21453 resultaten.
Ochtenden - I
gedicht
3.1 met 17 stemmen
8.805 De drempel half belopen
haalt het licht in de kamers.
De ochtend schrikt
met nog slapende gewrichten.
De nacht kleedt zich om
in de kasten van het huis.
De ene voet voor de ander
in de ene dag op de ander.
--------------------------------------
Uit: 'Zandloper', 1997.…
Aan de sonnetten (I)
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.897 Klinkt helder op, gebeeldhouwde sonnetten,
Gij, kindren van de rustige gedachte!
De ware vrijheid luistert naar de wetten:
Hij stelt de wet, die úwe wetten achtte:
Naar eigen hand de vrije taal te zetten,
Is eedle kunst, geen grens, die haar ontkrachtte;
Beperking moet vernuft en vinding wetten;
Tot heersen is, wie zich beheerst, bij machte…
Fietstocht I
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.593 Aan mijn fietstochtvrienden
Als een jong lied dat klinkt luid door lege hallen,
Zo is doorheen de Winter, de Lente getreden tot ons allen,
Die waren in een eeuw
Gehuld, van witte sneeuw.
Niet enkel jonger is geworden ons leven,
Maar ook veel witter en lichter geweven
Als in het kleed
Van winterleed.
Witte blijdschap
Is de witte boodschap…
i - kuu
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.376 hij heeft een IQ van 80
heeft dat zelf niet in de gaten
maar waar ter wereld hij ook is
ze verstaan hem in alle staten
hij stroopt zijn mouwen flink omhoog
zonder gemopper en muisjesstil
doet hij deugdelijk het "eenvoudig" werk
waar een "normaal" mens niet aan wil
hij wordt uitgelachen en lacht mee
er zit geen kwaad in deze man
hij vertrouwt…
Haiku I
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
764 golven schuimen rood
als de avondzon verdrinkt
een westenwind huilt…
Meibloesems I.
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.117 Ik zoek naar woorden en ik vind er geen.
Ik neem uw hand en blik u in 't gelaat
En fluister, als een bede, uw naam alleen...
Hoe zal ik weten of gij mij verstaat,
Als ik blijf zwijgen en zo bitter ween,
Omdat ik voel waartoe geen taal volstaat?
'k Voel me als een kindje, dat een volle kelk
Langs diepdoorploegde paden zoetjes draagt…
Venetië (I)
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.201 balkons en daktuinen
modelprojecten van natuur
als kleine en grote liederen
die iedereen graag zingt
veelvoudig nagemaakt
eeuwenoude fonteinen
in schoonheid stervend
verwond door regen, zon
gapend de steen en handvol water
ruziënde mussen
schoorstenen als pittoreske
kleine broertjes van campanili*
ambitieus in veelvoud
schreeuwend…
Maanvrouw I
hartenkreet
3.6 met 32 stemmen
1.739 De waterlelies hadden
Hun bladeren gesloten
Maar ook de ganzen
Hadden zich laten foppen
Want ze deden een dutje
Midden op de dag
De ganse wereld had
Zich aan het hemelruim
Het firmament vergaapt
Een kort moment had de
Maan zich tussen Zon
En de Planeet geplaatst
Heel even tussen zon-
Licht en het aardedonker
Tussen hem en mij
De…
Dingle I
gedicht
3.8 met 8 stemmen
7.497 We hadden ons gehuld in lange zwarte jassen
en schuld die tastbaar in de benen hing.
De berg op moesten we. Een hoop mededogen.
Geen bluf, geen blarney, maar boete doen.
En boven breekt de zondvloed los. Tussen lijf
en leden struikel je. De aarde smakt obsceen en
maalt de varens in haar luie kaken.
Het land is weggespoeld. Dit is een total…
de eenzamen I
poëzie
3.6 met 11 stemmen
3.749 Hoe snel gaat de vrouw voorbij,
Op straat, in de trein, op de sponde,
Vlakbij en oneindig ver.
Soms ziet men alleen oog, mond en haar
(Nog iets van haar boezem misschien)
En kent haar tot in ’t tederst.
Soms was men met haar vereend
Duizend nachten en meer
En is haar toch zo vergeten,
Alles, haar geur, mond, haar,
Als was het zeven jaar…
Ghazel I
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
641 Op de rotondes staan tuilen van licht,
van gemeentewege gevestigd licht.
