2904 resultaten.
Vang rail
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
609 Ik vang jouw lach
in bloesembermen
terwijl stilte
grote sprongen
maakt over bijna
rimpelloos water
verdrink ik
gedachteloos doch
rillend gevangen
in een rail van
wisselstroken
ademloos vouw ik
thuis open en zie
de laatste rimpel
verdwijnen uit het
zicht naar daar
waar morgen niet meer
bestaat maar nu kleur
geeft aan uren die…
In verbondenheid
netgedicht
4.9 met 27 stemmen
427 vreemd kijkt
de kamer mij aan
de balans is
verstoord alsof er
niets meer echt
bij elkaar hoort
alles toont
een eigen gezicht
in het nieuwe licht
dat is gaan schijnen
het samen is snel
aan het verdwijnen
waar tijd liefde
in verbondenheid
heeft gebracht is
alles zich ineens
bewust van nooit
gebruikte kracht
is er nog plaats…
Het lukt me niet
hartenkreet
2.6 met 120 stemmen
9.135 Het lukt me niet
Ik blijf zitten met mijn verdriet
Niks kan ik nog aan iemand kwijt
Ik mis onze goede oude tijd
Ik weet, ik was fout naar jou toe
Maar ik kon er niet meer tegen, ik was moe
Ik wou jou niet meer tot last zijn
Daarom dacht ik “het wordt tijd dat ik verdwijn”
Maar
Het lukt me niet
Ik blijf zitten met mijn verdriet…
Ik kijk in de lucht.
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
705 De volgende bui dient zich al aan,
druppels parelen al spoedig
langs plantenstengels
naar omlaag en verdwijnen
voor eeuwig in de bodem.
Ik denk dat we nog ver
van het voorjaar verwijderd zijn.
…
Het gevleugelde licht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
449 ik kende
het gevleugelde licht
al uit mijn dromen
het wijkend zicht
dat schemer doet
verdwijnen flitst zacht
een lieve voorbode
van verkeren in het
donkerste van de nacht
met nooit geziene
kleuren die dansen op
hypnotiserende muziek
in de meerdere dimensionaliteit
van ongekende vormen uit
een buitenaardse werkelijkheid
heb…
Eigenzinnig
netgedicht
3.2 met 27 stemmen
738 verloren woorden worden vertrapt
door stampvoetende passanten
verdwijnen tussen kierend beton
opgenomen tussen de smalle openingen
vergruizen ze in nietszeggende letters
waar ze opnieuw mogen beginnen
met de opbouw van een zinvol bestaan
voorzichtig
pluk ik ze tussen de tegels uit
als onkruid, dat ooit verstoten
weer mag bloeien als zichzelf…
Regendans
netgedicht
4.1 met 35 stemmen
888 Laten we maar gaan dansen
spetteren in de regen
je houdt toch niets tegen
misschien
moet alles schoongespoeld
het scherp uit de ogen
opdat we beter zien
alles rustig kunnen laten overstromen
dansend samen vlotten bouwen
elkaar ontmoeten
flora fauna mee
natuurlijk langs wolkenkrabbers drijven
obstakels verdwijnen
en
hoogreizend het…
Het doldriest onbesuisde
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
488 het water strakte
onder striemende woorden
bevroor tot ijs
voor hen die ze hoorden
scherp spiegelden
sterren de waarheid
in het zwart oppervlak dat
feilloos gerechtigheid zag
waar vergeving
al in rietkragen ruiste
verwarmde zon
het doldriest onbesuisde
brak langzaam het ijs
smolt wrevel en ergernis
in rimpelloos verdwijnen zo
dat…
Jouw lach
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
609 te geven dan te nemen
begint het paradijs
in licht dat warm
gedragen wordt
door akkoorden
die in het wereldse
nog nimmer zijn gehoord
waar schepping
in vernieuwend groen
kleur en vormen
schildert van het
komende seizoen
daar zal jouw lach
de zon doen schijnen
met ogen stralend als
bloemen die in geen
eeuwigheid zullen verdwijnen…
herfstbeeld
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
910 Aan het blauw azuur waar
de wind speelt met grijze wolken
die de zon laat verdwijnen en haar
ingehouden tranen van de zomer
weer zal uitstorten in een nieuw
seizoen
en de aarde laat drinken
wat een verademing is voor
het laatste zomergroen
dat langzaam wordt onthuld in
een allesoverheersende compositie
van sprankelende kleuren
die ogen…
Even maar
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.687 Ik zou alles willen opgeven
Alles wat belangrijk leek
Me volledig willen overgeven
Aan wat eens onmogelijk bleek
Ik wil helemaal niets meer willen
Niet meer moeten, alleen zijn
En alleen nog verdwijnen
In een stille witte schijn
Ik wil alleen nog waarnemen
Me verwonderen over wat is
En me geen zorgen hoeven maken
Over wat ik wel of niet…
Onrust
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.596 Verdwijn uit mijn ogen!
