Alle inzendingen

afscheid nemen weer maar niet meer van elkaar ik van mij een beetje meer jij van jou een beetje meer samen weer een beetje meer

de rivier geeft haar lange adem aan nomaden van binnenvaart voor duwbak en stroomdraad over krib en deinend water aan aak en kempenaar voer mee, voor opwaarts de schepen die voorbij gaan

Het mondspiegeltje maakt nauwlettend zijn tocht, huppelt langs alle tanden en kiezen, houdt heel de holte goed in de smiezen, wordt plichtmatig gezoend door slijm en vocht. In rechte rij, dan weer een ruime bocht; over hard ivoor en zachte vliezen, die vol bange spanning stijf bevriezen. He...

De allerlaatste februaridag de laatste vóór de eens-per-vier-jaar laatste brengt volgens 'Weer' waarin ik mij verplaatste wat buienwolken met verijsde top Koel en hoogpolig stromend door de lucht van smeltend arctisch ijs en schotse bergen aanvankelijk nog ietwat wisselvallig me...

al weet ik het ik zou het niet toegeven toch niet zeggen ook al zou het waar zijn ik weet het het is mijn twijfelende tred mijn adem hort en stoot dat is waar als het waar is kan ik het beter zeggen toch maar toegeven dat ik het niet weet

Ze werd 85 jaar geleden geboren met twee en een halve maand het bombardement op Rotterdam Duitse bommen brachten veel schade aan de baby, het kind, de volwassene ze was mijn oudste zus, roepnaam Fien Ze had rood haar, een vurig type ze hield van Duitsland en de Duitse taal ze had Ministe...

Leef zoals een bus- chauffeur, de omleidingen -- worden de route.

Als het moment van dromen daar is droom ik weg op mijn dromendaris. Een escapade zo wild en in nevels gehuld een lied in de nacht dat mijn wensen vervult. Bloem in de woestijn, door niemand bekeken drager van verlangens die niet durven spreken. Ach, dromendaris, breng me daarheen waar grenz...

Strekkende wortels wind fluistert door de takken rust in de adem Zij staan stil terwijl seizoenen als schimmen voorbijgaan, hun wortels reiken dieper dan wat ooit zal worden gezien. De aarde draagt hun verborgen verhalen terwijl wind hun takken beroert met fluisterende handen. Blader...

nog pruttelen fossiele zonden tot ze in stukjes uiteen vallen in de grote pan religie ooit waren aanbraden en dichtschroeien het geijkte credo voor een mystieke smaak nu is het vlees met te veel vet doorregen te vaak en te rijk gevoed en te weinig bewegen is hoofdbestandee...

De wereld hangt haast aan een zijden draadje Een catastrofe kan zomaar ontstaan Gaan we straks met z'n allen naar de maan Of vindt er iemand nog een geitenpaadje De maan, zegt Musk, dat is een slecht idee We gaan naar Mars, wie gaat er met me mee!

Daar weet geen één de stille troost, Die door m'n kale kamer bloost, ‘t En is geen zonlicht van de Oost, ‘t En is geen lief dat kust en koost... Het is een oude beeltenis Van hem, die schoon van eenvoud is en prachtig droeg z'n droefenis... Gezelle... m'n goede Gezelle! Daar, op u...

Elke ochtend, tussen het aandoen van zijn linker- en zijn rechterschoen trekt zijn hele leven even langs. Soms komt de rechterschoen er dan bijna niet meer van. ----------------------------- uit: 'Dagrest', 1984

Was het vroeger Nederland de oorlog, de februari-staking die in de Jordaan begon later de beoogde afbraak van de Jordaan zette de Jordaan op z'n kop en was niet op d'r mondje gevallen Nu is de Wereld aan bod want die veranderende wereldorde gaat ook de Jordaan aan dus het zal mij nie...

