1364 resultaten.
Domme Julia
gedicht
1.6 met 75 stemmen
13.538 laten
om samen te klinken
twee kamers van hetzelfde hart
ik kom eraan liefste
ik trek mijn zware vleugels aan
en stijg
en stijg
en onderweg zal ik voor jou de sterren tellen
en planeten
water zal sprenkelen uit mijn tenen
tien tenen bewaar ik voor jou
en uit mijn hielen allebei spuit lichtblauw gas
om hoger te geraken tot bij jou
vuil…
laat je bladeren vallen, zonder papier vuil te maken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 het kantelend blad
achter het raam in de zon
kan maar één kant op…
Matthias kijkt
gedicht
2.3 met 59 stemmen
21.708 Matthias kent de woorden onverward
en tast de ruit af met een blik van glas
en wilde zo graag dat hij buiten was,-
en breekt mijn hart.…
Ik ben in eenzaamheid niet meer alleen
poëzie
3.0 met 77 stemmen
27.001 Gij zijt verschenen,
Ik zie uw ogen in mijn ogen gaan;
'k Hoor in de wind, die langs mijn ruiten henen
En door de schouwe klaagt, uw woorden aan,
Zó vrees'lijk droef en teer, dat 'k u zie staan
Met bukkend hoofd, om in mijn arm te wenen.…
Echtpaar in de trein
gedicht
3.9 met 232 stemmen
109.709 En beiden aan dezelfde ruit.…
Linksaf naar Hodeida
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
951 delen
Bij voorbeeld is er weet van pas in de trein
dat ik lang gelijk op bewoog met een buizerd
tot hij precies daar waar het spoor zich kruist
links af vloog richting Hodeida Airport Jemen
Later bleek ik gewoon door te rollen
soms nauw door tunnels verduisterd
bij droge stilte geen zichtbare kamelen
onbetamelijk veel zon en zand op mijn ruit…
PROMOTIE
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
4.899 De ruiten,
die geven onze grenzen aan,
een bord vol regels en vol wetten.
Zwart staat voor 'man' en wit is 'vrouw'
of was het andersom? Ja, het
was andersom. Zwart is voor jou.
In gedachten hoor ik stenen slaan.
Ik zet mijn zinnen op je dam.
Je kijkt naar buiten. We beginnen.
Ik sla een steen. Jij slaat er twee.…
Wakker worden op een herfstochtend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
725 De schaduw van een gestalte, meneer Esdoorn
zwiept als een dronkeman, onvast ter wortel
lonkt naar de ruiten die mijn ramen zijn.
Opengeschoven stukken doek geven mij
terug wat ik nooit zou kunnen missen.
Esdoorn is nuchter, leunt gelukzalig
Op het leven van een boom in een trottoir.…
Herfstvakantie geluk
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.542 Regenkletter op ’t dak en tegen ruit
Knus en warm in opa ’s grote stoel
Spannend boek, heb het al bijna uit
Herfstvakantietijd, weer geluksgevoel
Straks eten, boontjes met droge worst
Nieuwe aardappels met gebakken ui erbij
Een groot glas water tegen de dorst….…
't Dons en de veren
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
2.124 Starend naar buiten
Lopen druppen naar
Beneden op de ruit
Een engel wenkt mij
Wil mij een verborgen
waarheid; over een
Geheim informeren
Ik open het raam en
Laat haar binnen
Zij vertelt mij jouw
Verhaal en ik, opnieuw,
Word vervuld van liefde
Voor jou.…
de trein
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
959 Licht schokkend glijdt de intercity
over zijn vastgelegde lijn
Door vale ruiten
vol met smoezeligheid
grauwt grijze mist over de donkere stad
Geroezemoes van geluid klinkt op
Ik zit weer in de trein
Gesprekken ongeremd
door de passagiers verspreid
worden plots afgebroken
als hij daar binnenglijdt
waar nooit een trein zou moeten stoppen…
Zondag
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
896 Nog nauwelijks begonnen
kijken straten voor zich uit
met auto's, fietsen - zo door de ruit
als voor gebruik verzonnen.
