1982 resultaten.
gesnoeide bloei
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
1.000 De passie in zijn ogen broeit
bij het zien van haar bevalligheid
hij raakt het frêle beeld niet kwijt
dat koppig op zijn netvlies gloeit
Haar bloeiende bestaan vervloeit
als ‘n scherp mes ruw in leven snijdt
en hij - van dwangmatigheid bevrijd -
zucht dat d’r schoonheid hem zo boeit
Hij laat de arme dagen lijden
tot zij vermoeid het hoofdje…
winterkinderen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.318 wat weten jonge dichters van de kou
ze zijn nog in de lente van hun leven
ik zie het prille dons nog aan ze kleven
ze gissen slechts naar wanhoop en berouw
hun winter is een heerlijk sleetjerijden
een zweven op de gladgeschaafde noren
de pijn beperkt tot tintelende oren
geen flauw benul van ongeneeslijk lijden
toch zullen jonge dichters…
Twee gezichten
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
3.348 dezelfde ogen
Meer dan ik zelf wist
werd het verleden
nooit gesloten
Het heden wordt
aan die tijd geknoopt,
de stilte werd alleen
maar vergroot
Mijn ziel bezwijkt
door de macht in
zijn akelige blik
Ik verafschuw mijn
eigen reflectie
elk verlaten ogenblik
Iedere verweerde dag
laat de spiegel
dit vrezende beeld
in tranen lijden…
Feest des levens
netgedicht
2.2 met 16 stemmen
4.449 augurk
Om ons heen
op dit zilveren blad
en -feest
meer stellen zoals wij
een blokje oude jonge
haast oranje Gouda kaas
met als diens levensgezel
een halve rimpelige
gelig-uitgeslagen druif
met nog een klein stukje pit
Wij blijven
op dit zilveren blad
en -feest
Totdat een hongerige feestganger
of -dood
ons uit ons lijden…
donkere wereld
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.019 Met tranen in m'n ogen
kijkend naar mijn lichaam
overal rood,... bloed
krassen,pijn,lijden,...dood.
De verwelkte bloemen
de donkergrijze wolken
hoge muren die dreigend op me afkomen
Als een rat in de val.
Doodgaan van angst kan niet meer
want het verleden heeft mijn
ziel allang vermoordt.…
Onuitgesproken jeugd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 ik heb als kind
met zuchtjes wind
mijn leven al beschermd
waaide mee
in het driften van zand
langs een herfstig strand
verzamelde luwte
voor een poos als vorst
zijn snijden tot lijden koos
toch moest ik later
kleur bekennen om mijn
bescherming daarop in te stellen
ik harnaste een
onuitgesproken jeugd
waarin ik gezichtsloos loog…
Tot ik met mijn lichaam sterf
hartenkreet
4.8 met 19 stemmen
1.712 ik met de eenhoorn
de nachtmerrie verleid
zal ik elders verdwalen
in het nergens van ooit
bloeit de enige doorn
in het oog van mijn tijd
als het de droom zal inhalen
van mijn eeuwig nooit
en ik zwerf, ik zwerf
doorheen het schrijden
van de stervende tijd
met een reikende hand
tot ik met mijn lichaam sterf
zal ik met de vlinders lijden…
Zijn langzaam sterven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
576 bliksemschicht
hem heeft geslecht
door brand dacht hij al
in de hel te zijn beland
de sloot redde hem
van een acute dood
een onverwachte doop
bood perspectieven voor extra
tijd misschien wel eeuwigheid
toch bleek het gedaan
zijn vrienden kwamen
er al in grote getalen aan voor
het feestmaal van verscheiden
terug naar de natuur zonder lijden…
Op een kier
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.003 Is het offer te groot waar ik onder lijd?
