samen
Bloeien als de
ontluikende roos
zacht rose als ons
vel
fel begeerde
tederheid
zo kwetsbaar
zo fragiel
ontsproten aan
golven van
intense stevige zachte
kracht
Ik voel je naast me
lijfelijk
letterlijk
je warmte
je liefde
je diepte…
Kernsplitsing
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
472 meldt zich bij de onzichtbare richel
om mee te reizen in een stortbad
op weg naar het einde van de val
een explosie waar kernen splitsen
van ijzig water naar klamme kleuren
Rillingen door het granieten hart
van rotsblokken en ijsmeesters
we huiveren zonder angst
getemd en zonder te spatten
meanderen we geruisloos weg
naar kleurloze diepten…
Dierbare muze
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.583 (voor Hanneke)
Als kind sprong ik van grote hoogten
en dook ik in ijskoude diepten, later
ontmoette ik jou en al die momenten
samen waren de aanzet tot schrijverij
om jou te imponeren, te schaken, te
versieren, in te palmen, op te eten
(geintje), soldaat te maken, het hof
te maken, aan de haak te slaan, kortom
de mijne te maken.…
Het innerlijk landschap
netgedicht
4.5 met 34 stemmen
1.538 Waar anders dan in ons eigen landschap
doorwoelt het innerlijk, de zachte gronden
voorzichtig strelend, ongeduldig klauwend
op zoek, op zoek naar verborgen schatten
waar hun schakels langs wel duizend wegen
aan het bereikbare van ons verlangen stonden
klinken vertrouwde melodieën uit de diepte,
de kloppende kadans van ons wijze hart
met…
Mijn lichaam.
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.126 Je laat me de diepte van het leven voelen.
Niet makkelijk wat ze met verwaarloosde tuberculose bedoelen.
Zal het ooit nog zo zijn?
Alleen lachende dagen zonder pijn.
Niet te bevatten maar toch blijven hopen bijna 8 jaar lang met opgeheven hoofd door gelopen.
Bidden voor de wonderen van het leven.
Dankbaar voor wat mij wel is gegeven.…
- Branderige fleur, vlammend van kleur -
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
939 Verlaten sneed een voorlaatste diepte,
scheurde lucht om te ademen, branderig van geur
brandde de ziel het weemoedige hart,
sprong als een hinde over nissen van kleur.
Enerverend bedelde zoektocht
naar een oplossing, huilde weerstand
als een kind in hem, tranen zacht..…
Oude Mysteriën
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
596 Stenen diep begraven,
reuzen lang geslapen,
rijzen omhoog
uit de peilloze diepte
van ons collectieve geheugen,
herinneren ons
aan oude rituelen,
dansen bij volle maan
en sterren die de weg wijzen,
voor wie er oog voor heeft.…
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
488 Diepte gesprek waarin stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de lippen
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt…
WONDERKIND VAN ALLE MENSEN
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
549 tienduizend gehaaste ontbijtjes
cadeautjes voor de goede sier
een dekentje over de wanhoop
te weinig te laat
dan, uitgewoed de heuvel af
nog één keer dan
met losse handen de diepte in…
Een zachte klik
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
580 Je treft een woord,
een blik die essentieel de diepte raakt.
Zo zacht.
Zo vol van onverwachte pracht.
Zo ongelofelijk intens..
-
Alles telt.
De stonden draaien,
uiterst traag.
Ik kijk in velden,
zonder einden.
Met alleen,
die ene blik.
Die ene kleine,
zachte klik.
