9852 resultaten.
Niets meer dan de grote zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 Ik verlang naar een zee
zonder horizon
Waar de lucht overgaat
in water
Ik verlang naar de kleur
van de ochtendzon
Naar het rood van de avond
Ik wil zoekraken in de golven
Ik wil alle woorden verliezen
Ik wil schepen tot zinken brengen
Hun lading in rook doen opgaan
Er is een teveel
Aan alles
Ik wil niets meer dan water
van de grote…
Hoogtij
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
687 jouw verfijnde klanken
brengen diep in mij
een opgekropte snik
ik
voel de melancholie
de liefde in jouw avondlied
er is zoveel meer
je bent gedreven
bij elke prille noot
tover je een wijze sfeer
liefde voor het licht
liefde voor het leven
een aankondiging
van mogen verjaren
ik voel de veerkracht
en ik zing……
VERGEZELLEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
597 Dwerglampjes en kaarsen schijnen
bij Kerstversiering mild
brengen gezegend samenzijn
verdwijnen wanneer
de feestdagen verstreken zijn
maar
moge een enkel vlammetje
heel het komende jaar
geleidend mee zweven
in alle bescheidenheid
de stille wenk geven
het verheugende Woord
van de Blijde Boodschap
te gedenken.…
Priester-zijn
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
457 Priester-zijn is woorden vinden
voor wie hem gegeven zijn;
Woorden die Gods liefde brengen
tot het hart van wie hem hoort.
Priester-zijn is brandglas worden
voor de boodschap van Gods woord.
Priester-zijn is taal en teken
van het Rijk dat komen zal.
Priester-zijn ondanks het lijden
hoop bewaren toch vooral.…
Breuk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
237 Gaan als gescheiden eenheid
Elk huns weegs naar gisteren
En vandaag, maar morgen
Brengen ze de ‘The Last Post‘,
Nadat ’t ‘Silenzio‘ is geblazen.…
Strandwandeling
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.248 Wanneer de storm het verdriet uit mijn tranen jaagt
tegen de wind in en tegen het beter weten,
de snelheid van mijn gang vertraagt
op weg naar het vergeten,
een blauwe vlek tot aan de horizon
het schreeuwen in mij stilt
en in de wind die keren kon,
mijn hoop wordt opgetild,
raap ik een schelp uit het rulle zand
en staar naar het vertrouwen…
Een gedicht schrijft een man
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.164 In de tweede strofe komen
de woorden op gang: hand,
die over het vel gaat, hoofd en hart.
Voorzichtig krijgt de man vorm.
Langzaam ontstaat poëzie.
Met de pen leest het gedicht
wat er niet staat.…
ach....
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.145 ach ik weet wel dat morgen komt
en de herrie en ellende niet verstomt
en tuurlijk slaap ik ook al is het niet lang
weer een dag dezelfde pijn dezelfde gang
en die dag die dag komt eraan heel snel
dan gaat de gong voor de laatste keer de bel
dan is het over en ga ik rusten voor altijd
terwijl het leven mij met een rotgang voorbij rijdt…
Seconden zonder eind
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
2.090 Het lijkt wat traag op gang te komen.
Minuten lijken jaren.
Tot jaren maar minuten zijn.
Zo was ook deze dag een druppel op de eeuwigheid.
Met af en toe seconden zonder eind.…
Lange ochtenden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.474 De nacht raakt de ochtend aan
vers dauw zweeft over de wei
ik laat mijn gedachten gaan
och, was je nog maar bij mij
Het bed voor twee personen
staat troosteloos onder het raam
je mag hier dan niet meer wonen
toch fluister ik steeds je naam
Ik heb weer teveel koffie gezet
je pantoffels staan nog in de gang
ik ga maar weer naar mijn bed…
Toorts der liefde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.001 Dwars door het doolhof van liefde
blijf ik doelloos rond rennen
paden van passie die mij kruisen
maar die mag ik niet verkennen
Vergeten gangen van hartstocht
gaan aan mij voorbij in een waas
ik wil zo snel mogelijk oversteken
maar ik ben mijn zenuwen niet de baas
Dit labyrint van eenzaamheid
blijft aan mijn toekomst plakken
zodra ik de…
Deformatie van de waarheid
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
1.090 de gevoelens trillen
een toneelstuk begint al
eerste deel
een gedachte komt
schudt een rust van een mens
tweede deel
de woorden zijn geboren
deformatie van de waarheid
het gevoel was alleen maar echt
als de tong zijn gang gaat
de waarheid geeft een schaduw
laten we die tong van ons zwijgen
en bewegen alleen maar
onze lippen…
Terug
gedicht
3.0 met 46 stemmen
17.566 De ramen konden niet open
en de dag was langer aan het einde
van de gang waar zij ligt in een smalle
kamer. Ze kan niet lopen
maar ze zegt dat er in de glazen
jampotten veel bloemen staan. De stelen
zijn niet schuin afgesneden
want er was geen mes.…
Doodsangst
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
874 geluiden
galmen angstig door hoge gangen
doodsangst
houdt mijn hart in stalen wurggreep gevangen
eenzaam
martelend verlaten in mijn cel
het felle licht brandend in de hel
sterk
moet ik zijn als ze me weer komen halen
een hoge prijs
met mijn leven te betalen
Mijn God, mijn God,
geef me moed en kracht
te doorstaan wat mij morgen wacht…
Plotseling vliegt er een smak
gedicht
2.7 met 34 stemmen
15.737 Voordat
de kamer wordt volgestort met herte-
geweien, sta ik al op de gang; indachtig
het alarm. Nu het veilig is, kijk ik
het trapgat in, en luister
hoe beneden op de deurmat
de Echo ritselend
en knisperend verpulvert.