De deur op een kier lijkt zuur
Loop ik dan weer met mijn hoofd tegen de muur?…
Ga maar slapen
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
1.970 ga maar slapen
doe je ogen even dicht
laat de wereld zachtjes rusten
zet je zorgen uit het zicht
proef de vrijheid van niet wezen
als je in je dromen zakt
om een andere kant te lezen
waar de zon je ziel weer pakt
waar de wind je mee laat rijden
op de vleugels van je geest
ver verwijderd van het lijden
zo ver
van al wat is geweest…
Heidelberg by night
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
797 In het holst van de tijd
kruip ik in je
tussen de knarsende seconden
lijd en verga ik
weerloos
sterfzucht
kruisweg
dag slaaploze nacht:
650 milligram acetylasilylzuur
850 milligram paracetamol
450 milligram sumatriptan
Met dank aan mijn engel
De muze is broos als kristal en hard als graniet
Van Thalia tot Melpomene
De Waanzin…
zo ongeveer
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
744 in deze rechterhand
met haar littekenwaas
getuige van wat leven
houd ik het heelal gekneld
tussen gisteren en morgen
verborgen achter toen en later
en de heerser over het lijden
in het hier bevoel ik
het eindeloze nu
dat getijdeloos gemurmel
van water in een beek
die hopeloos blijft zoeken
tussen bron en zee
nu adem ik niet
dat doet…
Zonder jou
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.666 Mijn zorg dat is jouw lijden,
ik weet dat jij er klaar voor bent.
Onze wegen zullen zeker samen komen,
die band gaat nooit meer stuk.
We blijven geloven in onze dromen.
Jij bent en blijft mijn grote geluk.…
Weemoedige echo van heimwee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
639 Heimwee dikwijls
krachtig als een ziekte die ons
doet lijden; zijn echo
is de weemoed met z’n treurnis
te zacht voor verdriet
In weemoed ligt
de ontroering die als een traan
schittert in ’n glimlach
mens is gevoel en weemoed is
een deel van z’n aard
Heimwee hebben we
naar mens en plaats zolang die
bereikbaar zijn
weemoed…
zuchten op papier
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
519 't liefst van al schreef hij
het firmament te pletter
om daarna alles weer te schrappen
stoffer en blik
Pluto en wat protonen
samen vegen
maar het zonnestralen
was hem te vlug af
hij zou nog lijden
onder wat residu
uitgestrooide lichtjaren
enkel in zijn ogen
was hij sensatiezuchtig
het sterrendom
onderschreef zijn schitteren niet…
Gestoord heiden
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
500 Ik wil mezelf geen
christen noemen
heb zoveel moeite
met een systeem
dat mensen wil opleiden
andere leren en overtuigen
dat in dit geloof het gods wil is
als mensen moeten lijden
religie is een mondiaal geheel
en wereldwijd betekenen
christenen niet zo veel
op de markt van geloven
heeft christendom ook één kraam
daarom maar gepast bescheiden…
Nu mag zij eeuwig rusten
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
2.361 Aan het einde van de horizon
gloort voor jou een heel nieuw licht
je mag nu met de engelen zingen
samen voor Gods aangezicht
Hij heeft je aardse lijden gezien
en gaf antwoord op jouw vragen
het was moeilijk afscheid te nemen
maar Hij zal je voor eeuwig dragen
Rust nu maar uit, je strijd is voorbij
je bent nu voor eeuwig thuis
God zag…
Prediker
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
756 Was uw aangelijnd,
en uw halsband vol nare spijkers,
dan nog droeg u het lijden
vol trots en gratie.
Ongetwijfeld ook
de vlag van uw land
aan uw stok.
Tikte u de zon onder,
en omarmde u de maan,
die in haar gloed
het wit over
de zandvlakte liet gaan,
dan was u meer nog dan
een herder of een spreker;
dan was u de meester.…
JE BENT ER NIET UIT
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
2.075 een opeenhoping
van lief en leed
van vertrouwen en inzicht
verbijstering en wanhoop
tederheid en vergiffenis
ingeving en uiting
uitstraling en ingetogenheid
hartstocht en veiligheid
denken en nadenken
ontmoeting en nooit meer zien
afstand en dichtbij
verwantschap en vriendschap
kind en ouder
begrip en misverstand
leiden en lijden…
IK BEN ER WEER INGETRAPT
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
670 ook niet achter
men wees mij op mijn schoenen
als je het dan weet, dan gaat het stinken
je denkt dan waar ben ik geweest
het schoonmaken is ook niet zo leuk
komt nog bij, dat ik het haat
schoenen poetsen is niet mijn sterkste kant
in dienst moest het voor het vaderland
maar nu in vrijheidstijden
moeten mijn schoenen onder mijn luiheid lijden…
Licht
hartenkreet
4.8 met 12 stemmen
1.111 Wat er vooraf ging
werd onmenselijk een feit
De Zoon van God heeft
voor ons moeten lijden
in Zijn en onze levensstrijd.