Ze ziet me,
kent me,
meer dan graag..…
Op weg
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.298 uiterwaardse een stuk of wat
verlaten kusten onder razende luchten
waar albatrossen op hun wieken sinds jaar
en dag en eeuwen worden weggeblazen-
graag zou ik boven lege oceanen regen zijn
op reusachtige hoeven, zinnentuimel
van tempeest, het stormend paard dat louter
water is, uiteenvalt in geschuimbek-
zocht ik bij voorkeur echter diepten…
Zinnetjes van waarde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 jouw zinnetje van zo even
wat dat bewerkstelligen zou
ze deed een hele kille
miezerige regen
opeens ervaren als een nooit
eerder ondergane zalige zegen
in de zware donkerte van de nacht
zie ik een maan warm en liefdevol
schijnen als nooit gedacht
onderga ik emoties die de diepte
van mijn sombere hart lichtvaardig ontstegen
met een kracht…
De Boot
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 de boot was lek en oud
het moest wel dat hij zonk
het water was erg koud
en gaf een diepe lonk
gelukkig vond ik een
stuk van de kajuit
een deur gemaakt van hout
zodoende hield ik het uit
ik zag ze om me heen verdrinken
en uiteindelijk langzaam
naar de diepte zinken
een moeder en haar kind
een beeld dat zich iedere
nacht weer aan me…
Zeelucht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
763 Zijn geur voert me mee
naar vreemde verre kusten,
naar broeierige havenkroegen
vol zweet en verdrongen lusten;
voert me mee over zee
en ruig schuimende baren
naar een krappe klamme kooi
waarin anonieme lijven paren;
naar een scheepje op de oceaan,
drijvend boven de zwarte diepte
onder een kille maan;
naar windstille nachten
vol onvervuld…
geen titel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
572 Het speelde in zichzelf verloren;
een diepte zo afgrondelijk
dat het niet keek zelfs toen ik riep
daar hoog uit mijn ivoren toren.
Ik moet omlaag, wil hij me horen,
de trappen af, weg uit de bieb,
de boeken, ja weg uit het woord
waar uit elk vuurwerk is verdreven.…
De kathedraal
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
483 wolkjes
tekenden
oplossend
mooi weer
wij met de
rugzakken
op weg naar
het blauw-
groene meer
dat verkoeling
beloofde van
de hitte boven
op weg naar
santiago de
compostella
zonder haast
en stress de
rest plezier
levensjaren
in diepte en
hoogte geluk
liefde en pijn
weer ervaren
op de balans
rekening leven
onze stappen bleven…
Getijde van de leegte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
171 Laat de peilloze diepte de naklank maar smoren.
Geen flikkerend licht dat de bodem raakt.
In het heldere water gaat de ruis verloren,
terwijl de stilte de verbinding maakt.
De stroom keert om, de nacht ademt in.
Geen bereik is hier het grootste goed.
Het water herinnert jouw eigen begin,
jij bent de bedding, de eb en de vloed.…
Rattenkwaal
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
290 Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts
de zomer laat zijn lome lucht vallen
over de daken van de huizen in de vallei
die zich groen uitstrekt in de diepte
van donkere schaduwen van bergen
die almaar hoger lijken in jouw brein
je kust haar omdat ze jouw vrouw is
zij weet dat jij steeds haar man bent
traag in de wildernis van dromen
je hebt…
Israël
poëzie
3.5 met 17 stemmen
2.925 Gij kent de diepte niet der donkre dalen,
Waardoor ik huiverend ben heengegaan,
Had ik één taal, meer dan der mensen talen,
Nog zou mijn Lied het u niet doen verstaan.