Het heeft iets weg van Legoland,
een speeltje voor een kind
dat elke dag opnieuw begint
met luchtkastelen aan de kant.…
SONNET
poëzie
4.0 met 7 stemmen
3.696 gij zijt verschenen,
Ik zie uw ogen in mijn ogen gaan;
'k Hoor in de wind, die langs mijn ruiten henen
En door de schouwe klaagt, uw woorden aan,
Zó vreeslijk droef en teer, dat 'k u zie staan,
Met bukkend hoofd, om in mijn arm te wenen.
--------------------------------------
uit: De Nieuwe Gids…
Houten huis
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
654 IJsbloemen smelten op kwetsbare ruiten
tussen muren van het wankele houten huis
bij het moeras, is het vochtig winter wonen
de kinderen prikken met stokken in het ijs
maar het eeuwige dooien is begonnen
de wind brengt al lente rond het houten huis
komen er weer konijnen tevoorschijn
als uit een toverhoed, met allerlei kleuren
wild, grijs…
Uitzien naar een horizon
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
771 ik blaas grijs voor me uit
en schep een vaag bestaan
als door een beslagen ruit
zie ik enkel mist
en voel vandaag niets
ik lijk niet opgestaan
het is een pas op de plaats
op een stoel
kan zelfs onder een deken
of pratend met loze woorden
die daardoor toch veel zeggen
ofschoon ik zelf niet weet
wat ik bedoel
het is tasten
in de vergankelijkheid…
Wantje en Karel
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.682 Ze belonkten hem zo teer
Door de groene ruit...
Hij keek toch naar hen nooit weer, -
Karel lachte ze uit.
Eens, terwijl het avondrood
Zonk op veld en hut,
Hoorde m'in de blijde buurt
Vedel en geschut.
Vrolijk danste m'er in drom
En men riep er luid:
Leve Karel! - bruidegom!
Leve Wantje! - bruid!
St-Gillis, 1853.…
Vuurkorf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
672 De winter telt de roest
door de ruit en in de nerven
van de transparante jaren,
waarmee het seizoen vervelt
tot in de huid, strekt zich op
duizend vleugels uit, warmt
zich bij het reinigend vuur
van de winterbruid om de
herfstmuze uit te luiden,
klinkt als vrolijk lied wat op
z'n toverfluit de glazen telt,
kristalen tonen over bladeren…
In bad
gedicht
2.5 met 26 stemmen
6.766 De adem van een snipverkouden wind tegen de ruit
en klanken zwemmen vlinderslag mijn oren in en uit.
Het water laat mijn zorgen varen
op speelgoedschildpadden
om ze langs de kanten te verdrinken
om ze door de warmte te verzengen,
opdat hun zwarte zieltjes zich
met geuren van vanille,
wilde munt en groene thee vermengen.…
Mijn licht, mijn fakkel, mijn toorts
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
617 Ik nam het vuur; bracht haar
van binnen naar buiten, door
donkere ruiten scheen een pril,
steeds sterker, stiller wordend ideaal licht.
