3400 resultaten.
een vreemde duizeling
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
4.635 Zonder zekeringen, noch met zekerheden,
behalve dat hij nooit terugkeren zou naar
dat leven met zijn verleden, daalde hij af
in diepe duisternis. Een vreemde duizeling,
buitelend als een prooi, vliegensvlug grijpend
naar de beugels die daar ontbraken; hij maakte
vaart met zijn berekening, zonder aantekening,
en terwijl hij nog viel, strijdbaar…
knock-out
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
134 nog altijd is de ring het paleis
waarin ik mijn dromen kan
incasseren met vuisten die
als kwelgeesten de absurditeit
in mij naar boven haalt
de vele rondes slepen de tijd
van hoek naar hoek, het
touwengevecht is de donder
die de bliksem zonder
slag of stoot het canvas
laat bezoeken al ware het een
eeuwenlange aanlegsteiger
een knock-out…
Mijn verbloemde leven…
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
17 Ik lig hier nu een aantal dagen
met slap gebroken stengels
en verlepte bladeren
rozengeur is schimmel zoet
als men sterfelijkheid dragen moet
Ik herinner me nog alsof het gisteren was
de dag dat ik gekocht werd
stralend van geluk zei zij
‘speciaal voor jou,’ tegen haar moeder
pronken in dat kristallen vaasje maakte me blij
Binnen…
Fixeren
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
80 Geen vrije tred
langs wegen en wind,
geen lichtvoetig volgen
van wat zich bevindt
Het ritme van rust en gemis
de maat van een dag,
die verdraaid en
geheel anders is
Een lichaam in stilstand
de blik op de tijd,
een vleugje onmacht
een sprankje strijd
De kunst van het wachten,
de weemoed erbij,
het verlangen naar ruimte,
naar…
alleen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
96 hij zag haar lopen langs het water
gelijk de waarheid buigzaam is
mee kan buigen met de tijd
de zondaar in leven blijft
in angstig beven totdat
over de dood is verteld
de mens niet zomaar wat doet
liefde werkelijk bestaat en
ieder een deel ontvangt
hij tijdens de reis ernaartoe
niet meer bang hoeft te zijn
omdat hij antwoord kreeg…
Ik ben meer dan de woorden die ontbreken
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
64 De woorden die ik mezelf vertel
verdwijnen langzaam
tussen de stiltes door.
Ze verliezen hun betekenis,
alsof zelfs mijn eigen stem
me niet meer herkent.
Ook in stilte
ben ik aanwezig.
Ik ben meer
dan de de woorden die ontbreken,
meer dan de zinnen
die ik niet kan afmaken.
Ik ben ook de blik,
de beweging,
de stilte tussen…
Zelfgekozen schemering
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2 Het papier absorbeert de inkt.
Het draagt ook de zwaarte van het ongezegde.
In de luwte van deze kamer vallen de maskers af.
De wereld is ver weg.
De eenzaamheid is geen vijand meer.
Het is een spiegel die geduldig wacht.
Alleen in de stilte van het zijn.
Verwoorden wat de leegte schreef.
Zelfgekozen schemeringen vallen.
Tekeningen van de…
Ouderdom
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
5 Een levenskunst: het rimpelloze kind
te hoeden in het krimpende gemoed,
waar eenzaamheid de verre sferen bindt
en schaduw de verbeelding schraal begroet.
Totdat de vloed het moede wezen drijft
naar zilte stranden van het eigen gelaat;
en wat er van het spiegelbeeld beklijft
slechts naakte en onthechte weemoed staat.
Een droomloos en onwrikbaar…
Ik ben mezelf gebleven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
12 Ik droomde dat de wereld aan mij trok,
haastig en luid, een ijdel schimmenspel.
Zij wilden dat ik in hun malen opging,
hun korte, felle vuur bewoog mij wel,
maar in de kern bleef ik onwrikbaar stil.
Hoe makkelijk heft men andermans gewicht
en buigt de rug onder een vreemde zonde,
totdat het eigen, klare maagdelijk licht
verduisterd raakt en…
jij had alles al
gedicht
3.5 met 4 stemmen
83 jij had alles al
voor je geboren werd
en je bent zo gebleven
zolang je hier bent en
als je weggaat zoals wij
hoef je niet te veranderen
jij kwam niet
jij gaat niet
jij bent
-------------------------------------------------------
uit: Vallen en Opstaan, de Bezige Bij (1977)…
Verdwaald
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
27 ik sla allengs gade
of ik al dan niet
met onmin word overladen
dan wel verblijf in ongenade
om mij door verstilling te schaden
zijn er daden
waarbij iemand door mij
overvallen wordt door maden?
of waar weer anderen
zich door mij voelen verraden?
natuurlijk kan een voornaam mens
onder toezicht, zich baden
met inzichten uit de onderste…
Hij zou willen kunnen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
56 Schoppend en mopperend
door zompige modder
voortploeterend
ontmoedigd door regen
laag tegenlicht
een gebrek aan stilte
“Ook jij,
lelijk herfstblad!”
Hij zou willen kunnen schreeuwen
die eeuwige pijn
verleiden
hem te verlaten
zonder erover te praten
als het zover komt
zij gewoon verdwenen is…
je moet verder
gedicht
3.2 met 5 stemmen
48 je moet verder
denk je
je kijkt
en tussen alles door
voel je de wind
als je nu gaat
kom je
ergens
uit
-------------------------------------------------------------------
uit: Zonder iets te willen en te zijn,
mapje poëziekaarten van Frank Erhart - Plint (2000)…
Klondike
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.026 zo blijft men trouw
omdat men wel niets beters weet
dat men zou kunnen doen of redden kon
van wat men niet vergeet.
men denkt wat na
men denkt wat over
men keert eens terug
naar 't welbekende lover
te welbekend, te laat reeds in de zomer.
het beste lijkt maar de balans
eens op te maken
en dan een soort van trouw
een soort van residu
van…
Equinox
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
451 Geschapen naar het evenbeeld van God
heeft het gezondigd tegen de Natuur
en ontkent de slagen van het lot,
niet opgewassen tegen z'n natuur
Het voelt zich liefdeloos en zeer miskend
zijn tegendraadse perversie ten spijt
waar is zijn drang, is zij haar drang ook kwijt?
