4313 resultaten.
Het leven...
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
1.802 het leven is je soms
meer tot last
voel je de wereld op
schouders rusten
hoop heeft je verlaten
alsof alles
wegspoelt in het zand
maar je probeert te overleven
al doet je trots nog zo'n pijn
til jezelf op uit de schaduw
in nieuwe kansen
om verder te gaan
het tij zal zich eens
weer keren…
De weg kwijt
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.662 alsof het zweeft in mij
en leeft in duizendvoud
kriebelend langs wegen
die eerder waren afgesloten
voor doorgaand verkeer
raakvlakken kenteren
door gemiste afslagen
alleen die ene snelweg
lijkt nog berijdbaar
maar het is
alsof het zweeft in mij
en zelfs het rechte pad
mijn zicht verlaat
in het kwadraat…
heelal
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
785 waakhond op een boerenerf
met een bereik van één meter
in de vorm van een waaier
veilig in een met palen omgeven ruimte
ontdaan van zijn problemen
die optreden bij het verlaten van de biosfeer
en alles wat verband houdt
met een lichtblauwe kleur
in een geprojecteerd beeld
kan men licht verdwalen
vrijwillig verduister ik
mijn eigen verdwijnpunt…
Einde van de liefde 2
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
2.588 Het licht
Schijnt sober
Op de grijze muren
Van mijn luchtkasteel
Verwarmt mij niet
Doch omhelst mij
In het vale licht
Van een verlaten tombe
Mijn ziel in duizend stukjes
Groeit hier langzaam aaneen
Maar laat niet na
Mij telkens weer te steken
Ik kan niet helen
Het heeft geen zin
Vooralsnog
Is er geen hoop op een nieuw begin…
Imaginair
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
522 Ook de tijd verlaat me.…
Plots waren we mensen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 plots waren we mensen
zoals mensen waren die
door water waarden op
weg naar een nieuw land
zoals mensen zijn die eens
hun huis moesten verlaten
zoals mensen zijn die hun
kind verloren en dan ineens
werden we 'menschliche' mensen
zoals een filosoof ooit eens zei…
Onzichtbare buren
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
731 Nu de lage mist de sprekende
morgen verlaat en de klimop
als een bejaarde man zijn
laatste haren kamt
glinsteren de knoppen van de
gesnoeide perenboom
als koeienogen in een slagerij
de buren zijn onzichtbaar
er druipt slechts wat condens
aan hun badkamerraam, misschien
hebben ze mij vanmorgen
al in mijn blootje zien staan…
ONGETUIGD...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
752 Niet langer
kiezen we
het ruime sop
Niet langer
verlaten we anker
huis en haard
"Het is op"
zei jij
voorbij het praten
Ons schip
heb ik eigenhandig
het strand opgetrokken
Het zeil gestreken
in het vooronder
geborgen
Onttuigd
ligt het te verlangen
naar morgen
...misschien?…
Als ik je zie
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
853 Alleen nog de adem
van warm verlangen
wanneer ik je dan zie
het bloed dat gonst
de huid die gloeit
een menigte magneten
noem het liefde of lust
oerkracht of begeerte
het valt niet te negeren
de heimwee die toeslaat
als je dan toch weer gaat
wie kan zijn zon missen
alsof het leven je verlaat…
Kom in mij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.494 Ik ben er niet
Je ziet me wel
Maar ik ben het niet
Je voelt me wel
Maar ik ben het niet
Wie ik ben, is voor jou niet van belang
Het lichaam dat ik jou geef is reeds verlaten
De geest van velen waart in mij
Kom erbij, als je dat wilt
Eenmaal binnen laat ik je nooit meer gaan
Eens zal ik je krijgen, eens zul je mij vinden
Eens zal…
Vertrek.