De fakkel voerde haar doel, haar bedoeling
veel verder dan enkel haar baarmoeder:
zij bleek een al gehele, grote zorgende,
verzorgende moeder!…
December
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
739 December glijdt weer in het jaar
De ochtendvorst, het struikgewas rouwt grijs berijpt
De hongerige kraai die naar een vetbol grijpt
De dagen waterkoud, het sneeuwt al hier en daar
December glijdt wat glibberig in ’t jaar
December sluiter van het jaar
De bleke zon, haar licht gaat rond vier uur op uit
De winkelstraat treurt Sinterklazen door de ruit…
ter plekke
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
495 het sobert in grijs
deez morgen
zowel het zwerk als geest
deels door de aanslag op de ruit
voorts het tij waarin gij dit leest,
het denken is traag
mijn vooruitzichten bewegen
zich nog achteruit
kortom de sfeer
is in ruste en tamelijk vaag
ook voel ik me ietwat belegen
in brokkel of gatenkaas
om en om en in laag voor laag
ben gestrand…
Spelletje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 Dit lijkt me een boeiend spelletje
Wanneer je in een trein gezeten
Door het landschap glijdt
Keer de rollen om
Stuur de passagiers de wei in
Zet de koeien in de 2de klasse
Stel je de vraag
Hoe reageren de reizigers
Binnen het prikkeldraad
Wanneer ze door de ruiten
Van de voorbijflitsende trein
De gezonde koeienkoppen opmerken
Wedden dat…
Goudse Karnemelksloot
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
534 In de
dierenzaak zat ooit een prachtige papegaai,
waarnaar ik vaak door de ruiten heb gekeken,
als een ware vorm van troost. Ik keek altijd
diep in zijn mysterieuze ogen, zoet helend
als taaitaai.…
Sehnsucht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Zo liggen we verzaligd thans, de zon schijnt door de ruiten
Met hoofden licht en leden zwaar en vogels die gaan fluiten
En later op de dag, dan zijn we vast weer vreemden,
vervoegen we met tegenzin het leger der ontheemden.…
Deo Volente
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
588 We zijn stil gezet
later staat niet vast
er geldt een andere wet
we plannen op de tast
We dachten het te weten
waar we morgen stonden
of waar we zouden eten
we hadden ’t uitgevonden
We zitten nu gevangen
kijkend achter ruiten
luisterend naar gezangen
van vogels die vrij fluiten
We zien de knoppen springen
van bomen die ontwaken…
Bellingwolde aan Zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 al die huizen, straten
onder water
en verlaten
aardappels, koren
gaan verloren
zilt wordt de grond
de Ruiten Aa mondt
bij Wedde uit in zee
een raar idee
van een dwaze dichter ?
nee
ik ben geen oplichter
het wordt
een keer realiteit
werkelijkheid
iets wat je krijgt
als de zeespiegel stijgt
Bellingwolde aan Zee…
het Wilde Weste(rwolde)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Stadskanaal
ga je hier
terug naar normaal
vrijheid smaakt beter
dan elke 100 meter
een verkeersdrempel
nerveuze controle
drukt zijn stempel
in Westerwolde terug
is het achter de rug
heradem, voel je vrij
in deze streek
ontspan je zo
in levenstempo
van opgejaagd
naar cittaslow
rust, traditie
energietransitie
leven van het land
over de Ruiten…
Kerstnacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
604 Voorzichtig stap ik uit het ledikant,
loop rillend naar de bevroren ruit,
mijn blote voeten plakken op het zeil,
muziek vormt het enige geluid.
Zes leden van de plaatselijke fanfare
zie ik in het bleke maanlicht staan,
er is geen wind, maar 't is flink koud,
ze dragen mutsen, hebben dikke jassen aan.…
Koud
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
634 De zon schijnt vrolijk door de ruiten,
verwarmt mijn koude handen.
Koud door de koude pen, waarmee ik schrijf.
Het zijn nu koele woorden die ik opschrijf,
uit een hart vol droefenis,
door iemand die er niet meer is.
Een die ik nu zo node mis.
Iemand die mijn hart verwarmde,
mijn hart dat nu zo eenzaam is.…
De prins en de ezel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
296 tongen van de wind
Van winters met rammelende takjes
Van ijskristallen
Van alles wat is en niet is
Wat beweegt maar niet vraagt
Wat vraagt maar niet praat
Van de terreur van de stilte
Die woorden doelloos laat zweven
Ze zijn te licht
Geen bodem om op te vallen
Het blijven rimpelingen in de lucht
Van het stof dat vastslaat op haar ruit…