TUTORIAL noem ik een equinox
een schijn van donker als de evennacht…
tartend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
413 de kamer is ontvolkt
naar evenbeeld gevoegd
gestold tot stilte
neergedaald in stof
met lege adem gevuld
roerloos aangezet
meerstemmig weerschijn
tekent reeds de wand
door schemer die eeuwig
het daglicht tart…
Queeste
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen,
laaiende lichten de nacht versjteren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren met…
Buurtgenoot
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
441 Je twijfelt over jouw identiteit
geen masker momenteel voor handen
en ook jouw schoenen deugen niet
te vaak belopen verre stranden
de straat is grijs, de lucht voelt koud
is er nog iemand die van jou houdt
je slentert maar door
waar doe je het voor
lente laat nog op zich wachten
niets kan op dit moment
jouw leed verzachten.…
Selbst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
433 in het lichaam,
buiten is ontkenning
overal tastzin,
nergens aanwezig
lichtvoetig,
ondanks volhardend bestaan
overal kalmte,
nergens perfectie
keerkringen,
steekhoudend glasloos venster
toekomend verleden, van
oever tot oerzee
aan tafel gezeten,
enige ogenblikken later
voortschrijdend en
alles in menselijke omhulling…
Fantoomnaam
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
496 'Hoe heet je?' vroeg ik,
Harpo, zei hij,
dat is heel bijzonder
'is dat je voornaam dan'
vroeg ik,
'maar dat is toch onwenselijk'
ik zei
'het is ronduit onmenselijk
je kind Harpo te noemen,
dat lees ik hier
in Grunbergs boek,
't hoeft verder geen betoog.
er zijn, staat er,
wel meer
onmenselijke namen
zoals die van…
De Maat
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.170 Er is geen maat die ik in u niet vind.
Gij zijt de berg en gij zijt ook het grein,
Gij zijt de aardwoning en het hemelplein,
Gij zijt de vader en gij zijt het kind.
Ik heb mijn ogen die u zien, maar blind
Zie ik u ook: in mij het bloedgedein
Is zozeer u als de eindeloze trein
Van vormen, die nooit eindt en nooit begint.
En 't vormenloze…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt
je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren…
EVEN BUITEN
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
900 Het is donker, maar wel fijn,
om na zo’n suffe dag buiten te zijn.
Mijn haren vliegen wild omhoog,
had even het idee dat ik vloog.
Aan mijn rechterkant staat het hek,
daarachter stroomt de Lek.
Voorzichtig stap ik het gras op
En ik hoor mijn voetstappen, sop, sop, sop.
’t Gras is glibberig en nat.
Voor ik het weet lig ik op mijn gat.
Beschaamd…
oorzaak en gevolg
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
622 er worden geen lessen in gegeven
verliefd, verloofd, getrouwd
kleinkinderend verwacht men nieuw leven
maar je hebt er nooit voor doorgeleerd
fenomeen, nachtjankend kind
het houdt je wel wakker
en niemand waarschuwt voor
de gevolgen…
Nachtwoud
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
705 Onze huid is gewild
bij papieren tijgers
hongerige weduwen
spelende kinderen
en masturberende ambtenaren
we zitten niet stil maar verdwalen
in het nachtwoud waar je steeds zegt
dat het regent in het nieuwe verhaal
achter gesloten lentegordijnen
waar ons hart ligt voor consumptie
en de maan schijnt met jaren van heimwee
in de binnenwereld…
Stilte van mijn ziel
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
841 Ik voel me soms het vijfde wiel
van de stilte van mijn mensenziel
ik droom vaak in de stille nacht
een stilte die reeds op me wacht
die stiller is dan zwijgen alleen
die duistert als een droeve macht
ik lijk wel in de goot beland
door de stilte hier in Nederland
die stiller is dan zwijgen alleen
veel droever dan de duisterkracht
die…
de spiegel
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
888 ik zou zo graag willen weten
wie ik ben
ik fluister zachtjes
maar hij antwoordt niet…
style
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
755 Wat is nou eigenlijk mooi?
En hoe weet je of iets lelijk is?
Iedereen heeft zijn eigen style,
laat dat zoals het is.
Of je nou een tutje bent,
of je bent een gothic,
Laat iedereen zijn zoals hij is,
dan kan je zelf ook zeggen: dit ben Ik.…
en ik ween
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
1.627 ik ben het meisje
in de hoek
besmeurd, verwond
en ongeboren
handen gebonden
tot tegen de borst
mijn mond en ogen
met kwaad gehecht
dat me doet
huilen in de kamer
om al het bloed
dat het mijne is
strak gebonden
nooit ontsnapt
aan die nauwelijks
zichtbare haken
ik ben de vrouw
alleen maar mezelf
in leven nog minder
dan in…
hallo zijn we er nog.....
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.084 ook in het nieuwe jaar
zijn ze er weer
de kerk en het vuurwerk
de A-vier en de A-negen
het geloof in zegen
de zure regen
de files op de radio
het recht op zelfbeschikking
schuift weer een stukje op
van je wieg tot je graf
steeds meer bepaal je vooraf
zelfzorg is nu dat vaststaat
via welke clausules
uit welke ampules
je zelf de pijp…