Ga dood en leef!…
Maar in detail
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 ik heb je geschilderd
maar ben nog niet klaar
je ogen zijn dof
vreemd plukkig je haar
in grote lijnen wil jij
wel herkenbaar verschijnen
maar in detail blijk
je steeds te verdwijnen
het is een en al weerbarst
om jezelf te laten zien
juist in de kleinste dingen
vervaagt steeds je ziel
maar als de zon
jouw ogen beschijnt
leven zij…
Zij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 Dit moment wist ik, weet
dat alle geliefden,
vrienden nooit verdwijnen
Altijd, ook later
in een eeuwige kring
dichtbij zijn.…
stille wens
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
739 als ik ooit verdwijn in een stoffige
plooi van de tijd
vind me dan weer in de luwte van
die ene boom
waar klaproos en boterbloem het
weidse wuivend met ons deelden
waarover we spraken of zwegen
zich fluisterend herinneren laat
nu de wind er nog speels door
het lover waait
en rond die boom nog liefde ruist
in tere tinten…
Zonder behang met thuis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
501 zonder behang met thuis
in dat niemandsland
geef ik iedereen als
vreemde mijn hand
ontheemden van de
overkant completeren
dit traumatiserende decor
ik kan slechts rusten
in de wereld van hiernaast
die mij dieper raakt
waar warmte en
compassie samenkomen
uit mijn dagelijkse dromen
lijk lichtelijk schizofreen
in eventjes verdwijnen…
In een glimlach met dromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
571 woorden stokten
gevoelens wrokten
langzaam van binnenuit
stemmen kleurden
naar een hoger timbre
met een blikkerig geluid
de zon scheen vaal
warmte leek met een
wolkende wind te verdwijnen
door mistige flarden
jankte het blauw gele licht
in een plotseling verschijnen
de schreeuw is gekomen
een genadige spuit gaf
rust in een glimlach…
De tijdslet in beweging
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
731 teruggezet, de tijdslet
in een macaber perspectief
dwalend tussen de getijden
hunkert de geseling naar
het volgend seizoen
zomaar een klok, spinsel
van planning die leidt tot
boosheid waar haat strandt
op het blijven stilstaan van het hart
de ware tijd is zoekende in
een chaos die geordend
door het journaal marcheert
om tenslotte te verdwijnen…
hij las me
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
738 zij vroeg hem aarzelend
om haar gedicht te lezen
hij las haar woorden
tastte naar de bron
verloor zich in haar ogen
en haar mond, haar huid
ontdekte zelfs verdriet
driftig dronk hij
van haar lippen
liet hij haar woorden zwijgen
in zijn stille stem
haar zucht verdwijnen in de zijne
de hartstocht vluchtte weg
haar uitgelezen woorden…
Oplopende spanning ~ Duo Gedicht
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
731 woorden worden weggeslikt
gedachten blijven hangen
slaat de klok gestaag
even irritant als toen
tikt de pen harder
dwaalt de rook in cirkels
korte nagels afgekloven
tot op het randje
langzaam verdwijnen in het niets
als donderslag bij heldere hemel
het hart doet overslaan
wat zijn adem doet stokken
~* Duogedicht met Martien Montanus…
65 jaar Westerbork
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
853 Barakken, ramen die bestemd waren voor wezen
die met ruimteloze schreden de dag afwachtten,
muren van prikkeldraad niet zagen verdwijnen
eenzaam als de dood,
zelfs de andere kant van het draad was zonder licht
ze hebben getracht een eigen kamer in de wereld te zoeken
uitzicht op vrijheid , plafond en die binten