Jij kan harten omarmen harten verzachten harten verwarmen harten doen smachten harten repareren harten doen prijken harten kalmeren harten verrijken En ik? Ik kan er met verbazing naar kijken

Krachten die we niet begrijpen, niet te zien en niet te meten, maken ‘t leven ingewikkeld. Of juist kinderlijk eenvoudig? Want misschien ligt het bij ons Wij, die ‘t antwoord echt wel weten, maar de roep aldoor negeren, klem tussen verwachtingen gewoonten en geweten

Bergen om me heen, stilte, de ruimte, de wind -- die ik hier kan zijn.

intens gloeit en loeit het vuur van verlangen in het naderen zonder dichterbij te kunnen komen in afstand gevangen waar samen het onhaalbare eindpunt van rekken en versmelten is zelfs de vlammen reiken hoger in dieper verlangen hun zwepen zijn de pijn van nooit verenigd zij...

Het urenregistratieformulier Wordt nu door Musk weer leven ingeblazen. Die neemt zijn personeel eens flink te grazen, Want alles moet verantwoord op papier. Dus wil je niet door Musk eruit geschopt Dan zorg je dat het op papier maar klopt.

Ik ween om woorden, die onuitgesproken bleven, Woorden van troost en deernis om uw leed, Van dank voor 't geen gij waart en voor mij deed, Van tederheid, die ik verlangde u te geven, Doch nooit heb uitgezegd of neergeschreven Uit schroom voor 't grote woord, die 't ware woord vermeed... Ik ...

Ik schonk mijn oma hartklapkoffie bij het langzaam verbloeden van haar stoppelschedelige antimakassarman: zijn bolknak paste niet in haar rimpelige pruimemond. Het Beste las hij bij een bruine schemerlamp. Morele Herbewapening, roestsmaak van maagbloed, dood: mij...

En de bomen Die alles overzien En troostend toekijken - Zij die met of zonder blad Voor ieder die het zien wil Altijd dezelfde zijn.

Als water uit een bad Waarvan De badstop niet afsluit Loopt het leven Langzaam zeker Uit je lichaam

Zeg me dat het niet zo is wat mijn verstand te boven gaat waarvan mijn maag van slag raakt AD van vandaag woensdag 26 februari 2025: pagina 9, lees het artikel: Journalist Emma Thies uit Den Haag schrijft: 'EXTREEM VERSLAVENDE DRUG KUSH ZAAIT DOOD EN VERDERF VANUIT NEDERLAND ik kan...

In de oude Zakkendragerssteeg Waar oude zakken oude zakken zijn Gevuld met jonge Provençaalse wijn Daar gaan Anne & Max een feestje bouwen Terwijl the lonely hearts club band er speelt Zijn aller ogen op elkaar gericht Er wordt heel snel geschaakt op twintig borden Geen eenzaam mens hoeft...

Och, wanneer ben je te oud om te staan kussen -- onder een abri?

Tussen takken schuilt zijn lied rijst uit de schaduw stilte in de lucht Hij kiest de rand van de wereld, waar takken verstrikt raken in dicht groen, waar licht gefilterd wordt door een waas van twijgen en onkruid, waar de grond zompig is van vergeten regen, waar stilte nooit helemaal stil ...

waar de geboorte schreeuw nieuw leven raakt laat zij de wereld schrikken in het verlaten van de relatieve warmte op weg met de nu al grijpende vingertjes die dingen naar meer houvast dan vruchtwater alleen waar zwemmen je leven was

Let op je gedachten, ze worden woorden. Let op je woorden, ze worden daden. Let op je daden, ze worden gewoonten. Let op je gewoonten, ze worden karakter. Let op je karakter, het wordt je bestemming.

Ze wilden eerst niet over vrede spreken, Maar staan nu met z’n allen weer vooraan, Ze strijden om de troepen vóór te gaan, Niet één weet de impasse te doorbreken. Wie leidt het Europese ‘bataillon’? Mark Rutte, Von der Leyen of Macron?