------------------------------------
Uit: 'Verzamelde gedichten', 1993.…
aarde
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.439 met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken
met spreidarmen vang ik je walswind
je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje…
terugkeer
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.152 met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken
met spreidarmen vang ik je walswind
je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje…
de ring
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.164 De stad flitst voorbij en gaat z'n eigen gang.
Ik sta op - van woede buiten zinnen -
en hou me vast aan de metalen stang.
Op dat moment mis ik iets:
klanken vol herinneringen
tonen die opkwamen uit het niets
muziek om bij te zingen.
En dan weet ik weer wat ik mis...
het tikken van mijn ring op het metaal…
neus
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.189 haren vangen stof en roet voor het de longtak bezoedelt
doorbloede botplaten plooien mijn adem
roeren de lucht, zenden het aroma naar het slijmvlies
een tussenschot van kraakbeen, bekleed met haarvaten
scheidt de gangen waarrond zich een vleugel welft
in de nok van de holte, tussen oogkassen
onder de bodem van mijn schedel
snuif ik het…
De winkel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
709 Stil zit ik hier te wachten
verkoop relikwieen onder een stolp
een splinter van het kruis van Christus
zal je leed verzachten
Voetstappen in gips afgegoten
van zijn laatste gang de berg op
herinneren ons aan het gewicht
waarmee hij leefde onverdroten
Laatst zag ik hem nog lopen
hij bekeek de dingen van de andere kant
wenkte mij dat ik…
Eerbied voor de natuur
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
611 Waar haalde ik het lef vandaan
om hier mijn eigen gang te gaan!…
kranslegging
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
473 schimmelgeurend zucht de weg
een lange gang rond oude buitenwacht
de nacht verduurt de maan niet meer
als het raam geen uitzicht biedt
geniet zijn zwarte gat van alle boze dingen
kenteringen in een plas
brand een kaars tussen de was
schroei diens oude luister weg
en zwaarte zal van daar verdwijnen
als ik
witte bloemen leg…
Wat wilde takken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 jij hebt mijn blaadjes beschut
de knoppen gekoesterd
toen storm de kruinen neersloeg
gebroken takken verwijderd
wonden gedicht voordat
zij door rot waren gezwicht
jij wist in verzorgen
de mogelijke gang naar de zerken
tot een minimum te beperken
mag ik je in bloei laten merken
dat ik weer groei in standvastigheid
ook al ben ik wat…
Inundatie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
445 een kamer verlaat aanwezigheid
zodat gehemelte aan leegte blijft plakken
een lichaam sterft bloedeloos
tot schijndood, verdrinkingsdood
wegen scheiden naar ieders weegs,
naar onderaardse brieven, ongelezen
drenkelingen wandelen in hun slaap,
praten over oeverloos land,
door halfduistere gangen
in wankele spiegeling gloort
een bruggenhoofd…
Het voorjaar wacht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
460 De nacht verliest
Het van het jonge
Ochtendlicht -
Het leven buiten
Dat steeds eerder
Zichtbaar wordt,
Vorst bedekt het
Grasveld nog
Maar jij ziet
Alleen de zon
Die aanlokkelijk
Aan de nieuwe hemel
Te lonken staat,
Je ziet kans voor
Het eerst dit jaar
Je eigenwijze gang
Te gaan, geen zin meer
Om je te voegen in de…
Passant
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
511 Willig nodigende armen,
streling maande: ‘ga je gang’,
heimelijk elkander warmend
aan het koortsvuur van de drang.
Het samenzijn ontbeerde zegen,
ik droomde jou doch jij mij niet.
Nimmermeer kwam ik jou tegen
hoewel jij sporen achterliet.…
Zijn geraamte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
547 wat
ik dacht dat leven heet
zijn geraamte behangen
met maatschappelijke belangen
die hij dringend nodig heeft
toch knookt hij
nog terughoudendheid
zijn zekerheden is hij kwijt
rammelt botten in
aanvaarde eenzaamheid
dood en verwanten ten spijt
ik heb hem niet
kunnen bezielen met
emoties en overlevingsdrang
hij gaat zijn gang…
De zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 Een verpletterend einde
van de zonsondergang,
was in volle gang.
Het is fantastisch,
als de rode zon met zijn
optimale
glans over de zee ons
kan beïnvloeden in
weerspiegeling van
schaduw en den rijk ter
zeeën.
Foto Dick Voogd…
Boom
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
756 De boom vertelt een groot verhaal
Van honderd jaren lang
Zijn takken bergen nesten
En zijn vogels zijn niet bang
Zij weten niet van dreiging
Van hun vredige bestaan
Van mensen die natuur en wind
Hun gang niet laten gaan
Ik hoop dat je mag blijven
Want jouw zuurstof geeft ons lucht
Nog eenmaal schuil ik naast je
Afscheid met een diepe…
In memoriam matris (11)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 De gang naar ‘t kerkhof
wordt steeds moeilijker.
Maar ik weet
dat ik blijven komen zal.
En telkens zal ‘t verdriet
dieper in me boren,
en de vragen en de twijfel,
en de bitterheid
om ‘t eigen lot.…