kregen ze nooit meer uit…
onbewogen
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
562 schrijf geen waanzin
over mijn woorden heen
of waar de wind zal zijn
wanneer alle richtingen
verdwijnen
het huis bloedt nog steeds
uit linker
en rechtermondhoek
veegt de vloer rood
in de kamer waar ik nooit meer kom
misschien had je het weten
anders verwacht
maar achter in de sneeuw
waar de wind een huid
krijgt
staat het kind…
Zwaluwen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
631 In het thuisland van de heimwee
tijdens verregende
al lang vergeten zomers
bij het verdwijnen
van mijn zonderlinge gedachten
om van mijn innerlijke rust te genieten
kijk ik naar zwaluwen in de lucht
om mijn bewustzijn te verbazen
zie ik ze vliegen
ik zie ze vliegen
zo dat de zon voorgoed
voor God kan spelen
strak in blauwe onmetelijke…
LOS _ VAST
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
482 Gods grote Waarheid
blijft van het begin
tot het einde der tijden
steeds zichzelf
dringt tegelijk door
in menselijke zeden
die dikwijls weer
nieuwe gedaantes krijgen
behoudt daarbij
haar vorsende lichtstraal
ofschoon
ze voor het oog verandert
of ook kan verdwijnen
zelfs
het meest vernuftige denken
blijft altijd te klein
om de ruime Hemelse…
Chagregen weer
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
563 weer, chagregen weer
Het komt met bakken uit de lucht
Wanneer komt die zon denk ik met
Een diepe zucht
En ziet alles er weer wat beter uit hier
Zowel het weer, als op mijn eigen vizier
Soms is alleen het weer in een depressie
En zit je zelf slechts even in een recessie
Kom op zon ga schijnen
En laat alle depressie en recessie
Verdwijnen…
spekstenen muur
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
444 Mijn besluit tekent vaste vormen
op de spekstenen muur
geen hoera maar boekenkunst
legt de twijfel naast de bladwijzer
ben geen archief van oude woorden
maar een lei met vage vegen
doch is er het zwijgen die mijn jeugd
krast op de voegen van de oude kansel
Het zou nu morgen moeten wezen
maar vandaag wil niet verdwijnen
hoe kan…
Passant aan een touw
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
528 ben beneden begonnen
heb haar beklommen
triomferend de top gehaald
maar arm en berooid
weer snel afgedaald
het waren illusies
in rots en ravijnen
kleine plateaus
waar het zicht in de
mist leek te verdwijnen
ik dacht
haar te hebben
maar op de top bleef
zij koel ongenaakbaar
ik luisde haar pels
zij heeft het hart
niet geopend
ik…
Dichter bij jou
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
735 de dagen dat ik jonger word
en mijn verlangen ouder,
dat ijsheiligen verdwijnen,
een langzame zon mijn terras vertedert,
een lijster mijn tuin vol zomer zingt,
een blauwe lucht op het groene land ligt,
mijn lome lijf weer zwichten zal
voor een nonchalante ligstoel
in markieslinnenlijntjesstof
én schoonheid liefde wordt,
die dagen…
Vergiffenis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 Wat is het wonderbaarlijk dat beiden
opgelucht het vaderhuis betreden
zonder spijt, zonder lijden
en met lichte treden
in de schittering verdwijnen.…
witte raven
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
521 op deze loodwitte
dag wist ik niets
te schrijven op tafel
lag alleen een witboek
boek van stilstand
gebroken wit
vlekkeloze overgave
aan het grote verdwijnen
ontkomen aan schrijven
in het boek van niemand
en alleman vandaag
trek ik slechts met kalk
een lijn op de muur rond
jouw lichaam je gaat op
reis witte raven
kom…