Pinksteren:
bevrijdend wonder
Iedereen valt nu op zijn plaats
en geloven kan niet zonder
ookal lijkt het tegendraads.…
GEBEDJE
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
723 De evolutie
laat lijden functie krijgen
en sterven hemel.
Een stille vrede
spreidt zich over de wereld
door liefdewoordjes.…
Toekomst door doop
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
677 En zal nu tijd van sterven komen
van lijden en zo veel verlies
van troosteloos mijmeren en staren
in doelloze gedachten zwijgend stil
de toekomst reeds passeren
hoop voor komend leven bannen
hullen in koude en opstandigheid
alleen sombere herinnering
aan schone warmte die ijlings ging
waarop wij nu niet kunnen teren.…
Hiaten*
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
2.442 Wellicht wilde je mij niet kastijden
en moet ik heel blij zijn als in een klucht,
had jouw antwoord mij veel meer doen lijden,
toch heb je in mij onvrede bevrucht.
Bij zulke zaken praten te laten
is als zwaar hagel uit een geweer.
In mijn vleugels voel ik grote gaten
zonder de mogelijkheid van verweer.…
Allerlevenden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.043 De dood stelt geen vragen,
maakt antwoorden zinloos
en bezit tot niets,
laat kinderen om ouders huilen
zonder wie zij niet zouden zijn,
laat ouders lijden die zonder kinderen
geen ouders meer zijn.
De dood heeft tijd genoeg
om foto’s te vergelen
en wonden te helen.…
Moedeloosheid
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.780 Als men vermoeid en levensmoede,
Voorbij een eenzaam kerkhof gaat,
Waar soms een zandig terpje oprijst,
En hier en daar een kruisje staat,
Dan haakt het hart in stom verlangen,
Na zoveel lijden doorgestreefd,
Om ook te rusten onder de aarde,
Bij hen, die men vergeten heeft.…
Geschaakte* toekomst
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
524 Jij gedroeg je
vol begrip, als wol-
vin in schaapskleren
Jij deed alsof 't jou interesseerde
jouw hart sloeg over, bij het
idee dat de norm moest vervagen
Een verzwakte moraal doet lijden
Plots verbrak jij
in jubel, contact
Gescheurd aan flarden
trok ik aan een voltooid verleden tijd
Het heden plengde een traan
daar inmiddels geschaakte…
EENHOORN
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 Jonge maagd
Veilig in omheinde tuin
Jij temt met je handen, streelt
De woestheid uit mij weg
Mijn hoofd leg ik in je schoot
God duwt al de ziel van Zijn
Zoon richting conceptie
Ik stond slechts symbool voor
Zijn latere Lijden
Men noemt mij fabeldier
Mythologisch, fallisch wel
Men is vergeten dat ik echt
Bestond, nog steeds besta…
Onuitputtelijke mand ?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Ze draagt de mand van onverzettelijkheid
haar lijden begraaft ze in de vruchtbare grond
van haar dromen en onder het mos waarmee
de onschuld van de tijden zijn begroeid.…
Excuus
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
835 Hij geeft toe
is zo moe
van het vele strijden
zo’n lange tijd
heeft niets verblijd
er was slechts lijden
geen lieve lach
geen ogen zo zacht
mocht hij aanschouwen
wachtte zo trouw
op die ene vrouw
die van hem zou houden
is nu vol wrok en haat
niets dat nog baat
tegen dit zware leven
dat vol geweld
hem steeds heeft geveld…