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
662 Zoals ze daar te bedde ligt
kan ik haar slecht verlaten
maar wil ik haar niet verder storen
Haar ogen half nog dicht,
slaapdronken en niet verstaat
zij half mijn woord en laatste vleierij
Voordat ik sluit heel zacht de deur
draai ik mij nog één keer om en zie
op haar gezicht het prille ochtendgloren…
Ze is
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.862 Ze is wat haar schoonheid belooft en verlaat
in de gebaren die ze vergeet.
Omdat ze wacht wanneer de tijd
weer een droom over heeft.
En ze met blije ogen weer tekent
wie haar wil volgen en kleuren.
Gedachten wil ruilen die alleen bloeien
in gesprekken die geen afscheid beloven
en beginnen als
je haar weer een nieuwe naam geeft.…
Fluisterzachte handen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
536 Wees zacht als de fluister
als ik de hoofden streel
van verloren kinderen
Schitter zuiver als kristal
wanneer donderwolken
uit ogen zijn gedreven
Heel wat half is
als verdroten bloemknoppen
uit verwarmde voegen barsten
Slaap gerust als
de vrouw in mij
liefde dwarrelt over jouw verlatenheid…
Brandt vlindervleugels
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 zwart zand
brandt vlindervleugels
bij opkomend tij
het hete strand
zoemt liefde
in hun fladderend spel
uit de verlaten hel
van rustende vulkanen
exploderen kleuren intens fel
wordt dood
door wind van land gesust
als eb het nieuwe leven heeft gekust…
Wachten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
519 Als het tasten van een oude eik
in donkere aarde
of het waken in stilte
van vestaalse maagden
wachten wij, niet op iets
maar om het wachten zelf
tot de cirkel zich sluit
en reflecties de spiegel
voorgoed verlaten en
zich wentelen in eigen licht.
Dan pas komen we aan
waar we nooit vertrokken zijn.…
De poortwachter
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
581 En er is ginds niemand die mij begroet,
het is er kaal en door herinneringen verlaten.
De gedachte alleen voldoet,
aan het schimmenrijk van hen die zichzelf haten.…
ALS IK..... DAN....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
687 Als ik een stukje van de wereld ben
dan ben ik daarvoor verantwoordelijk
als ik een stukje van de wereld heb
dan ben ik daarvoor ook verantwoordelijk
als ik stukje bij beetje de wereld verlaat
dan blijf ik verantwoordelijk voor daarna
als ik gestorven ben, cremeer me dan maar
dan vraag ik maar om een heel klein stukje
als mijn as begraven wordt…
Zoals je gekomen bent
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 Ogen die niets
Meer zeggen
Gummi-achtig gezicht
Gekomen met de tijd -
Groeven van
Pijn en verdriet
Die zo lang je
Aangezicht tekenden
Hebben je verlaten
Je naakte zelf
Dat zich heeft
Opgerold het enige
Dat overblijft,
Vijfentachtig jarige
Foetus die ernaar
Verlangt te mogen
Gaan zoals je
Gekomen bent…
Een tweede huid
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
531 je bent gekleed
door de natuur
een tweede huid is overbodig
de roze sluier
van de ochtendzon
bedauwd met parels licht
bedekt de helft
van je gezicht dat
stralend naar mij kijkt
je vlijt
je warme lichaam in
een groet tegen mij aan
met een kus
verlaten we de nacht
op weg naar een paradijselijke dag…
HET TOEVALLIG GELUK
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.396 Door de nachtelijke stad,
Langs verlaten wegen,
Vult mijn geest zich met de schat
Van een stille zegen.
Nog gebogen door de druk
Van het mensenleven,
Vind ik menselijk geluk,
Waar geen mensen streven.