Men legt begerig hele sparren om,
men tuigt ze op met strengen lampjeslicht.
Men bezweert het donker, strooit munten rond
en stemmig bezingt men voorbijgaand licht.
De wereld draait door, de schemering in,
flitsend vangt een zilvermeeuw nog licht.
De dichter staat…
Ghazal I
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
709 Op elke rotonde staat een tuil van licht,
van gemeentewege glinstert het licht.
Hebberig legt men hele sparren om
en tuigt ze op met slingerend lampjeslicht.
Mijn verleden - een afgehouwen stam
bezweert het donker eert het eerder licht.
De wereld draait nu de schemering in -
flitsend doorkruist een meeuw het licht.
De dichter staat erbij…
Kennis I
poëzie
3.4 met 22 stemmen
3.340 De dieren, onze vreugde- en leed-genoten,
Zijn onze broeders, maar niet, zoals wij,
(Daar zij ons niet beheersen kunnen) vrij;
Hun leven is, als 't onze, uit stof gesproten.
Dit weten wij, maar 't is ons niet ontsloten,
Niet of zij weten van der stof waardij.
Zij denken en herdenken; nochtans, zij
Vermogen…
Smaragd (I)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
782 Vechtend voor jouw vrijheid, wekte jij ons in een heel vroeg uur
Grootse plannen op zolder, slechts voor korte duur
Fundamenten waren gelegd voor een mooi, warm nest
Echter, van binnen naar buiten, lukte niet zo best
Als vogel ben jij vriend, partner van veel mensen
'k Wil jou als bewoner, 't allerbeste wensen
't Raam was een obstakel, 'n…
Kennis I
poëzie
3.5 met 13 stemmen
2.293 'De dieren, onze vreugde- en leed-genoten,
Zijn onze broeders, maar niet, zoals wij,
(Daar zij ons niet beheersen kunnen) vrij;
Hun leven is, als 't onze, uit stof gesproten.
Dit weten wij, maar 't is ons niet ontsloten,
Niet of zij weten van der stof waardij.
Zij denken en herdenken; nochtans, zij
Vermogen niet, als wij, 't waaróm te ontbloten…
Woestijn I
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.109 geruisloze winden dragen het stof
dat valt op de daken van de huizen
die hier ooit stonden
in mijn dromen knarst het
tussen de van water ontvloten
tanden achter de droge ruwe lippen
van mijn mond
de universele ruis zaait zich
overal, in visie, zicht en verstand,
en doorheen het verglijden van het besef
van tijd ziet de vreemdeling toe
hoe…
Depressief I
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.979 De beenhouwer maakt een hansworst
draait je geweten door de gehaktmolen
met een kruidenmix van spijkers
en liters vet om in gaar te koken
De bestanddelen zijn onbetrouwbaar
en dragen een zoute nasmaak
van teveel deprecierende zelfstrijd
en te weinig opbouwende aanspraak
Je voelt je een nietsnut, overbodig op de wereld
maakt gehakt van…
DE VRIENDINNEN I
poëzie
3.6 met 15 stemmen
4.620 ’t Begon op een zomernacht, bijna toevallig:
Terwijl zij zich aan het venster koelde,
Droomde haar lieveling bang en woelde
Zich bloot. Zij vond haar, omziend, bevallig:
De handen naast ’t hoofd geperst in ’t kussen,
’t Dek afgegleden, de knieën hoog
En zelve in zachte boog. Zij wilde kussen,
Zacht, dat ze niet ontwaakte, maar ze bewoog…
Immortelle I
poëzie
3.8 met 17 stemmen
8.333 De maan glijdt langs de ruiten
En blikt mij vragend aan.
'Wat moet dat, bleke zanger, -
In uw ooghoek glinstert een traan?'
Zo gij de maan zelf niet waart,
'k Zou zeggen: loop naar de maan. -
Wat mij het oog doet glinstren,
Dat gaat geen schepsel aan.…
Doodsnadering I
poëzie
1.7 met 6 stemmen
3.896 Is dit, O heer, dit oppervlakkigheid,
Dat ik mijn uren en mijn dagen
Zo onbezorgd en zonder veel te vragen
Zo ongeveer als vroeger slijt?