Maar ook gij kent de bonte bergen niet,
Waar Gods wil mij machtig heeft heen geleid,
Waar het hunkerend oog de verten ziet,
Van 't Heilig Land tot de open zee gespreid.…
ik, de man
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.414 ik mij verlaat
het versmalt het zicht
tot oerbeeld van de
perfecte moeder
en maagd
zo zuigend en basaal
ik zie daar voortdurend
de engel galopperen,
de gemalin van
oppergod Baäl
zo ben ik, is de man
als u ons wilt begrijpen
zult u uw verbeelding
moeten rijpen tot het inzicht
van een korrel zand
pas dan raakt u de diepte…
Dwalende Vragen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
917 eigen pad
Mijn eigen hart
Betrouwbaar als
Los zand
Ik licht mijn hoofd op
Strek me uit naar iets
daar ergens
dat moet toch wel
Hart is ‘t spoor bijster
Dwalende vragen
Stel ze aan de lucht
Heeft iemand ze gehoord
Stilte afwachten
Wanhoop verwachting
Waar is die stem
De warmte die mij omringen gaat
Achter blijf ik
Holle diepte…
Zomerkind
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.442 D’r lokken lijken vlamgevlochten vuren
fel likkend in een windgeward omlaaien
waarmee ze de glanzende blik verfraaien
die gloeit in de diepte van haar azuren
ik zie haar draden van ‘t zonlicht draaien
en bloemen in wijde velden borduren
uitbundig gevat in gouden gravuren
wiens…
Het woord was water geworden
gedicht
4.0 met 2 stemmen
1.997 Het woord was water geworden
een woest kolkende zee zocht
de diepten van de polders
vulde de putten en wellen en trassen
in de slapende huizen en hoeven
steeg in de dorpen en gehuchten
drong in de stallen waar het vrezende
vee aan halsters en touwen rukte
muren stortten in, zolders en balken
raakten los van hun ankers, dreven
met mannen, vrouwen…
Dromenwever
hartenkreet
2.7 met 43 stemmen
5.620 zoals je haar,
zoals je lippenrood,
dat de wolken openbreekt
Weet je hoe mooi je lied is,
de tere boog van je hals,
het verhaal van je zoete ogen
Weet je hoe de ontloken bloem
van je ontvouwde lichaam lokt,
hartstochtelijk en fel
In de waan van het dromenspel
verdwaal ik in albasten verten,
ontsteek het minnevuur,
splijt de hete diepte…
De toekomst
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
774 Een zee van merkloze jeans
Bollend en ritmisch deinend
Waaronder verdronken lichamen
Ademloos de diepte in verdwijnend
Uitzichtloos verdooft gedwongen
Tolgeld bijeen geraapt over zee
Het wrak zou de overtocht wel halen
De dood voer met hen mee
De aangehaakte lichamen wiegen nu statenloos
Aan de snelle boot langszij
Een lint van verdronken…
de laatste heldenjaren
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
615 de plassen in het woud
zijn wat minder helder
hun diepte eerder ondiepte
en het spat niet meer zo hoog
als toen hij als kleine uk
zijn lijf erin liet landen
op ontdekkersvoetjes met
beslijkte kindsandaaltjes
het pad waarop vandaag
de oude grijsaard schuifelt
is geharkt en uitermate droog
met afgeschermde en versleten randen
om de dieren…
Soms, als men buiten loopt in zee van zon
poëzie
3.6 met 22 stemmen
5.043 Men zou voor de mensheid, die duizenden makkers
Zich willen geven in een brandend vuur,
In een afgrond van diepte of van hoogte.
Men loopt te denken op de zwarte akkers,
Of er niet iets bestaat waardoor men moog te
Leven voor hen tot aan het laatste uur.…
Zwijgen is...
netgedicht
3.9 met 41 stemmen
1.244 Je sluit je ogen
In de diepte van je fantasie
Vindt je bescherming
Je bidt of het zo mag blijven
En je zwijgt
Dan de klop op de deur
De realiteit scheurt je los
Je schild ruw verbroken
Je ogen kijken angstig op
En je zwijgt
Waar is mijn poppetje?…
Ignis Frigidus
gedicht
2.9 met 31 stemmen
9.481 Ik dwaal ontdaan door kostverloren straten
en loop te kleumen tussen staal en steen
en meet de diepte van de wintergaten,
het ongenoegen tussen steen en been,
dat kieren laat als leeggeroofde raten.
Geen winter was ik zo ontzet alleen.
-------------------------------------
uit: 'Calendarium poeticum', 1988.…