Uit het troosteloze zwart
En uit donkre hoeken
Daalt de vrede in mijn hart,
Dat moe is van zoeken.…
evenveel betekenis
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
799 het was de nacht
dat winterlucht zwaar zou wegen
zijn schreeuw
naar buiten sloeg, gedwongen om de tijd
te verlaten
het was de nacht
dat zijn bast brak, neergehaald
net toen hij dacht dat alles goed was
jij hebt mij je hart getoond, zei ik
-er hangt nog sneeuw in-
het was die nacht
dat een vogel zijn nest niet meer vond…
eb
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 de zee
bestaan in zwijgen
tijd om te verliezen
het water
trekt zich terug
in gesmoord verlangen
het verlaten
eindeloze hervertelling
waart rond in gedachtestromen
de snippers
oude en oudere vloeien
vertraagd heen en weer
het verlies
wandelt over het water
tijd om te gaan…
Aan de rand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
572 Aan de kant staan
Aan de rand staan
Niet middenin
Zovelen
Er is maar één weg
Het delen
Dat je er niet midden in kan staan
Om een bepaalde reden
Is er veel geleden
Je plek
In de wereld
Je plek in de kosmos
Het pad dat je gaat
Als je jezelf maar niet verlaat
Want als je van binnen leeft,
ben je een ziel
Die de wereld schoonheid geeft…
bedrieglijk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
439 soms kan stilte
alleen maar bedrieglijk zijn
net als rust
afgekocht met zwijgzaamheid
of als verlatenheid
verborgen onder glinsterende sneeuw
we verbeelden ons
tot diep in de nacht
een weg door een landschap dat
alleen in onze dromen bestaat
we waken over de grenzen
tussen poëzie en geweld…
Maya's
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
510 mysterie raakte overwoekerd
door oprukkend regenwoud
ooit leefde hier een volk
zij verbouwden mais
steden werden verlaten
de grond was uitgeput
zij trokken naar het noorden
namen hun goden mee
op steentabletten staat
hun cultuur gebeiteld
Drents museum Assen. Expositie…
Aanraakbaar dichtbij
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
427 Meer dan de vleesgeworden
Uiting van hem die
Het geschreven heeft -
Het is aanraakbaar,
Durft tegenstellingen
Uit te spreken,
Breng horizonten
Bij elkaar tot op de plaats
Waar verticaal en horizontaal
Elkaar snijden - het gedicht
Blijft aanraakbaar dichtbij
Voor hen die het lezen,
Nog lang nadat de dichter
Het leven verlaten…
ik ook van jou
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
437 ik hoop maar
zo ontzettend
dat jij heel oplettend
blijft
ik weet ook
dat hoop allang
verankerd is
wat ik ook mis
het is altijd zeker weten
dat jij naast me loopt
en achter me staat
me nooit verlaat
ik twijfel
of jij wel weet
en niet vergeet
dus zeg ik het nou
ik ook van jou!…
Mijn halve sponde
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
526 De dode wekker
ratelt mij tot leven
als elke morgenstonde
even streelt
mijn rechterhand
de lege ruimte tot bedaren
de andere hand zoekt
tevergeefs de linkerkant
daar waar mijn liefde lag
ontdaan en wezenloos
verlaat ik mijn halve sponde
en pluk gedachteloos
de nieuwe dag…
overleven (1989)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
553 bijna altijd alleen
is hij in
zijn boekwinkel
met woorden op
papier biedt hij
vensters op de wereld
de stilte in het
oude pand
ademt verlatenheid
het ondraaglijke
bestrijdt hij met
een scherp sissen
onophoudelijk blaast
hij het onzegbare
krachtig uit zijn mond
ik kan het niet
verdragen: het bittere
snijden door de…
Wie mij kende
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
586 Wie mij kende heeft mij
ongemerkt verlaten,
Is opgelost in een
dampende doolhof
Van ongekend verlangen
waar ik niet langer
Toe behoren kan,
Ik ben slechts nog
in mijzelf gevangen -
De woorden waarin ik
haar naam nog noem
Zijn in de wind
vervlogen, naam van ooit,
Naam van altijd, naam van een
eeuwig bloeiende bloem.…