Alleen wat machtelozer en wat zwakker
En zonder levenstaak en levensstrijd -
Des morgens word ik zonder plichten wakker
En hul mij aanstonds in mijn eenzaamheid.
Dan komen mijn vrienden die mij wat verwennen…
Ritornellen I
poëzie
3.8 met 6 stemmen
1.953 En vraagt gij nu: ‘Wie leerde u rijmen, dichten?’ -
Ik laat niet lang u op het antwoord wachten....
Uw ogen zijn het, die mijn geest verlichtten!
Toen ik voor d'eerste keer u, lief, ontmoette,
- een blauwe meidag was het, 's morgens vroege -
weet gij nog, hoe 'k u toen op rijm begroette?
Snel plukte ik wat jasmijn en hagerozen
en reikte…
Tuin I
gedicht
3.1 met 50 stemmen
21.754 Ik zit voor het raam en zie
hoe de tuin niet is veranderd
voor haar ben ik niet weggeweest
de tuin kijkt mij recht in mijn gezicht
het is vreemd te bedenken dat zij mij
niet kent, zich mij niet herinnert
na al die tijd dat ik hier niet was
ik de tuin was vergeten, zij voor mij
niet bestond, is zij nog helemaal als toen
hoezeer ik ook…
Voor de Mis I
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
732 Op zondagmorgen wordt mijn
moeder mooier nog dan zij al is.
Haar schort blijft in de kast.
Ze haakt haar zijden kousen vast
daar, waar haar blankheid overgaat
in duisternis. Op zondagmorgen is
mijn moeder vol geheimenis, met
lippenrood en donker-krullend haar.
En ik vang elk gebaar waarmee zij
minder moeder wordt, steeds meer
het meisje…
HERFST I.
poëzie
3.0 met 11 stemmen
1.641 I.
Grauw is de dag, en grauw is mijn gemoed;
De wind hangt machtloos in gebruinde twijgen,
En langzaam komen blaad'ren nederzijgen,
Die blijven rusten aan der bomen voet.…
Stadsgezichten I
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.303 't Is laat,
en de wind
sluipt door de straat,
als een kind,
dat niet meer wil schreien ...
Een klok slaat
zijn lichte beien
dat vergaat ...
De boulevard ligt lang
regenglinstrend als een slang,
die naar zijn prooi wil glijen
en de huizen komen,
de sombre fantomen
zich roerloos rijen ...
Als donkre ziel,
waarin nog wanhoop gloeit,…
Klankgedicht I
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.328 En menigeen en een en een
Van homogeen naar molensteen
Eerst vrij en blij dan zij aan zij
Een eendenei en weer een ei en
Dan nog een en dan alleen
Van luchtkasteel naar groen en geel
Van zielsveel naar pikhouweel
Meestentijd steeds weer strijd
Van sluitertijd naar eenzaamheid
Machtssystemen afscheidnemen
Van lief naar leed naar hartenkreet…
NAJAAR I
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.056 I
De zon bestraalt het rosse beukengoud,
Dat in het water glanst met felle pracht,
En beukenstammen in licht-grijze dracht
Verheffen schitt'rende armen boven 't woud.…
Domweg I
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
676 zomaar zitten op een bankje
geen gejoel en geen gejaag
mijn handen in de zakken en
m’n oren in de kraag
dat is alles…
Tegen de zwaartekracht in I
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
503 Was te zwaar
Beladen, vracht
Die tot ver over
Mijn grenzen ging,
Spieren stram van
Het starre denken,
Ging door mijn ankers
Heen en kwam op het
Aangezicht van de
Aarde te liggen
Die me met magneten
Leek vast te houden -
Tot Jij met ontferming
Werd bewogen en me
Precies zoals ik ten
Diepste had gewild -
Tegen de zwaartekracht…
i²=-1
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
658 Je brak mijn hart
en ik bleef opgezadeld
met een breuk, waarvan
de teller hoop en wachten spelt
de noemer wanhoop en verdriet.
Ik breek sindsdien mijn hoofd
over die breuk:
ze is mij te complex
ik breek de tanden
op negatieve oplossingen
als ik imaginaire varianten
uitprobeer.
Schuilt dan in dit gebreukel
slechts een asymptoot,
die…